I SAB/Wa 141/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. H. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 15 lutego 2022 r. E. H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], ozn. dawniej nr dz. [...], hip. [...]. Skarżąca wniosła o: wyznaczenie Prezydentowi m. st. Warszawy terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1133/17). W pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 169/16, po rozpoznaniu skargi W. H. (w miejsce którego wstąpili W. D., Y. E. i A. H.) na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy: zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku z 27 czerwca 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w rejonie ulic [...], [...] i [...], hip. [...], dz. [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że ww. wniosek z 27 czerwca 2012 r. został złożony przez W. H. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 10 grudnia 2016 r. W niniejszej sprawie skarga E. H. z 15 lutego 2022 r. dotyczy bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku W. H. z 27 czerwca 2012 r., uzupełnionego pismem z 31 października 2012 r. (data wpływu ostatniego pisma do organu - 7 listopada 2012 r.). Na pismo z 7 listopada 2012 r. powołuje się skarżąca w skardze. Zatem, przedmiot obu spraw jest tożsamy. Ponadto wskazać należy, że zarówno w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 169/16, jak i w obecnie rozpoznawanej sprawie sygn. akt I SAB/Wa 141/22 zachodzi tożsamość podmiotowa albowiem występują te same podmioty będące adresatem praw lub obowiązków. Ze znajdującego się w aktach sprawy ww. wniosku W. H. wynika, że przedmiotowa nieruchomość warszawska stanowiła własność S. H., która zmarła w dniu [...] kwietnia 1971 r. Spadek po niej z mocy ustawy nabyły dzieci: syn W. H. i syn S. H. – każdy z nich w 1/2 części spadku. Spadek po zmarłym, w dniu [...] listopada 1998 r., S. H. nabyły na podstawie ustawy: żona W. M. H. i córka E. H. po 1/2 części spadku każde z nich. Spadek po zmarłej w dniu [...] stycznia 2008 r. W. H. nabyła na podstawie ustawy córka E. H. w całości. Z kolei, następcami prawnymi W. H., zmarłego w dniu [...] listopada 2015 r. są: W. H., Y. E. i A. H. Pismem z 28 sierpnia 2017 r. E. H. (obok W. H., Y. E. i A. H.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 169/16. Prawomocnym postanowieniem z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1679/17, WSA w Warszawie odrzucił skargę E. H. z uwagi na niewyczerpanie trybu (brak wezwania organu do wykonania wyroku). Wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1679/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania ww. skargi W. H., Y. E. i A. H.: wymierzył Prezydentowi m. st. Warszawy grzywnę w wysokości 1000 zł; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Wcześniej, na skutek wniosku E. H., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1679/17, dopuścił uczestnika E. H. do udziału ww. sprawie. W konsekwencji, stwierdzić należy, że wyrok z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 169/16, niewątpliwie dotyczył również praw i obowiązków skarżącej E. H., mimo tego, że nie brała ona udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym tym wyrokiem. E. H. jest bowiem stroną postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Z powyższego wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym (rozumiana jako tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków), jak i przedmiotowym (rozumiana jako tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej), ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem z 13 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 169/16. Sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Podkreślenia wymaga, że to właśnie w tym postępowaniu Sąd ocenia, czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Jednocześnie Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2018 r., sygn. akt I OZ 965/18, stwierdził, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne kierowanie kolejnych skarg na bezczynność bądź przewlekłość. Opieszałość organu podlega natomiast skardze w trybie art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.