II SA/Łd 1445/10

SENTENCJA Dnia 21 grudnia 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.M. i W.M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T.M. i W.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. AG UZASADNIENIE II SA/Łd 1445/10 U z a s a d n i e n i e T.M. i W.M. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w związku ze skargą na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca oświadczyła, że jest emerytką, osobą starszą i schorowaną. Otrzymuje emeryturę w wysokości 1100 złotych, jednak ponosi znaczne wydatki związane z zapewnieniem opieki lekarskiej (choroba nerki i serca) w wysokości ok. 300 złotych. Skarżąca oświadczyła, że mieszka sama w domu syna. Skarżąca nie deklaruje posiadania majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Skarżący oświadczył natomiast, że jest emerytem, ociemniałym, ma trudności z poruszaniem się. Otrzymuje rentę w wysokości 1200 złotych, zaś wydatki na opiekę szacuje na ok. 400 złotych. Skarżący podał, że mieszka sam w domu o powierzchni 80 m kw., przepisanym na syna. Skarżący nie deklaruje posiadania majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Ponadto skarżący oświadczyli, iż nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżących do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Biorąc zaś pod uwagę informacje przedstawione przez skarżących, należy stwierdzić, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że nie można dać wiary oświadczeniom każdego ze skarżących, że mieszkają oni samotnie. Jak można wywieść z akt administracyjnych oraz oświadczenia skarżącego, skarżący są małżeństwem, zamieszkują w domu syna w S. przy ul. A. Wspólne zamieszkiwanie może przy tym, choć nie musi natomiast oznaczać prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Niezależnie jednak od tego, czy skarżący wspólne gospodarstwo domowe prowadzą, łączna wysokość ich dochodów w zestawieniu z faktem, że skarżący są osobami starszymi i cierpią na poważne schorzenia, co musi wiązać się ze znacznymi wydatkami, wskazuje na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, a także uwzględniając niezbędne wydatki na utrzymanie, należy uznać, że skarżący nie posiadają środków niezbędnych do uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG