I SA/Wr 451/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Daria Gawlak - Nowakowska Sędzia WSA – Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: "A" Spółka jawna we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2020 roku nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę w całości. UZASADNIENIE 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1. Przedmiotem skargi spółki A sp. j. z siedzibą we W. (dalej jako: Strona, Spółka, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako: SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z 26 lutego 2020 r. nr SKO 4121/203/2020, mocą której utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Lądka-Zdroju (w dalszej części jako: Burmistrz, organ I instancji) z 16 grudnia 2019 r. nr WP.3120.83.2019.101 w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. 2. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu ustalił, że Strona jest użytkownikiem wieczystym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Bi - inne tereny zabudowane – o powierzchni [...] m2 i właścicielem posadowionego na tych gruntach budynku o powierzchni użytkowej [...]m2. Dane dotyczące klasyfikacji i powierzchni gruntów organ przyjął z wypisu z rejestru gruntów oraz deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2016, natomiast powierzchnię użytkową budynku – z deklaracji złożonych przez Stronę w latach poprzednich. Na podstawie zebranych w toku postępowania dokumentów organ I instancji uznał, że obiekt budowlany położony w L. na działce gruntu numer [...] spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.), ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie organu fakt częściowego uszkodzenia dachu nie oznacza, że obiekt nie posiada dachu, a przez to miałby przestać być budynkiem w rozumieniu wskazanego przepisu. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona podniosła m.in., że w dniu 29 marca 2010 r. Starosta Kłodzki wydał pozwolenie na budowę na przebudowę wraz z rozbudową przedmiotowego budynku na podstawie projektu, który przewidywał m.in. nadbudowę z wykonaniem konstrukcji dachu. Do dnia dzisiejszego były wielokrotnie wykonywane prace związane z zabezpieczeniem połaci dachu, ponieważ nie doszło do wykonania konstrukcji dachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Do dnia dzisiejszego Strona nie zakończyła budowy, a istniejące zabezpieczenie służy ochronie przed warunkami atmosferycznymi. Zdaniem Strony obiekt będący w trakcie przebudowy wraz z rozbudową nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych a nawet nie spełnia definicji budynku ze względu na brak konstrukcji dachu. 4. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, organ II instancji decyzją z 26 lutego 2020 r. utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu przywołał ustalenia w sprawie i podzielił ocenę dokonaną przez Burmistrza. Organ II instancji zwrócił uwagę, że deklaracja korygująca Strony złożona w dniu 16 października 2019 r. jako złożona po wszczęciu wobec niej postępowania podatkowego, nie wywołuje skutków prawnych zgodnie z treścią art. 81 b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako: OP), a złożony wraz z nią wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie mógł być rozpoznany, ponieważ zgodnie z treścią art. 79 § 1 zd. pierwsze OP postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może być wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego. Nie zmienia to jednak faktu, że organ w ramach prowadzonego postępowania rozważył wszystkie elementy istotne dla określenia podatku od nieruchomości za 2016 r. Organ podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Po zacytowaniu treści tego przepisu, organ stwierdził, że sporny obiekt posiada wszystkie elementy w nim wymienione. Podano, że w toku oględzin nieruchomości wykonano zdjęcia, na których widać wyraźnie dach budynku i to zarówno połaci jak i więźby dachowej. Zdaniem organu nie jest istotny rodzaj pokrycia dachowego, istotne jest przede wszystkim to, że dach ten spełniał swoją podstawową funkcję, tj. zabezpieczał budynek przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych. Podkreślono też, że – jak przyjmuje się w orzecznictwie – stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to przestaje być budynkiem; dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od gór, przestaje spełniać definicję budynku. Taka sytuacja jednak zdaniem organu w sprawie nie wystąpiła. Istotnie, dach nie jest w najlepszym stanie technicznym, co obrazują zdjęcia, jednakże ów stan techniczny nie ma znaczenia dla oceny, czy obiekt jest budynkiem. Stan ten mógłby mieć ewentualnie znaczenie dla oceny zastosowanej stawki podatkowej, ale tylko do 31 grudnia 2015 r. (od 1 stycznia 2016 r. uchylona została przesłanka względów technicznych), a ponadto organ podatkowy opodatkował przedmiotowy budynek z przyjęciem ewidentnie na korzyść podatnika stawki właściwej dla budynków pozostałych, uznając, że w toku prac remontowych działalność w budynku nie była prowadzona. Odnośnie przedstawionej przez Strony kserokopii dziennika budowy, organ stwierdził, że zawarty tam wpis kierownika budowy nie świadczy o braku dachu – mowa jest tam o tym, że ze względu na bardzo zły stan dachu dokonano jego rozbiórki i wykonano tymczasowe zabezpieczenie połaci dachowej z blachy trapezowej. W ocenie Kolegium nie jest to wprawdzie dach docelowy ale wykonana została drewniana konstrukcja i na niej położono połać dachową – częściowo z blachy, a częściowo z papy, co jest rozwiązaniem dość częstym. Przedłożone przez Stronę dokumenty (decyzja PINB z 24 kwietnia 2006 r. oraz operat szacunkowy z 29 września 2010 r.) również nie świadczą zdaniem organu o braku dachu w budynku – wynika z nich, że zawaleniu 14 lat temu uległa jedynie część dachu oraz, że dokonano doraźnej odbudowy tej zawalonej części. Ponadto wskazano, że dokumenty te, konsekwentnie posługują się pojęciem "budynku" w stosunku do przedmiotowego obiektu. Organ nie dopatrzył się również nieprawidłowości w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej budynku (zwłaszcza, że zostały one dokonane na podstawie oświadczeń Strony zawartych w deklaracjach podatkowych za poprzednie lata). W szczególności organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem Strony podniesionym w odwołaniu, że nie można ustalić powierzchni użytkowej z uwagi na brak styczności dachu ze ścianą zewnętrzną, skoro ze zdjęć przedstawionych przez Stronę wynika, że konstrukcja dachu jest na tych ścianach oparta. Dla wymierzenia powierzchni, zgodnie z ustawą (u.p.o.l.), istotne jest przy tym, aby budynek posiadał ściany, czego Strona nie kwestionuje. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 1. W skardze na rozstrzygnięcie organu II instancji Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej kwoty 15.215,00 zł i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza lub stwierdzenie jej nieważności, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W skardze Skarżący zawarł zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania: a) art.. 2a, art. 21, art.73 § 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 125, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191 w zw. z art. 180 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6, § 4 i § 5, art. 127 (w zw. z art. 140) Ordynacji podatkowej – SKO nie podejmując we własnym zakresie wszechstronnych czynności wyjaśniających a ponadto nie zajmując stanowiska wobec spostrzeżeń Skarżącej Spółki ani nie podejmując jej inicjatywy dowodowej jak również prowadząc postępowanie bez przestrzegania zasad OP w toku postępowania naruszył ww. przepisy prawa; - poprzez niewywiązywanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenia analizy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez Stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej – co doprowadziło do wydania stronniczej decyzji; - naruszenie postępowania podatkowego a mianowicie art. 191, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 5 OP poprzez nie wydanie orzeczenia w zakresie wniosku skarżącej Spółki z dnia 10 kwietnia 2019 r. o zwrot nadpłaty; b) art. 210 § 4 OP przez nie zawarcie uzasadnienia faktycznego decyzji, które winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności powyżej wymienionych brak w całości w decyzji; c) art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i kartograficzne w związku z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji z pomiięciem danych zawartych w ewidencji budynków. 