III SA/Łd 107/20

SENTENCJA Dnia 15 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W.U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. S., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 7 lok. 3, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu W.U. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...], numer [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 i art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako: "kpa") oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 570) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] o nr [...] w przedmiocie odmowy wydania W. U. zaświadczenia o treści: "W dniu 28 lipca 2006 r. pan J. C., pełniący obowiązki kierownika ds. eksploatacji w Administracji Nieruchomościami [...] »[...]«, uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli wynajmującego o zawarciu umowy najmu lokalu nr 19A znajdującego się w budynku nr 33 przy ulicy [...] w [...] w zakresie najmu następujących pomieszczeń: 1. Łazienka, 2. Przedpokoju (wspólnego z lokalem 19), 3. WC (wspólnego z lokalem 19). Powyższe oświadczenie zostało doręczone najemcy w formie pisemnej w dniu 31 lipca 2006 r., ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2006 roku". W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z 4 października 2019 r. W. U., na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 kpa, wystąpił do Zarządu Lokali Miejskich w [...] o wydanie zaświadczenia dotyczącego lokalu nr 19A przy ul. [...] 33 w [...] o treści: "W dniu 28 lipca 2006 roku pan J. C., pełniący obowiązki kierownika ds. eksploatacji w Administracji Nieruchomościami [...] »[...]«, uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli wynajmującego o zawarciu umowy najmu lokalu nr 19A znajdującego się w budynku nr 33 przy ulicy [...] w [...] w zakresie najmu następujących pomieszczeń: 1. Łazienka, 2. Przedpokoju (wspólnego z lokalem 19), 3. WC (wspólnego z lokalem 19). Powyższe oświadczenie zostało doręczone najemcy w formie pisemnej w dniu 31 lipca 2006 roku, ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2006 roku". Postanowieniem z [...] nr [...], Prezydent Miasta [...] odmówił W. U. wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 217 § 2 kpa, zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Prezydent Miasta [...] podniósł, iż nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez W. U., gdyż nie można potwierdzić, że wskazane we wniosku okoliczności miały miejsce. Wypowiedzenie w dniu 28 lipca 2006 r., ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2006 r., umowy najmu lokalu nr 19A przy ulicy [...] 33 nie zostało bowiem dokonane w formie pisemnej w zakresie pomieszczeń wskazanych we wniosku. Umowa najmu przedmiotowego lokalu została wypowiedziana najemcy – tj. J. S. w dniu 28 sierpnia 2006 r., ze skutkiem na dzień 30 września 2006 r., z powodu wykraczania w sposób uporczywy przeciwko porządkowi domowemu i skutecznego uniemożliwiania dojścia do lokalu mieszkalnego nr 19 nowym najemcom oraz pracownikom Administracji Nieruchomościami [...] »[...]«. Na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] W. U. wniósł zażalenie podnosząc, iż oświadczenia woli wynajmującego podlegają regulacji art. 56 i 65 KC i w związku z tym zaświadczenie o żądanej treści powinno mu zostać wydane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej kolejności odnosząc się do treści art. 1 pkt 4 kpa, art. 217 § 1 kpa, art. 217 § 2 kpa oraz art. 218 § 1 kpa, a także art. 219 kpa podniosło, że niniejsza sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 2 kpa, zgodnie z wolą wnioskodawcy wyrażoną we wniosku o wydanie zaświadczenia, w którym wyraźnie wskazał na art. 217 § 2 pkt 2 kpa, zaznaczając, iż: "na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, składam wniosek o wydanie zaświadczenia na temat faktów dotyczących lokalu nr 19A przy ul. [...] 33 w [...]" o określonej w nim treści. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu tego wniosku W. U. zaznaczył również, iż w dniu 10 maja 2019 r. złożył już wniosek o wydanie zaświadczenia, w którym będą podane fakty dotyczące lokalu nr 19A przy ul. [...] 33 w [...] w następującym zakresie: 1) Jaką czynnością prawną wprowadzono korektę struktury lokalu nr 19A przy ul. [...] 33 w [...] z dniem 1 sierpnia 2006 r. o której wspomina mgr T. W. w piśmie nr [...] z dnia 8 lutego 2013 r.; 2) Kto i kiedy dokonał ww. czynności. W dniu 30 maja wnioskodawca otrzymał zaświadczenie nr [...] w którym wskazano, że: "1. Korekty struktury lokalu nr 19A przy ul. [...] 