II SAB/Lu 118/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE W skardze z [...] września 2020 r. M. G. (dalej także: "skarżący") zarzucił Prezydentowi Miasta (dalej także: "Prezydent") bezczynność w przedmiocie nierozpoznania dwóch wniosków z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, złożonych odrębnie w odniesieniu do zadań wykonywanych przez Prezydenta w imieniu gminy oraz w imieniu powiatu. Skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie i podkreślił, że wskutek braku udostępnienia żądanych informacji, Prezydent naruszył: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 70 Konstytucji i art. 2-4 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji błędne ich powołanie, w oparciu o sprzeczne z literą prawa i stanem faktycznym uznanie, że przygotowywanie przez skarżącego pracy doktorskiej jest konsekwencją wykonywania w ramach uczelni wyższej zadania publicznego i w związku z tym bezzasadną odmowę udzielenia informacji publicznej skarżącemu poprzez powołanie na nieobowiązujące już przepisy rozdziału 2a ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") – uznając, iż skarżący wykonuje zadania publiczne; 3) art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, i bezprawną odmowę udzielenia informacji publicznej w wskazanym zakresie, a także poprzez podanie błędnej, a wręcz nieistniejącej podstawy prawnej, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że żądane informacje nie podlegają udzieleniu skarżącemu w oparciu o przepisy u.d.i.p.; 4) art. 8, 9, 10 § 1 i 81a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie interpretacji wątpliwości, które organ powziął (w opinii skarżącego błędnie) na korzyść strony, a w konsekwencji bezzasadne odmówienie skarżącemu udzielenia informacji publicznej; 5) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek skarżącego. 6) art. 3 ust. 2 i 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do odmowy udzielenia skarżącemu wnioskowanych informacji w oparciu o przepisy tej ustawy, tj. poprzez błędne uznanie, że skarżący wnosi o udzielenie informacji publicznej w związku z wykonywaniem zadania publicznego, a w dalszej kolejności błędne uznanie, że uprawnia to organ do odmowy udzielenia informacji publicznej, podczas gdy nawet w sytuacji gdyby, rzeczywiście skarżący wnioskował o udzielenie przedmiotowych informacji wykonując zadanie publiczne, organ winien udzielić mu tych informacji ze względu na przyświecające mu cele oraz brak możliwości pozyskania tych informacji na innej drodze, 7) art. 7, 12 § 1, 35 § 1-3 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1-2, 2 ust. 1 i 3 ust. 2 u.d.i.p. poprzez rażące naruszenie prawa polegające na odmowie udzielenia informacji publicznej, a także bezzasadnej odmowie uznania zasadności ubiegania się przez skarżącego o wnioskowane informacje w trybie u.d.i.p. oraz poprzez podejmowane przez organ rozstrzygnięcia (wyrażone w pismach z [...] czerwca 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r.) noszące ewidentne znamiona zamierzonego przewlekłego prowadzenia sprawy i zniechęcenia skarżącego do ubiegania się o wnioskowane informacje, powołując się przy tym na niezasadne bądź nieistniejące podstawy prawne (przepisy nieobowiązującego już rozdziału 2a u.d.i.p.). W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o: - zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania ww. wniosków z [...] czerwca 2020 r., - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swe stanowisko w sposób bardzo obszerny, organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony, prawidłowo załatwił wnioski z [...] czerwca 2020 r. Odpowiadając na te wnioski łącznie pismem z [...] czerwca 2020 r. Prezydent wyjaśnił skarżącemu, że z uwagi na cel wykorzystania żądanych informacji (przygotowywanie rozprawy doktorskiej), wnioski te nie mogą być zrealizowane w trybie określonym przez skarżącego, to jest na podstawie art. 2 ust. 1 i 10 ust. 1 u.d.i.p. Prezydent wskazał, że realizacja wniosków może natomiast nastąpić na podstawie przepisów odrębnych zawartych w ustawie z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1446; dalej także: "u.p.w.i.s.p."), po uprzednim złożeniu wniosku, o którym mowa w tej ustawie. Organ poinformował również skarżącego, że szczegółowe informacje w zakresie możliwości uzyskania zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oraz przykładowe formularze wniosku o wyrażenie zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...] oraz wskazał lokalizację, w