2) Przepisów prawa materialnego: a) art. 1a pkt 1 ppkt 1; art. 4 pkt 1 ppkt 2 u.p.o.l. poprzez nie uznanie, że budynek jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego; b) art. 6 u.p.o.l. poprzez założenie, "że Strona nie podnosi żadnych zarzutów dotyczących (...) momentu powstania obowiązku podatkowego", podczas gdy w wniosku o stwierdzenie nadpłaty zaznaczyła brak obowiązku podatkowego oraz w odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania oraz je uzasadniła; c) art. 3 ust. 1 lit. a oraz ust. 2, ust. 8 Prawa budowlanego "pominął w wydaniu decyzji podstawę prawną obiektu budowlanego"; d) ustawy Prawo budowlane pod "kontem" analizy stanu faktycznego odnośnie obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; e) art. 45 Prawa budowlanego poprzez pominięcie jako dowodu zapisów dziennika budowy jako urzędowego dokumentu z przebiegu robót budowlanych; 3) przepisów Konstytucji RP: a) art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady "in dubio pro tributario" (rozstrzygnięcie niedających się wątpliwości na korzyść podatnika); b) art. 64 Konstytucji RP – poprzez w nieuprawniony sposób ograniczenie chronionego konstytucyjnie prawa własności do środków pieniężnych poprzez nieuzasadnione zawyżenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi Skarżący argumentował, że przedmiotowy obiekt nie posiada dachu, a jedynie zabezpieczenie dachu. Wskazano, że operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego W. W. podaje, iż istnieje 70% ścian konstrukcyjnych, 0% pokrycia dachu, brak jakichkolwiek instalacji technicznych związanych z przyszłym budynkiem i ewentualnie przeszłym budynkiem przed prowadzeniem budowy. Dodatkowo przedstawione przez Stronę zdjęcia pokazują brak części ściany konstrukcyjnej – otwór na całej długości szczytu budynku uniemożliwia obliczenie powierzchni budynku. W ocenie Strony organ nie próbował ustalić różnicy między zabezpieczeniem połaci dachu a dachem na obiekcie budowlanym. Zdaniem Strony organu nie interesuje stan faktyczny zakupionej nieruchomości z trwającą budową a jedynie interesuje go udowodnienie, że jest dach. W tym celu nie przedstawia na zdjęciach stanu faktycznego. Jak wskazano w skardze, organ bez poparcia technicznego rzeczoznawcy samodzielnie stwierdził, że zabezpieczenie połaci wykonane na budowie jest dachem, podczas gdy przeczy temu przedstawiony przez Stronę operat szacunkowy nieruchomości. Zaakcentowano również, że budynek nie jest wpisany do ewidencji gruntów i budynków, gdyż nadal trwa budowa i nie rozpoczęto użytkowania przed ostatecznym wykończeniem. Spółka zarzuciła, że organ mylnie stwierdził, że Strona nie podnosi zarzutów dotyczących momentu powstania obowiązku podatkowego. Zarzuca, że organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie. Spółka kwestionuje też, że organ nie uwzględnił złożonych przez nią korekt deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w szczególności, że korekta z 15.04.2019 r. została złożona przed wszczęciem przez organ postępowania z urzędu. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. 3. W ocenie Sądu poczynione przez organy podatkowe ustalenia oraz dokonana na ich podstawie ocena prawna jest prawidłowa. Nie dostrzegł Sąd w tym zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych. 4. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporu było opodatkowanie obiektu posadowionego na działce gruntu numer [...] (będącej w użytkowaniu wieczystym Skarżącego), a dokładnie kwestii, czy przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca Spółka twierdzi, że nie powinna opłacać podatku od nieruchomości od przedmiotowego obiektu, gdyż nie spełnia on warunków uzasadniających jego uznanie za przedmiot opodatkowania z uwagi na brak dachu. Wskazuje przy tym, że nie można uznać za dach istniejącego zabezpieczenia dachowego, mającego charakter tymczasowy. Ze stanowiskiem tym nie zgodziły się organy podatkowe, wywodząc, że stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w wyniku prowadzenia prac remontowych nie oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca Spółka nie kwestionowała przy tym decyzji w części dotyczącej opodatkowania gruntu. 5. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki oraz ich części. Przepisy te regulują zatem przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych (...), z zastrzeżeniem nie mającym znaczenia w tej sprawie. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzenie za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepis ten doprecyzowuje zatem określony w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania. Nie można też pominąć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej u.p.g.k.), podstawę, m. in. wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. 