I SA/Łd 366/20

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za sierpień i wrzesień 2014 r. 1) oddala skargę, 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. UZASADNIENIE I SA/Łd 366/20 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.z dnia [...] listopada 2019 r. którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej R. K. jako byłego członka zarządu A. Sp. z o. o. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, wrzesień 2014 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. orzekł o solidarnej ze spółką oraz z M. O. i S. K. odpowiedzialności R. K., jako byłego członka zarządu A. Sp. z o .o. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazany okres oraz umorzono postępowanie w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za koszty postępowania egzekucyjnego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał na treść art. 108 § 1, § 2 pkt 2 lit. a i art. 116 § 1, § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej O.p.) oraz art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 ze zm.) i podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. określił Spółce w podatku od towarów i usług: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2014 r. Decyzja ta została doręczona w trybie art. 151 w związku z art. 150 O.p. i stała się ostateczna. Spółka nie wniosła od niej odwołania Odnośnie przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku A. Sp. z o. o. wyjaśniono, że w wyniku dokonanych przez organ egzekucyjny czynności, nie wyegzekwowano kwot na pokrycie zaległości podatkowych Spółki. Jedynie z uwagi na zaliczenie wpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2014 r. wysokość tego zobowiązania uległa zmniejszeniu do kwoty 33.357,15 zł Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne, stwierdzając, że nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Podkreślano jednocześnie, że przymusowe dochodzenie należności nastąpiło po wydaniu w 2018 r. decyzji wymiarowej organu I instancji. W ocenie organu II instancji niesprawowanie już wówczas funkcji członka zarządu przez R. K. nie zwalnia go zarówno z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, jak też koszty egzekucyjne. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że będąc związanym zasadą nieorzekania na niekorzyść strony utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, pomimo stwierdzenia zauważonej nieprawidłowości. Odnośnie przesłani powstania zaległości w podatku od towarów i usług powstały w czasie pełnienia przez R. K. funkcji członka zarządu A. Sp. z o. o. wyjaśniono, że w dniu 23 października 2014 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników A. Sp. z o. o. podjęło uchwałę o powołaniu skarżącego na funkcję członka zarządu Spółki, który z dniem 01 marca 2015 r. złożył rezygnację z pełnienia tej funkcji. W ocenie organu powyższe dowodzi, że w okresie sprawowania funkcji członka zarządu Spółki przez R. K. powstały zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: VIII, IX/2014 r. (dzień otrzymania nienależnych zwrotów przypadający na 30 grudnia 2014 r.). Wskazano następnie, że strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Powołując się na treść art. 10 i 11 ustawy z dnia 28.02.2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm.) organ odwoławczy podkreślił, że przedstawiona w decyzji analiza zobowiązań cywilnoprawnych, jak i podatkowych potwierdzają, że A. Sp. z o. o. już od drugiej połowy 2014 r. zaprzestała wykonywać swoje zobowiązania pieniężne wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i kontrahenta B. Sp. z o. o. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że stan niewypłacalności powstał w 2014 r. i trwał w 2015 r. - czego dowodem są zaległości podatkowe stanowiące przedmiot sprawy i zaległości wobec kontrahenta wynikające z faktur wystawionych, m.in. w 2014 r. Tym samym licząc termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania naprawczego (układowego) przyjęto, że Spółka jeden z wniosków winna była złożyć w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, a najpóźniej w III kwartale 2015 r., czego jednak nie uczyniła. W opinii organu odwoławczego niekorzystne położenie Spółki i na tym tle, brak podjęcia działań zmierzających w kierunku ogłoszenia upadłości Spółki, świadczy o niezachowaniu przez skarżącego należytej staranności. Zdaniem organu II instancji skarżący nie wykazał również, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał następnie, że R. K. nie wskazał mienia A. Sp. z o. o., z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W ocenie organu II instancji organ egzekucyjny dokonał szeregu prób w celu zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego (m.in. kierował zapytania do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości oraz za pośrednictwem systemu OGNIVO poszukiwał aktualnych rachunków bankowych Spółki, jak również podejmował próby dokonania czynności egzekucyjnych w miejscu siedziby Spółki), a strona jako członek zarządu Spółki nie wskazywała realnego mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. Jednocześnie podkreślono, że organ odwoławczy nie kwestionuje istnienia mienia wskazywanego w wyjaśnieniach skarżącego ponieważ jego istnienie (nieruchomość) potwierdził organ egzekucyjny, jednakże z uwagi na wartość nieruchomości oraz wartość ustanowionych na niej hipotek przymusowych i umownych, wszczęcie postępowania egzekucyjnego z przedmiotu nieruchomości mogło jedynie spowodować powstanie dodatkowych kosztów egzekucji, nie rokując przy tym zaspokojenia należności Skarbu Państwa. Organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji z nieruchomości. Wskazanie natomiast mienia Spółki - tak jak uczynił