której znajdują się te informacje. Skarżący nie złożył jednak ani wniosku o wyrażenie zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego ani też pisma (prośby) o udzielenie żądanych informacji w ramach funkcjonowania tzw. dobrej administracji, którym to żądaniom organ mógłby zadośćuczynić w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. W świetle zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 wraz z powołanym orzecznictwem). W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej – Prezydent Miasta jest podmiotem, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. W związku z tym wymagało oceny stanowisko organu, że żądana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona w trybie przepisów u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że [...] czerwca 2020 r. skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej – z adresu: [...] – przesłał do organu w jednym piśmie dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji wydawanych przez Prezydenta Miasta w ramach wykonywania kompetencji organu wykonawczego Gminy [...] oraz w ramach wykonywanych funkcji starosty w mieście na prawach powiatu, jakim jest [...]. Szczegółowa treść wniosków została zawarta w dwóch załącznikach (pliki .pdf) do pisma i obejmowała następujące kwestie odnoszące się odrębnie do gminy i powiatu: 1) wskazanie liczby decyzji administracyjnych ogółem wydanych przez Prezydenta w roku 2017; 2) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu (na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.) łącznie; 3) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu na wniosek strony postępowania; 4) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu z urzędu; 5) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu (na podstawie art. 111 § 1 i/lub art. 111 §1a k.p.a.) łącznie; 6) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu na wniosek strony postępowania; 7) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu z urzędu; 8) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni - na podstawie art. 113 § 2 k.p.a.) łącznie; 9) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) na wniosek strony postępowania; 10) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2017, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) z na wniosek organu egzekucyjnego; 11) wskazanie liczby decyzji administracyjnych ogółem wydanych przez Prezydenta w roku 2018; 12) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu (na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.) łącznie; 13) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu na wniosek strony postępowania; 14) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu z urzędu; 15) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu (na podstawie art. 111 § 1 i/lub art. 111 §1a k.p.a.) łącznie; 16) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu na wniosek strony postępowania; 17) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu z urzędu; 18) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni - na podstawie art. 113 § 2 k.p.a.) łącznie; 19) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) na wniosek strony postępowania; 20) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2018, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) z na wniosek organu egzekucyjnego; 21) wskazanie liczby decyzji administracyjnych ogółem wydanych przez Prezydenta w roku 2019; 22) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu (na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.) łącznie; 23) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 201, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu na wniosek strony postępowania; 24) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały sprostowaniu z urzędu; 25) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu (na podstawie art. 111 § 1 i/lub art. 111 §1a k.p.a.) łącznie; 26) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu na wniosek strony postępowania; 27) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały uzupełnieniu z urzędu; 28) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni - na podstawie art. 113 § 2 k.p.a.) łącznie; 29) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) na wniosek strony postępowania; 30) wskazanie spośród decyzji administracyjnych ogółem wydanych w roku 2019, liczby decyzji, które podlegały wyjaśnieniu (wykładni) z na wniosek organu egzekucyjnego. W powyższych wnioskach skarżący wskazał, że opisane dane są mu niezbędne do ukończenia rozprawy doktorskiej na temat rektyfikacji decyzji administracyjnych, którą przygotowuje w Wydziale Prawa i Administracji [...]