6. Sąd nie zgodził się z argumentacją Skarżącej Spółki, która odnosiła się do nie posiadania przez budynek docelowego pokrycia dachowego, co w ocenie Skarżących oznaczało, iż nie stanowił on budynku w rozumieniu ustawy podatkowej, a więc miałby w ogóle nie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości po myśli art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżący akcentowali doraźny, tymczasowy charakter odbudowanej części dachu obiektu (zawalonej w 2006 r.) oraz użycie do robót starych, drewnianych elementów konstrukcyjnych, powołując się w tym zakresie na opis wynikający z operatu szacunkowego i uznając, że taki sposób wykonania jest niezgodny ze sztuką budowlaną, a ponadto wskazując, że dach w jego ocenie nie chroni w zupełności przed opadami. Niesporne jest jednak to, że obiekt posiada zabezpieczenie dachowe, które w założeniu ma spełniać rolę ochrony przed warunkami atmosferycznymi. To, czy rzeczywiście zabezpieczenie to całkowicie i zgodnie z oczekiwaniami Strony wypełnia swoją funkcję, czy też nie, jest w ocenie Sądu kwestią mimo wszystko drugorzędną, podobnie jak to, czy wykonane ono zostało z właściwych materiałów budowlanych. W ocenie Sądu budynek posiada pokrycie dachowe, nawet jeśli w ocenie Skarżącej Spółki nie spełnia ono określonych norm budowlanych i czy zostało wykonane niezgodnie ze sztuką budowlaną. Trzeba podkreślić, że, jak słusznie podnosiły organy podatkowe, stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt miałby nie posiadać dachu, a przez to przestać być budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Sąd stoi na stanowisku, że nawet pozbawienie budynku dachu na czas wymiany bądź przebudowy uznać należy za prace związane z bieżącą eksploatacją budynku i utrzymaniem jego podstawowych funkcji. Zatem jedynie trwałość tego stanu ma znaczenie dla oceny, że budynek został pozbawiony dachu, a przez to utracił cechy budynku jako takiego. Takie stanowisko było wielokrotnie wyrażane z orzecznictwie sądów administracyjnych (tak np. wyroki NSA: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 762/16; z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/16; z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2680/12; z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 812/12; z 29 listopada 2013r. sygn. akt II FSK 2944/14; z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 715/11; wyrok WSA w Gliwicach z 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 758/10; wyrok WSA w Szczecinie z 25 stycznia 2018 r., I SA/Sz 784/17 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W niniejszej sprawie z całą pewnością nie można stwierdzić, że przedmiotowy obiekt został trwale pozbawiony dachu, a przez to utracił cechy budynku. Przeciwnie, obiekt ten nie tylko obecnie posiada pokrycie dachowe (jak już wcześniej wskazano, stan tego pokrycia nie jest okolicznością pozwalającą na uznanie, że dach miałby nie istnieć) ale również budowa prowadzona na podstawie stosownego pozwolenia na budowę ma w założeniu doprowadzić do uzyskania przez obiekt pokrycia dachowego, które zastąpi istniejące, tymczasowe rozwiązanie w tym zakresie. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że potrzeba wykonania tego docelowego pokrycia nie oznacza, że aktualnie obiekt miałby nie posiadać dachu tylko z tego powodu, że posiada zabezpieczenie o charakterze tymczasowym. Słusznie wskazują przy tym organy podatkowe (na podstawie zgromadzonej dokumentacji zdjęciowej), że połać dachowa położona jest na drewnianej konstrukcji (co przyznaje również Strona), a zatem zabezpieczenie to posiada oba elementy dachu jako takiego (więźbę oraz poszycie). Wobec powyższego, nie sposób zdaniem Sądu uznać, że obiekt ten miałby nie posiadać dachu, a tym samym nie stanowić budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. 