33 w [...] dokonano w oparciu o przeprowadzoną inwentaryzację architektoniczno-budowlaną budynku. Ww. czynność została podjęta przez jednostkę administrującą w imieniu Gminy w ramach posiadanych uprawnień właścicielskich i dokonana została w oparciu o przeprowadzone szczegółowe pomiary ujęte w wykonanej inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej sporządzonej celem weryfikacji stanu technicznego budynku 2. Inwentaryzacja architektoniczno-budowlaną ww. nieruchomości została wykonana w grudniu 2005 roku przez mgr. inż. G. W., projektanta i kierownika budowy w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, upr. nr [...] i upr. nr [...]". W. U. podkreślił we wniosku, iż po przeanalizowaniu treści ww. zaświadczenia oraz innych dokumentów adresowanych do niego i jego małżonki, instytucji państwowych lub samorządowych stwierdził, iż pierwszym pismem skierowanym w 2006 r. do jego małżonki, zawierającym oświadczenie woli wynajmującego w zakresie najmu następujących pomieszczeń: 1. Łazienki, 2. Przedpokoju (wspólnego z lokalem 19), 3. WC (wspólnego z lokalem 19), jest pismo z dnia 28 lipca 2006 r. Zostało ono podpisane przez osobę uprawnioną i skutecznie doręczone małżonce skarżącego w dniu 31 lipca 2006 r. Czynność uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli w zakresie najmu ww. pomieszczeń lokalu mieszkalnego dotyczyła gospodarowania mieniem komunalnym i naraziła jego rodzinę, Skarb Państwa oraz Gminę [...] na wymierne straty materialne. W związku z powyższym wnioskodawca uważa, że zaświadczenie o treści żądanej w piśmie z 04.10.2019 r. potwierdza określone fakty lub stan prawny i powinienem je otrzymać. Dodał, że uzyskane zaświadczenie pragnie przedstawić przed Sądem w sprawach o sygn. akt [...], [...] i [...]. Organ II instancji, nie kwestionując interesu prawnego wnioskodawcy w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia istnienia lub nieistnienia wskazanych przez niego faktów, stwierdził, iż brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. W ocenie organu, z analizy dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem - na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa - o wydanie zaświadczenia o określonej we wniosku treści. Organ odwoławczy podkreślił jednak, iż w analizowanej sprawie nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 1 kpa, gdyż brak jest przepisu prawa wymagającego urzędowego stwierdzenia faktu określonego we wniosku. Tym samym podstawowym obowiązkiem organów administracji publicznej jest ustalenie, czy wnioskodawca legitymuje się, jako osoba ubiegająca się o zaświadczenie, interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu tego faktu. Bez wątpienia wnioskodawca jako podmiot wiodący spór przed sądem powszechnym - jak to wynika ze złożonego wniosku - posiada interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia, a tym samym bez wątpienia wystąpił on o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych we wniosku faktów. Oczywistym jest jednak, zdaniem Kolegium, iż samo wykazanie istnienia interesu prawnego nie jest wystarczające do stwierdzenia, że organ administracji publicznej ma obowiązek wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W tym zakresie niezbędne jest bowiem po pierwsze udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy sformułowanie zawarte we wniosku o wydanie zaświadczenia, mieści się w pojęciu "potwierdzenia określonych faktów" w znaczeniu wynikającym z art. 217 § 1 pkt 2 kpa, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - przeprowadzenie analizy, czy fakty te wynikają z danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji do którego skierowano wniosek, przy uwzględnieniu art. 218 § 2 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zgodziło się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta [...], iż wydanie w niniejszej sprawie stosownego zaświadczenia stałoby w sprzeczności z art. 218 kpa, gdyż organ I instancji nie posiada dokumentów, które odnosiłyby się do zawartego we wniosku żądania, a co za tym idzie, nie dysponuje wiedzą pozwalającą na wydanie zaświadczenia o treść żądanej przez wnioskodawcę. Organ II instancji stwierdził, że ustalenia Prezydenta Miasta [...] wskazujące na brak danych mogących stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o żądanej treści przesądziły o odmowie wydania zaświadczenia, w