. W ocenie Sądu, prawnie wadliwe było stanowisko Prezydenta, jakoby informacje, których udostępnienia skarżący domagał się w powyższych wnioskach, z uwagi na cel wykorzystania żądanych informacji, jakim jest przygotowywanie rozprawy doktorskiej, co do zasady nie mogły być udostępnione w trybie określonym przepisami u.d.i.p., lecz jedynie na podstawie przepisów u.p.w.i.s.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został bowiem pogląd odmienny, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje. Mianowicie sądy wskazują, że niewątpliwie informacje, mające taki charakter jak opisane wyżej dane, których żądał od organu skarżący, gromadzone przezeń dla potrzeb opracowywanej dysertacji doktorskiej bądź artykułu naukowego, w ramach podejmowanej przez wnioskodawcę działalności naukowo-badawczej, stanowią informację publiczną przetworzoną, podlegającej udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p. (zob. argumentację przywołaną w wyrokach NSA z 2 czerwca 2011 r., I OSK 279/11 i 12 czerwca 2014 r., I OSK 2465/13, wydanych wprawdzie w odmiennym stanie faktycznym sprawy, zawierającą jednak rozważania co do zasadności udostępnienia danych na potrzeby prac naukowych jako informacji publicznej przetworzonej). W sytuacji, gdy tak jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, wnioskodawca domagał się szczegółowych informacji, ujętych w kilkudziesięciu punktach, dotyczących decyzji administracyjnych wydawanych przez organ administracji publicznej, jakim jest Prezydent, działając jako organ wykonawczy gminy bądź wykonując funkcję starosty w mieście na prawach powiatu, bezsprzecznie dotyczy działalności gminy oraz powiatu, to należało uznać, że żądane informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznych. Ustawodawca przesądził bowiem wprost, że udostępnieniu w opisanym trybie dostępu do informacji publicznej podlegają informacje o działalności organów administracji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o sposobach załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.) i dane publiczne wynikające z decyzji administracyjnych podejmowanych przez te organy (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Przedstawiona obszernie w odpowiedzi na skargę argumentacja organu nie może prowadzić do odmiennego wniosku, jakoby wbrew tym przepisom u.d.i.p., żądane przez stronę szczegółowe dane publiczne dotyczące decyzji administracyjnych wydanych przez Prezydenta w latach 2017-2019 podlegać mogły udostępnieniu wyłącznie w trybie u.p.w.i.s.p. Nie może ulegać wątpliwości, że udostępnienie danych żądanych przez skarżącego mieściło się w prawie dostępu do informacji publicznej, mającym wolnościowy charakter i oparcie w przepisach Konstytucji (art. 61). Stąd przyjmuje się w orzecznictwie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie może arbitralnie przyjmować, że wniosek ten dotyczy ponownego wykorzystywania informacji publicznej, o ile taka okoliczność, a więc fakt celu ponownego jej wykorzystania, nie wynika jednoznacznie z treści wniosku. Wynika to z tego, że adresat wniosku nie dysponuje podstawą prawną do przekwalifikowania złożonego żądania udostępnienia informacji publicznej w żądanie ponownego wykorzystania informacji (zob. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2012 r., II SA/Kr 1403/12 i wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 9 lutego 2017 r., II SAB/Go 173/16). Oczywiste jest przecież, że to nie ten ostatni podmiot, lecz osoba występująca z wnioskiem o informację jest dysponentem swojego wniosku i od jej woli zależy to, czy występuje z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z art. 2 u.d.i.p. (tak jak to uczynił skarżący w rozpatrywanej sprawie), czy też o ponowne jej wykorzystywanie, w myśl art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. Odnosząc się do tej kwestii, trafnie podniesiono w doktrynie, że w istocie każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego, w tym decyzji administracyjnych, których dotyczył wniosek skarżącego, czy też udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone (zob. M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, [w:] Kryzys prawa administracyjnego, red. D.R. Kijewski, P.J. Suwaj, t. l, Warszawa 2013, s. ). Przepis art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p., który odwołuje się zaś do