R. K. - do którego możliwa byłaby egzekucja, nie może dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania. Odnosząc się natomiast do wskazanego w złożonym odwołaniu zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że organ I instancji postępowanie podatkowe prowadził w sposób realizujący zasady ogólne postępowania wymienione w art. art. 120, 121, 122, 123 O.p. Uznano, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ podatkowy jest prawidłowa i doprowadziła do poprawnych wniosków, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 210 O.p., przytacza okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazuje podstawę prawną, wyjaśnia stronie przesłanki wydania decyzji. Odnośnie kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych wskazano, że iż kluczowe dla sprawy jest wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wobec A. Sp. z o. o. polegające na wprowadzeniu w błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. przez A. Sp. z o. o. poprzez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym w deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług złożonych, m.in. za miesiące: VIII, IX 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystosował do Spółki zawiadomienie na podstawie art. 70c O.p. Obowiązek zawiadomienia podatnika został dopełniony w dniu 19 grudnia 2019 r., kiedy to uznano za doręczone pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Tym samym - ponieważ postępowanie karne skarbowe nie zostało zakończone - bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych pozostaje zawieszony, a zobowiązania są wymagalne. Na Decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] maja 2020 roku skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 107 §1, § 2 pkt 2 O.p. w związku z art. 116 § 1 lit.a, § 2 i §4 O.p. w zw. z art. 11 ust. 1 i art.21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe przez błędne przyjęcie przez organ drugiej instancji, że zachodzi solidarna odpowiedzialność podatkowa skarżącego jako osoby trzeciej - byłego członka zarządu Spółki za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za VIII, IX 2014 roku pomimo że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki nie istniały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, co wyłącza odpowiedzialność skarżącego jako osoby trzeciej. 2. art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 116 § 1 lit. a, § 2 i § 4 O.p. w zw. z art. 11 ust. 1 i art.21 ust. 1 Prawo upadłościowe poprzez błędne uznanie, że stan niewypłacalności Spółki powstał w czasie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. W ocenie autora skargi stan taki zaistniał już po zaprzestaniu pełnienia funkcji członka zarządu przez skarżącego, co stanowi okoliczność wyłączającą odpowiedzialność skarżącego, ponieważ ewentualne niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącego, gdyż były członek zarządu nie jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. 3. art. 107 §1, § 2 pkt 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 116 §1 lit. a, § 2 i § 4 O.p. w zw. z art. 11 ust. 1 i art.21 ust. 1 Prawo upadłościowe poprzez błędne uznanie, że stan niewypłacalności Spółki powstał w okresie w którym skarżący był członkiem zarządu mimo że wymagalność zobowiązań podatkowych na które wskazuje organ powstała dopiero z chwilą wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2018 roku co wyłącza odpowiedzialność skarżącego. 4. art. 120 O.p. przez błędne uznanie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, podczas gdy organ pierwszej instancji nie ustalił rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej Spółki w okresie kiedy skarżący był członkiem zarządu Spółki, gdy prawidłowe ustalenia w tym zakresie, wbrew twierdzeniom organów wyłączają odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania Spółki jako osoby trzeciej. 5. art. 121 O.p. przez błędne uznanie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w sposób wnikliwy i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w pełnym zakresie, jak również nie podjęto wszelkich niezbędnych środków pozwalających na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie została przeprowadzone weryfikacja sytuacji majątkowej Spółki w kontekście oceny właściwej chwili na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. 6. art. 122 O.p. przez błędne uznanie przez organ drugiej instancji, że postępowanie dowodowe zostało, przeprowadzone w pełnym zakresie, a stan faktyczny dokładnie wyjaśniony, podczas gdy rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnym założeniu, jakoby stan niewypłacalności Spółki wystąpił w czasie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu, podczas gdy w tym czasie nie istniał stan niewypłacalności Spółki, co w konsekwencji wyłącza odpowiedzialność skarżącego jako osoby trzeciej. 7. art. 180 §1 O.p. w zw. z art. 187 §1 O.p. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególności w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej Spółki i w konsekwencji uznanie jakoby istniał stan niewypłacalności Spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, art. 187 §1 o.p. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności niepodjęcie przez organ inicjatywy w przedmiocie ustalenia kompletnych danych w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej Spółki. 