III OSK 360/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Warmińsko-Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 819/21 w sprawie ze skargi Gminy Piecki na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 lipca 2021 r. nr PN.4131.286.2021 w przedmiocie określenia wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. zasądza od Gminy Piecki na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 819/21, po rozpoznaniu skargi Gminy Piecki, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 lipca 2021 r. nr PN.4131.286.2021 w przedmiocie określenia wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji uznał, że niezasadne jest stanowisko Wojewody, iż określony w przedmiotowej uchwale sposób wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest wadliwy, gdyż nie warunkuje wejścia w życie tego aktu od ogłoszenia w dzienniku urzędowym i powoduje, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r., bez względu na to czy zostanie ona opublikowana, czy też nie, co stanowi rażące naruszenie art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 pkt 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461). Przywołując treść art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, art. 38 ustawy z dnia 4 stycznia 2021 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 11) zwanej dalej ustawą zmieniającą oraz art. 7 ust. 1e ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2133 z późn. zm.) zwanej dalej u.d.m. Sąd wyjaśnił, że rada gminy została upoważniona do określenia w drodze uchwały wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego. Uchwały te mogą być podejmowane od 5 stycznia 2021 r., jednak wchodzą w życie od 1 lipca 2021 r., co zostało wskazane i przesądzone bezpośrednio przez ustawodawcę w art. 38 ustawy zmieniającej. Takie określenie terminu wejścia w życie przedmiotowych uchwał rad gmin (tj. "z dniem 1 lipca 2021 r.") jest ściśle skorelowane z terminami wejścia w życie nowelizacji poszczególnych przepisów u.d.m., dokonywanej mocą art. 11 ustawy zmieniającej. Z tym dniem, zgodnie z art. 11 pkt 11 w związku z art. 51 pkt 4 ustawy zmieniającej, uchylony został art. 9 u.d.m. upoważniający Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego. Przedmiotowe wzory określało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) i były wzorami obowiązującymi do dnia 30 czerwca 2021 r., a od dnia 1 lipca 2021 powinny już obowiązywać wzory uchwalone przez rady gmin. Data ta koresponduje również m.in. z dodanymi do ustawy o dodatkach mieszkaniowych przepisami art. 7 ust. 1c i 1d., które określają elementy, jakie powinien zawierać przedmiotowy wniosek i deklaracja, czy też ze znowelizowanym brzmieniem art. 7 ust. 1 zdanie drugie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (art. 11 pkt 7 lit. a i lit. b ustawy zmieniającej). Zważywszy już na samą datę podjęcia uchwały (tj. 28 czerwca 2021 r.), zastosowanie 14-dniowego okresu vacatio legis uniemożliwiłoby wejście w życie uchwały w terminie wymaganym przez ustawodawcę (tj. 1 lipca 2021 r.). Taka data wprowadzenia w życie przedmiotowej uchwały pozostawałaby w wyraźnej sprzeczności z wolą ustawodawcy wyrażoną w zdaniu drugim art. 38 ustawy zmieniającej. Organ nadzoru błędnie zatem stwierdził nieważność wspomnianej wyżej uchwały. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ww. rozstrzygnięcie nadzorcze narusza granice dopuszczalnej ingerencji organu nadzoru wyznaczonej przez art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, ponieważ zgodnie z art. 38 ustawy zmieniającej - który wszedł w życie później niż wspomniany art. 4 ww. ustawy, a ponadto jest przepisem szczególnym - w terminie do dnia 1 lipca 2021 r. rady gmin podejmą uchwały w sprawie określenia wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego. Uchwały te wchodzą w życie 1 lipca 2021 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Warmińsko-Mazurski, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z poźn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. - poprzez błędne uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi w sytuacji, gdy nie istniały ku temu przesłanki faktyczne i prawne wobec naruszenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i uznanie, że przepis art. 38 ustawy zmieniającej, zobowiązujący rady gmin do podjęcia w terminie do dnia 1 lipca 2021 r. uchwał w sprawie określenia wzoru wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i wzoru deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego i zakładający, że wchodzą one w życie z dniem 1 lipca 2021 r. wyłącza obowiązek ogłoszenia aktu prawa miejscowego w dzienniku urzędowym; - art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi, mimo nieprzeprowadzenia pełnej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i pominięcie w swoich rozważaniach, podnoszonej w uchylonym rozstrzygnięciu nadzorczym oraz odpowiedzi na skargę, konieczności zastosowania art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, czyli regulacji uzależniających wejście w życie aktu prawa miejscowego od jego wcześniejszego, faktycznego ogłoszenia, co winno wprost wynikać z treści uchwały Nr XXXIV/192/21, a tym samym nierozpoznanie istoty sprawy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów, tj. art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 42 u.s.g. oraz art. 2 ust. 1, art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w związku z art. 38 ustawy zmieniającej i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że do wejścia w życie aktu prawa miejscowego, prowadzącego do uzyskania mocy obowiązującej przez ten akt nie jest wymagane jego uprzednie ogłoszenie we właściwym dzienniku urzędowym, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy Piecki wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały organu stanowiącego gminy może być wydane wtedy, gdy uchwała pozostaje w istotnej (wyraźnej) sprzeczności z określonym przepisem prawa. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g. w związku z art. 91 ust. 4 a contrario tej ustawy sankcja nieważności została zastrzeżona wyłącznie do istotnych naruszeń prawa. W orzecznictwie dominuje pogląd, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2674/19). Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd strony skarżącej kasacyjnie zgodnie z którym § 3 zaskarżonej uchwały istotnie narusza art. 88 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych jak również wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie m.in. aktów prawa miejscowego (a takim jest przedmiotowa uchwała) jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. Konstytucja wyklucza możliwość wejścia w życie aktu prawnego o charakterze normatywnym bez ogłoszenia go w ustawowo przewidzianym trybie. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych i wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Przepis § 3 zaskarżonej uchwały przewiduje, że "Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r. i podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego". Termin wejścia w życie danego aktu nie powinien budzić najmniejszej wątpliwości. Może o bowiem sugerować, że uchwała ta z jednej strony wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r., ale ponadto podlega także ogłoszeniu we właściwym dzienniku urzędowym i nie wiadomo, czy to ogłoszenie ma stanowić przesłankę jej wejścia wżycie, czy tylko potwierdzać, że uchwała już weszła w życie. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że przepis § 3 zawiera niezgodne z prawem uregulowanie. Trafnie argumentuje skarżący kasacyjnie organ nadzoru, że zgodnie z przepisami prawa dla skutecznego wejścia w życie uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wymagany jest upływ okresu 14 dni od dnia jej ogłoszenia. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że wejście w życie i uzyskanie mocy przez akt prawny są zdarzeniami tożsamymi. Wejście w życie przepisu oznacza, że uzyskuje on moc prawną i w konsekwencji ma zastosowanie do określonych zdarzeń i stosunków. Akt prawny nie może wejść w życie bez uzyskania przez niego mocy obowiązującej, a uzyskanie mocy obowiązującej oznacza jego wejście w życie (zob. np. wyrok NSA z 27 listopada 2019 r. sygn. akt II FSK 1271/19; uchwała Sądu Najwyższego z 24 maja 1996 r., sygn. akt I PZP 12/96; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 1995, sygn. K 14/95). W demokratycznym państwie prawnym data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd. Sposoby formułowania przepisów o wejściu w życie w aktach prawa miejscowego zawiera załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 23016 r. poz. 283). Wyliczenie zawarte w § 45 w związku z § 143 powołanego załącznika do tego rozporządzenia ma charakter wyczerpujący, zatem przepisowi o wejściu w życie aktu prawnego można nadać tylko takie brzmienie, które odpowiada jednemu z wymienionych. Brzmienie § 3 uchwały Rady Gminy Piecki jest niezgodne z ww. przepisem, czym rażąco narusza zasadę przyzwoitej legislacji wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Tym samym należy zgodzić się z Wojewodą, że przepis § 3 zaskarżonej uchwały nie jest czytelny i może wprowadzać w błąd co do daty wejścia w życie uchwały. Początek mocy obowiązującej uchwały oznacza jej wejście w życie. Taka regulacja jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa, gdy chodzi o przepisy prawa miejscowego. Dodatkowo spójnik "i" w żaden sposób nie rozwiązuje tego problemu, bowiem inna jest data wejścia w życie aktu na podstawie wskazanego w § 3 terminu i inna na podstawie publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Jak zasadnie argumentuje strona skarżąca kasacyjnie określenie momentu wejścia w życie uchwały w taki sposób jak wskazuje § 3 przedmiotowej uchwały, nie warunkuje wejścia w życie tego aktu normatywnego od jego ogłoszenia w dzienniku urzędowym. Stanowi to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotne naruszenie prawa. Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, stanowi bowiem warunek jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Brak określenia lub określenie w sposób sprzeczny z prawem wejścia w życie uchwały zawierającej przepisy powszechnie obowiązujące, przekłada się bezpośrednio na ważność całego aktu prawnego. Taki pogląd w tożsamej sprawie zajął NSA w wyroku z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 7598/21. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie pogląd ten podtrzymuje. Mając powyższe należy stwierdzić, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji polegający na błędnej wykładni art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 42 u.s.g. w związku z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych i art. 38 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa jest zasadny. Tym samym Sąd pierwszej instancji uchylając na podstawie art. 148 P.p.s.a. zaskarżony akt nadzoru naruszył powołany przepis postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest natomiast zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Zgodnie z tym przepisem ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W tej sprawie ani Sąd pierwszej instancji, ani żadna ze stron nie kwestionuje obowiązku ogłoszenia uchwały Rady Gminy Piecki z dnia 28 czerwca 2021 r. nr XXXVI/192/21 we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie obejmującym art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że podmiot skarżący wnosił o jego uchylenie. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji powyższych uchybień. Przeprowadził on bowiem kontrolę kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego w granicach sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że Sąd odniósł się do okoliczności prawnych sprawy i wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zatem wszystkie ustawowo wymagane elementy i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poddaje się kontroli instancyjnej, tj. pozwala w wystarczającym stopniu na ustalenie sposobu rozumowania przez Sąd pierwszej instancji i jego ocenę. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach należało uznać, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, to na podstawie art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Gminy Piecki na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego zasądzić kwotę 360 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).