pojęcia "celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona", nie może być więc rozumiany w taki sposób, że dotyczy on jakiegokolwiek innego celu niż pierwotny cel publiczny. Interpretacja tego przepisu musi uwzględniać, zgodnie z regułami wykładni celowościowej, także jego kontekst aksjologiczny, a więc musi brać pod uwagę powszechnie akceptowane zasady słuszności i sprawiedliwości (zob. W. Dziedziak, Wartość słuszności w wykładni prawa, [w:] Wykładnia prawa. Aspekty teoretyczne i praktyczne, red. J. Potrzyszcz, B. Liżewski, Lublin 2019, s. 46-47 wraz z powołanym orzecznictwem). Z tego właśnie względu przyjęcie stanowiska, że każdy wniosek o udostępnienie danych dotyczących decyzji administracyjnych lub innych dokumentów urzędowych winien być zakwalifikowany jako wniosek o ponowne wykorzystanie informacji publicznej, czyniłoby iluzorycznym prawo do informacji publicznej. Wówczas bowiem w każdym przypadku udostępnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem jej udostępnienie w celu ponownego wykorzystania. Byłoby całkowicie nieracjonalnym wnioskiem, albowiem wyłączałoby stosowanie przepisów u.d.i.p., co z pewnością nie było wolą ustawodawcy (zob. wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r. l OSK 1332/14 oraz powołany wyżej wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 9 lutego 2017 r., II SAB/Go 173/16). W konsekwencji powyższego należało przyjąć, że w sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, w której skarżący zwrócił się o udostępnienie przez Prezydenta opisanych danych publicznych, obowiązkiem organu było wezwanie wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za ich udostępnieniem – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi bowiem, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że organ nie wezwał wnioskodawcy do wykazania istnienia takiego interesu, jednakże nie budzi jednocześnie wątpliwości, że uczynił to sam skarżący. W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący wskazał wyraźnie, że w jego ocenie "istnieje szczególny interes publiczny w udzieleniu wnioskowanych informacji, co obliguje organ do udzielenia informacji przetworzonej". Wnioskodawca przedstawił argumenty, które – jego zdaniem – przesądzają, że żądane dane powinny być udostępnione jako informacja publiczna przetworzona. Wskazał, iż informacje te, po ich udostępnieniu, zostaną dogłębnie przez niego przeanalizowane i skonfrontowane z innymi danymi, co pozwoli mu na przedstawienie wniosków, mających znacznie zarówno teoretyczne, jak i praktyczne, dotyczących rektyfikacji decyzji administracyjnych. W konsekwencji będzie on wówczas w stanie sformułować "konkretne propozycje legislacyjne w obszarze k.p.a., co stanowi szczególny interes publiczny, bowiem tylko analiza wykorzystania w praktyce obowiązujących przepisów prawa pozwala na formułowanie propozycji ich modyfikacji, co jest konieczne w demokratycznym państwie prawa". Zdaniem skarżącego, "rozwój nauki stanowi szczególny interes publiczny sam w sobie", a tym samym skoro ubiega się on o dane, które zostaną wykorzystane w pracy naukowej, jest oczywiste, że spełniona została przesłanka udzielenia informacji określona w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, przedstawiona wyżej argumentacja skarżącego potwierdza jednoznacznie, że nie wykazał on, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanych przez niego danych, stanowiących informację publiczną przetworzoną. W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz winno to być szczególnie istotne dla tego interesu. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane w tym przepisie ani w innych przepisach u.d.i.p. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że interes publiczny, o jakim mowa wyżej, odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Z tego powodu wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, lecz również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11). Charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Takie rozumienie wykorzystania informacji w interesie publicznym ma przeciwdziałać składaniu wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10). Dlatego też w orzecznictwie i w doktrynie utrwalony jest pogląd, który Sąd podziela, że co do zasady cel, dla zaspokojenia którego skarżący żądał udostępnienia informacji, nie jest szczególnie istotnym interesem publicznym. Praca naukowa jest bowiem powszechnie uznawana za należącą do zakresu interesu prywatnego, który jest