8. art. 187 §1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. przez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy sprowadzających się do błędnego przyjęcia, że zachodzi podstawa do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe Spółki. Biorąc pod uwagę powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Strona wniosła również o wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadka S. K. na okoliczność wykazania, że w czasie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki nie istniały przesłanki do złożenia wniosku w przedmiocie ogłoszenia upadłości Spółki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 116 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości iub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, c) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Natomiast zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 52 § 1 punkt 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym w roku 2014 (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zmianami) na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną i potwierdzoną decyzją wymiarową jest to, że w dniu 30 grudnia 2014 r. podatnik to jest spółka A. otrzymała zwroty podatku VAT, które w wyniku wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. okazały się w części niezasadne. Wobec tego w świetle przywołanego wyżej art. 52 § 1 punkt 2 O.p. stały się zaległościami podatkowymi w częściach, w których wypłacono je podatnikowi nienależne. Poza sporem pozostaje też okoliczność, że stały się nienależne w dniu ich wypłaty to jest w dniu 30 grudnia 2014 r. Organy ustaliły, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu od dnia 23 października 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. Tak więc w dacie powstania nienależnych zwrotów podatku VAT (30 grudnia 2014 r.) pełnił funkcję członka zarządu spółki A., co uprawniło organy do prowadzenia postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności. Na podstawie art. 116 § 4 O.p. przepis § 2 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji, co oznacza, że odpowiedzialność taka nie ustaje z chwilą rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu. Bezskuteczność egzekucji przedmiotowych zaległości z majątku podatnika została stwierdzona postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] września 2019r. wobec czego nie podlega dalszemu dowodzeniu w przedmiotowej sprawie. Zdaniem sądu I instancji nie ma racji skarżący wywodząc, że w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość. Zgodnie z art. 11 ust. 1 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 233 zez mianami) dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W tej sytuacji zauważyć należy, że w dacie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu wymagalne były należności spółki A. wobec spółki B. wynikające z faktur [...] z 30 sierpnia 2014r. i F[...] z 2 października 2014 r. a mimo to nie zostały uregulowane. Przewidywały bowiem terminy płatności odpowiednio 7 i 90 dni, co, jak trafnie przyjęły organy, oznacza, że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie spółki A. były wymagalne. Potwierdza to ustalenia organów, że podatnik nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, wobec czego skarżący jako członek zarządu podatnika winien zgłosić wniosek o upadłość w ówczesnym reżimie prawnym. Jedynie na marginesie podnieść wypada, że twierdzenia skarżącego o ustaleniach między spółkami A. i B. co do ustalenia dalszych terminów płatności przedmiotowych faktur okazały się gołosłowne i nie podlegały badaniu przez organy podatkowe w przedmiotowej sprawie. Skoro zaś wniosku takiego skarżący nie złożył mimo, że, jak wskazano wyżej zaistniała przesłanka obligująca do jego złożenia to w rozpoznawanej sprawie nie może powoływać się na okoliczność braku podstaw do złożenia wniosku o upadłość spółki A.. Skarżący nie wskazał też mienia, z którego egzekucja, zgodnie z art. 116 § 1 punkt 2 O.p., umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki co najmniej w znacznej części. W tej sytuacji organy były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności z podatnika na skarżącego, będącego członkiem zarządu A. Sp. z o.o. w czasie gdy powstały zaległości w podatku VAT za sierpień i wrzesień 2014r. Stąd też za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 107 § 1, § 2 punkt 2 i § 3 oraz art. 116 § 1 lit. a, § 2 i 4 O.p. Ponownie na marginesie zauważyć wypada w tym miejscu, że istotnym elementem sporu w rozpoznawanej sprawie nie jest wymagalność zobowiązań podatkowych określonych w decyzji wymiarowej z dnia 20 grudnia 2018 r., jak błędnie wskazuje skarżący, lecz wymagalność zobowiązań podatnika wobec jego kontrahentów gospodarczych, która, jak wyżej wskazano, powstała w trakcie pełnienia funkcji członka zarządu przez skarżącego i które to zobowiązania nie zostały w tym okresie uregulowane. Z kolei brak uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów procesowych uniemożliwia weryfikacją ich zasadności. Sąd, jako zasługującą na aprobatę, ocenił również argumentację organu odwoławczego dotyczącą zawieszenia biegu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego pierwotnego dłużnika tj. A. Sp. z o.o. W ocenie sądu I instancji organy podatkowe zebrały wystarczający i kompletny materiał dowodowy i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów dokonując jego oceny, co czyni powyższe zarzuty niezasadnymi. W skardze do tutejszego Sądu skarżący wystąpił o przesłuchanie w charakterze świadka S. K. na okoliczność wykazania, że w czasie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki nie istniały przesłanki do złożenia wniosku w przedmiocie ogłoszenia upadłości Spółki. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że przed sądem administracyjnym nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe z wyjątkiem dopuszczenia dowodów z dokumentu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie przesłuchuje świadków. W przedstawionej sytuacji wniosek dowodowe skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. AKE.