II SA/Bk 459/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ł. na uchwałę Rada Gminy P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P. 1. stwierdza nieważność § 6, § 7, § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30 oraz § 31 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy P., stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Uchwałą nr XX/139/2017 z dnia 21.09.2017 r. Rada Gminy Przytuły uchwaliła Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Przytuły. Prokurator Rejonowy w Ł. w dniu 7 lipca 2020 r. wniósł skargę na przedmiotową uchwałę w zakresie § 6, § 7, § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30, § 31 zarzucając jej naruszenie : I. istotne naruszenie przepisów art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 roku (Dz.U. 1997 r., nr 78, poz. 483), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 506), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019, poz. 2010) i przekroczenie ustawowego upoważnienia poprzez: – nałożenie w § 6 i 7 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Przytuły stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały - obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości w drodze ustawy poprzez powtórzenie istniejących regulacji ustawowych dot. zasad mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i poza warsztatami samochodowymi, wykraczających i ingerujących bez odpowiedniego upoważnienia w prawa jednostki, w tym prawo własności. – wskazanie w § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30, § 31 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Przytuły stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały informacji dotyczących lokalizacji Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, regionalnej instalacji przetwarzania odpadów oraz stacji zlewnej, które w aktach prawa miejscowego nie mogą być zawarte i winny zostać określone i udostępnione w inny sposób. II. istotne naruszenie przepisów art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2019 r., poz.506), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010) i niedopełnienie ustawowego upoważnienia poprzez nie zawarcie obligatoryjnych elementów wskazanych w art. 4 ust. 2 ustawy, tj. pominięcie w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Przytuły stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały wymagań dotyczących odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, odpadów, tekstyliów i odzieży, uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego Na tej podstawie Prokurator Rejonowy w Łomży wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedz na skargę Rady Gminy Przytuły wniosła o jej oddalenie podnosząc, że jest ona nieuzasadniona. Odnośnie zarzutów dotyczących § 6 i 7 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Przytuły, Rada nie zgodziła się, że są one powtórzeniem istniejących regulacji ustawowych dot. zasad mycia i naprawy pojazdów samochodowych. Art. 4 ust. 2 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: u.c.p.g.), nakłada na Radę gminy obowiązek uregulowania w regulaminie kwestii dotyczących "mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi". Pozostawia przy tym duży margines swobody w kwestii sposobu uregulowania danych kwestii. Do kompetencji rady gminy należy więc określenie warunków, by opisane wyżej czynności były dopuszczalne, a powstałe w ich następstwie nieczystości - usuwane. Trudno zgodzić się ze skarżącym, iż wskazane przepisy zostały wydane z przekroczeniem ustawowego upoważnienia oraz z naruszeniem innych norm prawnych, w sytuacji kiedy należy dbać o zachowanie czystości środowiska tj. powietrza i wód gruntowych. Odnośnie zarzutów dot. § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30, § 31 również i tutaj są one bezpodstawne, gdyż zaskarżone przepisy dotyczą jedynie szczegółowych informacji odnoszących się do miejsca lokalizacji Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych. Z żadnej normy prawnej nie wynika natomiast, że lokalizacji ta nie może być podana w Regulaminie, a musi być zawarta jedynie w odrębnym dokumencie. Ponadto zamieszczenie w jego treści lokalizacji Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych zwiększa wiedzę mieszkańców w tym zakresie. W zakresie ostatniego zarzutu wskazała, iż faktycznie w zaskarżonym Regulaminie brak jest wymagań dotyczących odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu we krwi w szczególności igieł i strzykawek, odpadów, tekstyliów i odzieży, uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zaskarżony Regulamin uchwalony został dnia 21 września 2017 r. i wedle stanu prawnego na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazywał wymagań dotyczących tej tematyki. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579). Zgodnie z art. 8 w/w ustawy gminy mają obowiązek w ciągu 12 miesięcy przystosować swoje regulaminy do nowych rozwiązań tj. do 6 września 2020 r. Równocześnie w związku z zaistniałą sytuacją epidemiologiczna na terenie kraju, ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 z (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) przedłużyła ten termin dla gmin na dostosowanie uchwał do dnia 31 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała w części uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 j.t.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Sąd uznał skargę za zasadną w zakresie dotyczącym § 6, § 7, § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30, § 31 zaskarżonej uchwały. Skarżący sformułował konkretne zarzuty odnoszące się do precyzyjnie wskazanych przepisów (paragrafów, ustępów oraz punktów) Regulaminu. Jednocześnie zawnioskował o stwierdzenie nieważności ("uchylenie") uchwały w całości nie wskazując powodów tak szeroko sformułowanego zakresu wniosku końcowego. W tej sytuacji sąd we własnym zakresie ocenił, że granice zaskarżenia w sprawie niniejszej obejmują wyłącznie zagadnienia przedstawione do oceny sądowi w skardze, zaś wniosek końcowy o stwierdzenie nieważności uchwały w całości – jako nieznajdujący potwierdzenia w treści skargi - jest wynikiem oczywistej omyłki. Na zakres zaskarżenia obejmujący uchwałę w całości nie wskazuje ani jeden ze sformułowanych w skardze zarzutów czy argumentów. Sąd zatem skontrolował uchwałę i objął rozstrzygnięciem ten jej zakres, który odnosi się do treści zarzutów i regulacji pozostających w nierozerwalnym związku z tymi zarzutami. W konsekwencji stan res iudicata będący skutkiem niniejszego wyroku dotyczy tylko regulacji Regulaminu objętych wyrokiem, co: po pierwsze, nie eliminuje regulacji pozostałych, a po drugie, umożliwia odrębne zaskarżenie przepisów niebędących przedmiotem oceny w sprawie niniejszej. Upływ kilku lat od podjęcia zaskarżonej uchwały nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu jej nieważności. Nieważność aktu prawa miejscowego, a takim jest sporny Regulamin, można stwierdzić także po upływie roku od jego podjęcia (art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), dalej: u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu obecnym jak i z daty podejmowania spornej uchwały), nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza bowiem nieważności uchwały ograniczając się wyłącznie do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05). Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2114/11). Powyższy wniosek wynika zarówno z opisanej wyżej istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), określającym sposób tworzenia i redagowania aktów normatywnych. Zgodne z § 143 tego rozporządzenia, do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych – również w dziale I rozdział 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z regulacji zawartych w § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, z kolei zgodnie z § 118 i § 137 w zw. z § 143 w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym – innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu). Chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego Regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i 94 Konstytucji. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego i są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. II OSK 2498/16). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, zwrócono ponadto uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na ustawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo (por. WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. II SA/Gd 827/19). Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. – na datę podjęcia zaskarżonej uchwały – Dz.U. z 2017 r. poz. 1289), dalej jako "u.c.p.g". Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z kolei stosownie do ust. 2 art. 4 regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie selektywnego zbierania i odbierania lub przyjmowania przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub zapewnienie przyjmowania w inny sposób co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) (uchylony); 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Regulamin może wprowadzić obowiązek selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a (art. 4 ust. 2a). Zaskarżony przepis § 6 Regulaminu stanowił: Mycie pojazdów mechanicznych poza myjniami może odbywać się wyłącznie na terenie zapewniającym odprowadzanie powstających ścieków do zbiorników bezodpływowych lub gromadzenie ich w sposób umożliwiający