7. W tej kwestii należy także podnieść - odnosząc się do stwierdzeń Spółki zawartych w skardze, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu - użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (tak np. wyrok NSA z 22 września 2020r., sygn.. akt II FSK 1504/18, CBOSA). Jednakże, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W tym kontekście trzeba zauważyć, że brak ujawnienia budynku w ewidencji – na co wskazuje Strona w skardze – nie może prowadzić do jego nieopodatkowania, jeśli budynek ten w rzeczywistości istnieje i zawiera wszystkie elementy określone w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Innymi słowy, oparcie się na danych z ewidencji, nie zawierającej przedmiotowego budynku, wiązałoby się wprost z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Stąd też nie jest możliwe oparcie się w tej mierze na danych z ewidencji, jeśli przedmiotowy budynek w niej nie figuruje. Kwestionowanie istnienia budynku – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest całkowicie nieuzasadnione, skoro jego istnie a nawet jego charakter (budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego) wynika m.in. z księgi wieczystej, operatu szacunkowego, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24.04.2006 r., decyzji Starosty Kłodzkiego oraz dziennika budowy Nr 25/IX/10 potwierdzającego budowę – przebudowę i rozbudowę spornego budynku. 8. Sąd zgadza się również z organem odwoławczym w zakresie prawidłowości ustalenia powierzchni użytkowej budynku. Wobec braku danych w ewidencji gruntów i budynków, powierzchnia ta została zasadnie przyjęta na podstawie oświadczeń Strony zawartych w deklaracjach podatkowych za poprzednie lata (2014, 2015) oraz za sporny rok 2016. Istotnie, organ podatkowy, nie kwestionując oświadczenia Strony w tym zakresie, nie miał obowiązku dokonywania odrębnych ustaleń co do powierzchni użytkowej budynku. Niezależnie od tego, Sąd zgadza się również ze stwierdzeniem organu, że konstrukcja dachu opiera się na ścianach zewnętrznych (co wynika z dokumentacji zdjęciowej) a zatem budynek posiada ściany zewnętrzne i jest możliwe ustalenie jego powierzchni użytkowej. 9. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zakwalifikowanie nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej determinuje zastosowanie wyższej stawki podatkowej, określonej w stosunku do budynków lub ich części w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanej ustawy. Opodatkowanie nieruchomości posiadanych przez przedsiębiorcę wyższą stawką wynika z istoty podatku od nieruchomości jako podatku majątkowego, czyli związanego z posiadaniem majątku, jego przyrostem, sprzedażą lub nieodpłatnym przekazaniem praw majątkowych. Reasumując, wskazać należy, że głównym elementem decydującym o zastosowaniu owej wyższej stawki podatkowej jest fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę. Biorąc to pod uwagę, Sąd zauważa, że organy podatkowe opodatkowały przedmiotowy budynek według stawki jak dla budynków pozostałych, pomimo, że znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest skarżąca Spółka. Sąd zgadza się zatem z organami podatkowymi, że w tym zakresie decyzja wydana została na korzyść Strony. 10. Nie dopatrzył się również Sąd naruszenia wskazywanych przez Skarżącą przepisów prawa procesowego. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo zebrały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy, a zebrane dowody zostały prawidłowo ocenione z punktu widzenia trafnie zastosowanych i poprawnie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. 11. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutów odnoszących się do naruszenia Konstytucji RP. Nie można uznać, że naruszono zasadę "in dubio pro tributario", która nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości prawne na korzyść podatnika, ponieważ odnosi się ona do interpretacji przepisów prawa materialnego, zaś w tej sprawie spór nie dotyczył prawa materialnego, a jedynie okoliczności faktycznych, które determinowały zastosowanie nie budzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów podatku od nieruchomości. Sąd podziela stanowisko organów, że organy w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy wykazały, że przedmiot sporu spełnia wszystkie niezbędne elementy budynku, co obligowało organ do jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. 12. Bezzasadny jest też zarzut, kwestionujący brak odniesienia się organów do żądania Spółki w kwestii zgłaszanej w korekcie deklaracji nadpłaty. Dowodem rozważenia przez organy tej kwestii w ramach wszczętego z urzędu postępowania podatkowego, jest rozstrzygnięcie skarżonej decyzji, które określa nie tylko kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r., ale również w części uwzględnia nadpłatę a w dalej idącym zakresie uznaje żądanie Spółki za niezasadne. 13. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - nie dopatrując się uchybień organów podatkowych w zakresie prawa materialnego ani procesowego, oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.