którym zostałyby urzędowo potwierdzone fakty określone we wniosku. Zaznaczył, że z istoty zaświadczenia wynika, iż jego wydanie jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy w oparciu o posiadane dane, organ administracji publicznej ma całkowitą, niezachwianą pewność co do istnienia faktów lub stanu prawnego, których potwierdzenia domaga się podmiot wnioskujący o wydanie zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie brak było zatem możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez W. U. w piśmie z 04.10.2019 r. Odnosząc się do treści zażalenia organ odwoławczy zważył, że argumenty podniesione przez skarżącego tj. powołanie się na treść art. 56 i 65 kodeksu cywilnego nie mogą mieć w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 5 marca 2020 r. w spr. o sygn. akt III SPP/Łd 31/20, przyznane zostało W. U. prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta zaś, na mocy § 2 art. 1 w/w ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność, tj. zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a mówiąc ściślej, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do uprawnień wynikających z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., Sąd rozpoznał niniejszą skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wobec tego, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2020 r., wniosek skarżącego o przeprowadzenie rozprawy w trybie jawnym, który wpłynął do Wydziału III tut. Sądu w dniu 16 grudnia 2020 r., pozostawiony został w aktach sprawy, bez nadawania mu dalszego biegu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] o odmowie wydania W. U. zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z 4 października 2019 r. W pierwszej kolejności podnieść należy, że w świetle art. 217 § 1 – 2 kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (§ 2): 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 – 2 kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 kpa). W orzecznictwie wskazuje się, że odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba żąda wydania zaświadczenia w sprawie, w której organ administracji publicznej nie posiada wiedzy, ponieważ nie prowadzi w odniesieniu do tych faktów żadnych ewidencji, rejestrów bądź innych zbiorów danych bądź też prowadzi je, ale nie odzwierciedlają one faktów, których potwierdzenia strona się domaga. Ustawodawca uzależnił bowiem możliwość wydania zaświadczenia od tego, czy organ posiada wiedzę odnośnie faktów czy stanu prawnego, jaki miałby podlegać określeniu w zaświadczeniu. Brak zaś wiedzy w tym zakresie uniemożliwia wydanie zaświadczenia o żądanej treści i obliguje organ administracji do wydania postanowienia odmawiającego uwzględnienia wniosku (art. 219 kpa). W orzecznictwie podkreśla się również, że zwrot "danych znajdujących się w jego posiadaniu", użyty w art. 218 § 1 kpa, nie może być rozumiany dowolnie i rozszerzająco, przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych. Zaświadczenie jest przy tym aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia bowiem jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11; z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 605/12). Nie znajduje tu również zastosowania art. 75 § 1 kpa nakazujący dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, ponieważ jest to postępowanie ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 kpa. Organ nie może więc wychodzić poza ustalenia zawarte w posiadanych danych. Nie może również modyfikować treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczenia o treści z nimi sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku organ może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. W rozpoznawanej sprawie żądanie skarżącego dotyczyło wydania zaświadczenia o następującej treści: "W dniu 28 lipca 2006 roku pan J. C., pełniący obowiązki kierownika ds. eksploatacji w Administracji Nieruchomościami [...] »[...]«, uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli wynajmującego o zawarciu umowy najmu lokalu nr 19A znajdującego się w budynku nr 33 przy ulicy [...] w [...] w zakresie najmu następujących pomieszczeń: 1. Łazienka, 2. Przedpokoju (wspólnego z lokalem 19), 3. WC (wspólnego z lokalem 19). Powyższe oświadczenie zostało doręczone najemcy w formie pisemnej w dniu 31 lipca 2006 roku, ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2006 roku". W ocenie Sądu analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pozwala stwierdzić, że wnioskodawca jako podmiot wiodący spór przed sądem powszechnym posiada interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia, a tym samym organ odwoławczy słusznie uznał, że bez wątpienia wystąpił on o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych we wniosku faktów. Organ odwoławczy trafnie wskazał przy tym, że oczywistym jest jednak, iż samo wykazanie istnienia interesu prawnego nie jest wystarczające do stwierdzenia, że organ administracji publicznej ma obowiązek wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Podzielić również należy stanowisko organu o braku w aktach sprawy dokumentów i danych wskazujących na okoliczności, których potwierdzenia w zaświadczeniu domagał się skarżący. Zdaniem Sądu, w trybie wydawania zaświadczeń nie można domagać się dokonania przez organ ustaleń, że dany podmiot uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli wynajmującego o zawarciu umowy najmu lokalu nr 19A znajdującego się w budynku nr 33 przy ulicy [...] w [...] w zakresie najmu określonych pomieszczeń oraz że powyższe oświadczenie zostało doręczone najemcy w formie pisemnej w dniu 31 lipca 2006 r., ze skutkiem na dzień 1 sierpnia 2006 roku. Takie działanie prowadziłoby bowiem do dokonywania przez organ ustaleń faktycznych i ocen prawnych, niewynikających z dokumentów i danych znajdujących się w jego posiadaniu, co jest niedopuszczalne w trybie wydawania zaświadczeń. Do obowiązków organu wydającego zaświadczenie nie należy bowiem prowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego w takim zakresie, jakiego oczekuje skarżący, w istocie celem ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do tego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę dotyczącą najmu pomieszczeń lokalu mieszkalnego nr 19A znajdującego się w budynku nr 33 przy ulicy [...] w [...]. Ustalenia w tym zakresie oraz problematyka związana z uchyleniem się od skutków prawnych oświadczenia woli, w tym podniesione przez stronę zarzuty art. 56 i 65 kodeksu cywilnego, jak słusznie uznał organ odwoławczy nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Mogą one podlegać kontroli w zainicjowanym postępowaniu przed sądem powszechnym, w sprawach o sygn. akt [...], [...] i [...]. Okoliczności faktyczne i prawne związane z wykonywaniem i obowiązywaniem umowy najmu nie mogą natomiast uprawniać do wydania zaświadczenia, które miałoby potwierdzać skuteczność dokonania czy też niedokonania wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego w celu dochodzenia swoich roszczeń z tej umowy w sporze przed sądem powszechnym. Z uwagi na "naturę" zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych do treści zaświadczenia) w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 457/19, Lex numer 2799088; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11 Lex nr 1153456; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06 Lex nr 214079 i in.). Organ w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia ustala jedynie, czy znajdujące się w jego posiadaniu dane umożliwiają wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy organ I instancji nie posiada dokumentów, które odnosiłyby się do zawartego we wniosku żądania, a zatem nie dysponuje wiedzą pozwalającą na wydanie zaświadczenia o treść żądanej przez wnioskodawcę. Wskazywane przez W. U. dla poparcia wniosku o wydanie zaświadczenia, pismo Administracji Nieruchomościami [...] "[...]" z 28.07.2006 r., które - w jego ocenie - ma zawierać oświadczenie woli wynajmującego w zakresie najmu pomieszczeń przy ul. [...] 33 w [...]i, stanowi w istocie informację o wykonanej inwentaryzacji lokali w nieruchomości przy ul. [...] 33 i związanej z tym zmianie wysokości opłat za korzystanie z lokalu od dnia 01.08.2006 r. Na podstawie treści tego pisma, organ nie miał zatem podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, zwłaszcza w sytuacji, gdy Prezydent Miasta [...] był w dyspozycji dokumentu "Wypowiedzenie najmu lokalu mieszkalnego", z którego wynika, iż małżonce skarżącego została wypowiedziana umowa najmu lokalu mieszkalnego nr 19a w budynku nr 33 przy ul. [...] w [...] w dniu 28 sierpnia 2006 roku, ze skutkiem na dzień 30 września 2006 roku. Z uwagi na powyższe, uznając jednocześnie, że brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę przy rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata, świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2019 r. poz. 18). R.T.