przeciwstawiany interesowi publicznemu (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 85-86; wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2004 r., II SA/Ka 2633/03). Podkreśla się przy tym, że fakt przygotowywania przez wnioskodawcę rozprawy doktorskiej nie przesądza w żadnym razie, aby udzielenie żądanej informacji publicznej przetworzonej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Bezsprzecznie w takiej sytuacji, w pierwszej kolejności żądana informacja dotyczy przede wszystkim interesu skarżącego, który gromadzi dane potrzebne do przygotowania przez niego dysertacji doktorskiej. Innymi słowy, praca naukowa leży w sferze interesu prywatnego, co potwierdza to, że ewentualne jej sfinalizowanie w postaci pracy doktorskiej nie oznacza, że praca ta zostanie szerzej opublikowana i co więcej wykorzystana przez właściwe organy (zob. powołane wyżej wyroki NSA z 2 czerwca 2011 r., I OSK 279/11 i 12 czerwca 2014 r., I OSK 2465/13). Zauważyć jednocześnie należy, że powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie oraz w doktrynie, że w przypadku, gdy wnioskodawca nie wykaże – zgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – szczególnie istotnego interesu publicznego, organ co do zasady obowiązany jest odmówić udostępnienia żądanej przezeń informacji publicznej przetworzonej – w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Mianowicie wskazuje się, że podmiot odmawiający udostępnienia informacji przetworzonej powinien ostatecznie wykazać brak szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udzieleniem żądanej informacji i rozważania tego dotyczące muszą znaleźć się w decyzji wydanej w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (zob. przykładowo: wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14, I. Kamińska Irena, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art. 3, [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, SIP Lex, nr 1). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że organ takiej decyzji nie wydał, niemniej jednak w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) poinformował stronę stosownym pismem o braku możliwości uwzględnienia jej żądania. Nie oznacza to wszakże, iż Sąd obowiązany był stwierdzić bezczynność organu i zobowiązać go do wydania stosownej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Takie rozstrzygnięcie byłoby niewątpliwie sprzeczne z zasadą ekonomiki i szybkości postępowania oraz z pewnością nieracjonalne. W sprawie zostało bowiem niniejszym wyrokiem przesądzone, że żądana przez skarżącego informacja publiczna przetworzona nie może być mu udostępniona, zgodnie z jego wnioskami. Tym samym nakazywanie organowi prowadzenia dodatkowego postępowania oraz podjęcia decyzji administracyjnej, podlegającej ewentualnemu zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji oraz w postępowaniu sądowym, w sytuacji gdy wynik sprawy został w istocie przez Sąd już rozstrzygnięty (w sposób niekorzystny dla skarżącego), byłoby zupełnie pozbawione podstaw. Trzeba przy tym podkreślić, jak wskazano wyżej, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie wykazała ona, by udostępnienie jej opisanych wyżej danych stanowiących informację publiczną przetworzoną dla celów pracy naukowej było uzasadnione w kontekście art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W doktrynie podkreśla się w tej kwestii, że ratio legis tego przepisu było właśnie przeciwdziałanie zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych, obejmujących m.in. opracowywanie pracy naukowej. Dlatego też w świetle opisanej regulacji nie wystarczy, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest istotne dla interesu publicznego, ale ma to być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy mamy do czynienia z tego rodzaju szczególną postaci informacji (zob. I. Kamińska Irena, M. Rozbicka-Ostrowska, jw.). Skarżący bezsprzecznie nie wykazał, że udostępnienie omawianych szczegółowych danych dotyczących decyzji administracyjnych podjętych przez Prezydenta w latach 2017-2019, dla potrzeb przygotowywanej rozprawy doktorskiej, było uzasadnione interesem publicznym mającym charakter szczególny. Mając to wszystko na uwadze, należało stwierdzić, że zarzuty skargi, których istota sprowadzała się do zakwestionowania odmowy udostępnienia żądanej przez stronę informacji publicznej, okazały się w całości bezzasadne. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był skargę oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.