ich usunięcie zgodnie z przepisami ustawy. W szczególności ścieki takie nie mogą być odprowadzane bezpośrednio do zbiorników wodnych lub do gruntu. Natomiast § 7 wskazywał, że naprawy pojazdów mechanicznych poza warsztatami naprawczymi mogą odbywać się wyłącznie w miejscach, w których prace związane z naprawą pojazdów nie będą uciążliwe dla sąsiednich nieruchomości, oraz pod warunkiem, że nie będą powodowały zanieczyszczenia środowiska wodno – gruntowego, a sposób postępowania z odpadami powstającymi w wyniku naprawy będzie zgodny z przepisami szczególnymi. Należy podzielić stanowisko skarżącego, że doszło do przekroczenia i modyfikacji upoważnienia ustawowego w § 6 i 7, a zapisy te wkraczając w regulacje prawa cywilnego dotyczące prawa sąsiedzkiego oraz stanowią superfluum w zakresie stwierdzenia, że odpady należy gromadzić i usuwać zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem sądu, na zdefiniowanie rodzaju naprawy nie pozwala treść upoważnienia ustawowego, warunkowanie napraw "brakiem uciążliwości dla sąsiadów" powtarza zakaz immisji sformułowany w art. 144 K.c., zaś sposoby gromadzenia odpadów są materią uregulowaną ustawowo m.in. w ustawie o odpadach, zatem obowiązują niezależnie od ich wskazania w przepisach Regulaminu. Uregulowanie kwestii związanej z zakazem uciążliwości i zakłócania spokoju, co należy do prawa sąsiedzkiego (art. 144 K.c. zakaz immisji oraz zob. wyrok w sprawie II SA/Gd 120/12). Nadto, użyte w Regulaminie wymogi wykonywania napraw pojazdów mechanicznych poza warsztatami naprawczymi zostały określone w sposób nieprecyzyjny, z użyciem sformułowań ocennych i niedookreślonych. Prowadzenie napraw pod "warunkiem, że nie są uciążliwe dla sąsiednich nieruchomości" stoi w sprzeczności z zasadą określoności prawa, wyrażoną art. 2 Konstytucji RP i z wymogiem precyzji tekstu aktu normatywnego wynikającym z § 6 Zasad techniki prawodawczej. Nie jest również uprawnione wprowadzanie w akcie prawa miejscowego (§ 6 i 7 Regulaminu) generalnych zakazów odprowadzania ścieków do gleby lub wód powierzchniowych w sytuacji, gdy kwestie te zostały uregulowane w przepisach ustawowych: art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne z 2001 r. (z daty podjęcia zaskarżonej uchwały), zgodnie z którym zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją); definicja ścieków w art. 9 pkt 14 ustawy Prawo wodne z 2001 r. oraz regulacje dotyczące wprowadzania ścieków do ziemi i wód w art. 39. To istotne uchybienie (nieuprawniona modyfikacja) wystarcza do eliminacji § 6 i 7 Regulaminu, niezależnie od prawidłowego wskazania, że chodzi o tereny "poza myjniami i warsztatami naprawczymi" (por. np. wyrok w sprawie II SA/Gd 121/19, II SA/Bd 877/18). Rację ma również Prokurator wskazując, że regulacja § 27, § 28 pkt 3, § 29.1, § 30, § 31 Regulaminu jest nieuprawniona przez wskazanie konkretnego adresu miejsca odbierania i przekazywania odpadów komunalnych. Jak skonkludował NSA w sprawie II OSK 881/17 odnośnie kwestii wskazania konkretnych adresów Punktów Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, "nie można traktować uchwały, będącej aktem powszechnie obowiązującym, jako gminnego informatora, w którym zawarte będą wszelkie regulacje, nawet te, które wynikają już z innych przepisów. Dla zachowania przejrzystości i prawidłowości wprowadzonych rozwiązań prawnych, rada gminy powinna ograniczyć się jedynie do zakresu danego upoważnienia, w tym przypadku do delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy". Jak wyżej wykazano w odniesieniu do przepisów, których nieważność stwierdzono w punkcie 1 wyroku, zarówno zasady wypełniania upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy jak i reguły wynikające z "Zasad technik prawodawczej" nie zostały w przypadku zaskarżonego Regulaminu zachowane, a naruszenie w tym zakresie ma charakter istotny. Dlatego orzeczono jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd natomiast oddalił skargę w pozostałej, nieznacznej jeśli chodzi o zakres zaskarżenia części, a więc głównie co do zarzutu punktu II skargi. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy w brzmieniu z września 2017 r. nie zawierał upoważnienia do uregulowania kwestii dotyczących odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, odpadów, tekstyliów i odzieży. Upoważnienie takie znalazło się w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy ale dopiero z dniem 6 września 2019 r., zaś zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 ze zm.), rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym - do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Termin ten jeszcze nie upłynął. Dlatego w tym zakresie orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.