I SA/Wa 1209/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W. G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda [...] (dalej również jako "Wojewoda/Organ") postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia W. G., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m[...] (dalej również jako "Prezydent/Organ I instancji") z [...] lipca 2019 r., nr [...] zawieszające z urzędu, na postawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [....] przy ul. [...], [...] i [...], ozn. hip. nr [...] (dalej również jako "nieruchomość [...]"), do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Zaskarżone postanowienie Wojewody zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawny. Nieruchomość [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej jako "dekret z dnia 26 października 1945 r."). Wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r., W. G. wystąpiła o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako "ustawa o gospodarce nieruchomościami"). Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...] Organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku H. S. z [...] lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości pod nazwą hip. "[....][...]" położonej w [...] między ulicami: [...], [....][....], [...][...] i [...], w skład której wchodziła m. in. nieruchomość o nr hip. [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, W. G. złożyła zażalenie. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że wnioskiem z [...] lipca 1965 r. dawni właściciele nieruchomości [...] J. R. i Z. R. wystąpili o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do niniejszego gruntu. Odwołując się natomiast do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2256/11, Organ wyjaśnił, że sprawy z zakresu odszkodowań za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. reguluje art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pierwszej jednak kolejności rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i dopiero odmowa uwzględnienia tego wniosku lub umorzenie postępowania administracyjnego w tej kwestii daje podstawę do rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania. Skoro uprawnienia o których mowa w przywołanym art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami zależą od tego, czy byłemu właścicielowi przyznano użytkowanie wieczyste, to sprawa przyznania użytkowania wieczystego wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, bowiem nie można jednocześnie tą samą decyzją weryfikować przesłanek ustanowienia użytkowania wieczystego i odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, albowiem są to kwestie, które wymagają zbadania odmiennych przesłanek i wydania odrębnych decyzji. Zdaniem Wojewody oznacza to, że wniosek o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość złożony przez W. G. będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości, co powoduje konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda w całości podzielił stanowisko Prezydenta wyrażone w zakwestionowanym postanowieniu. Na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. G. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. bezzasadne ustalenie, iż w aktach nieruchomości przy ul. [...], [...], [...] hip. [....] znajduje się nierozpoznany wniosek z dnia [...] lipca 1965 r. dawnych właścicieli Z. R. i J. R. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości, podczas gdy, w aktach nie ma żadnego wniosku z dnia [...] lipca 1965 r. dawnych właścicieli Z. R. i J. R. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości, zaś wskazane osoby tj. Z. R. i J. R. nie byli współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [....], [...], [...] hip. [...]; 2) art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 97 § 1 pkt 4, w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn, dla których Wojewoda utożsamił nieruchomość objętą wnioskiem H. S. z dnia [...] lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...][...], wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą "[...][...]", położonej w obszarze ulicy [...], [...], [...] i [...], z nieruchomością [...] położoną przy ul. [...], [...], [...], hip. [...], odnośnie której został złożony wniosek o odszkodowanie na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co doprowadziło do wyprowadzenia przez Wojewodę nieprawidłowego poglądu, że istnieje prejudycjalna zależność pomiędzy pierwotnym rozpoznaniem wniosku zgłoszonego w dniu [...] lipca 1965 r. przez H. S. do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...][...] (adres powojenny), a następczą możliwością rozpoznania wniosku o odszkodowanie na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], [...], [...], hip. [...]; 3) art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 59 § 2 kpa (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lipca 1965 r.), w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez bezzasadne uznanie, że ustalenie odszkodowania za faktyczne pozbawienie możliwości władania nieruchomością przy ul. [...], [...], [...], hip. [...] po dniu [...] kwietnia 1958 r. jest uzależnione od rozpoznania wniosku H. S. z dnia [...] lipca 1965 r., który został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie, względnie 4) art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 1 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jego kontrolę w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Wojewoda uznał, że wniosek H. S. z dnia [...] lipca 1965 r. o przyznanie prawa wieczystego użytkowania wywarł skutek wszczęcia postępowania administracyjnego, pomimo że został złożony na podstawie § 1 samoistnej uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 1965 r., tj. w oparciu o akt prawny niemający podstawy ustawowej, a zatem niebędący samodzielnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego i nie doszło do uzupełnienia przez H. S. braków tego wniosku wskazanych w piśmie z dnia [...] października 1965 r., co skutkowało brakiem nadania mu biegu względnie pozostawieniem go bez rozpoznania, tj. brakiem wywołania skutków w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Wniosła o uchylenie w całości postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości postanowienia Wojewody, a w obu przypadkach o zwrot kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się słuszne. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem, musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Z tych względów organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Pojęcie zagadnienia wstępnego należy zatem rozumieć jako kwestię, która pozostaje poza właściwością danego organu, a bez jej rozstrzygnięcia organ nie można dalej prowadzić postępowania, czyli wydać rozstrzygnięcia. Nie będzie zatem zagadnieniem wstępnym samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jeżeli obiektywnie możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2089/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2274/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1985/15). Podkreślić również należy, że pojęcie "innego organu", o którym mowa w powołanym przepisie, nie zawsze oznaczać musi inny organ w strukturze administracji publicznej, ale także może nim być ten sam organ, jeśli w myśl przepisów właściwy jest do rozstrzygnięcia odrębnej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 552/10 oraz z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II GSK 874/12, a także z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II GSK 741/12). W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta z [...] lipca 2019 r. o zawieszeniu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość [...]. Wojewoda uznał bowiem, że nierozpatrzenie wniosku z [...] lipca 1965 r. J. R. i Z. R. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...][...] w [...] ma bezpośredni związek z toczącym się przed Prezydentem postępowaniem odszkodowawczym dotyczącym nieruchomości [...] (nr hip. [...]), co uzasadnia konieczność zawieszenia postępowania odszkodowawczego do czasu rozpatrzenia wniosku z [...] lipca 1965 r. W postanowieniu z [...] lipca 2019 r., Prezydent wskazał natomiast na konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na nierozpatrzony wniosek H. S. z [...] lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości pod nazwą hip. "[...][...]" położonej w [...] między ulicami: [...], [...][...], [...][...] i [...], w skład której wchodziła, zdaniem Prezydenta, m. in. nieruchomość o nr hip. [...]. W ocenie skarżącej W. G., zawieszenie postępowania odszkodowawczego jest niezasadne, ponieważ nieruchomość, której dotyczy wniosek z [...] lipca 1965 r., jest oznaczona nr hip. [...]. Jest to jedyna nieruchomość należąca do H. S., która jest położona przy ul. [...] w [...]. Natomiast skarżącą W. G. wniosła o odszkodowanie za nieruchomość [...] (położoną przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], oznaczoną nr hipotecznym – [...]). Poza tym Organ błędnie uznał, zdaniem skarżącej, że wnioskiem z [...] lipca 1965 r. dawni właściciele Z. R. i J. R. wystąpili o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości objętej postępowaniem o odszkodowanie, ponieważ w aktach sprawy dotyczących nieruchomości w [...] przy ul. [...], [...], [...], nr hip. [...], nie ma żadnego wniosku z [...] lipca 1965 r. złożonego przez Z. R. i J. R. Zdaniem W. G., w aktach dotyczących postępowania o przyznanie odszkodowań za nieruchomości ozn. hip. [...], [....], [...], [...], [...] znajduje się wyłącznie wniosek z [...] lipca 1965 r. złożony przez H. S. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...][...], wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą "[...][...]" położonej w obszarze ulicy [...], [...], [...] i [...]. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że nieruchomość [...] (ozn. hip. [...]) objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. Również nieruchomość położona przy ul. [...][....] w [...] (ozn. hip. [...]), objęta została działaniem tego dekretu. W odniesieniu zaś do zajętego przez organy obu instancji stanowiska zauważyć należy, że wnioskiem z [...] lipca 1965 r. H. S., jedna z byłych współwłaścicielek powyższych nieruchomości, wystąpiła o przyznanie prawa użytkowania wieczystego jedynie do nieruchomości położonej przy ul. [...][...] w [...], oznaczonej nr hip. [...], a nie jak błędnie wskazał Prezydent, do nieruchomości o nr hip. [...]. Poza tym, Wojewoda nieprawidłowo powołał się na fakt nierozpatrzenia wniosku z [...] lipca 1965 r. J. R. oraz Z. R., skoro wniosek ten dotyczył innej nieruchomości, tj. położonej przy ul. [...] [...] w [...], oraz został następnie rozpatrzony decyzją odmowną Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]-[...] w [...] z [...] października 1965 r., nr [...] – utrzymaną w mocy decyzją Prezydium Rady Narodowej w m[...] z [...] lutego 1966 r., nr [...]. Ponadto jak wynika z akt archiwalnych (znajdujących się w aktach administracyjnych przesłanych do sprawy I SA/Wa 1210/20), H. S. była współwłaścicielką kilku nieruchomości położonych w [...], oznaczonych nr hip. [...], [...], [...], [...], [....], w udziału [...] części, które to nieruchomości zostały wydzielone z dawnej nieruchomości "Kolonia [...][...]" (folwark "[....][...]"), tj.: 1) nieruchomości przy ul. [...][...], ozn. nr hip. [...]; 2) nieruchomości przy ul. [...], [...] i [...], ozn. nr hip. [...]; 3) nieruchomości przy ul. [...] i [...], ozn. nr hip. [...]; 4) nieruchomości przy ul. [...], [...] i [...] ozn. nr hip. [...]; 5) nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Znajdujące się w ww. aktach archiwalnych kopie dokumentów, tj. akt notarialny z [...] grudnia 1927 r., Rep. Nr [...], zaświadczenie Sądu Grodzkiego w [...] z [...] sierpnia 1950 r., nr [...], czy też szkic orientacyjny z [...] marca 1934 r. zamieszczony na mapie zasadniczej rejonu ulicy [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], niewątpliwie potwierdzają, że działki gruntu ozn. nr hip. [...], [...], [...], [...], [...], stanowią oddzielne nieruchomości (o różnych księgach hipotecznych), które zostały wydzielone jeszcze przed wojną z większej nieruchomości oznaczonej jako "Kolonia [....][...]". Rację należy zatem przyznać skarżącej, że kwestia nierozpatrzenia wniosku H. S. z [...] lipca 1965 r., o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...][...] (ozn. nr hip. [...]) jest prawnie irrelewantna dla biegu postępowania z wniosku W. G. z [...] sierpnia 2015 r. o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], [...], [...] (ozn. nr hip. [...]). Nie zaistniała bowiem w tej sytuacji zależność między uprzednim rozstrzygnięciem tak wskazanego zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem i wydaniem decyzji odszkodowawczej. Zagadnienie wstępne musi bowiem wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej, a zatem występować musi bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienie wstępnego przez inny organ czy sąd – a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie wystąpiła. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, w związku z czym organy orzekające naruszyły art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W tej sytuacji przypomnieć należy również, że w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, stosownie do treści art. 7 k.p.a. obowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), jak również uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia zastosowanej w nim podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Nadto postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone, dopóki organ nie ustali, czy stan faktyczny przewidziany w danej normie prawnej rzeczywiście wystąpił, czy też nie. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Tym zasadom, w ocenie Sądu, nie sprostały organy orzekające w niniejszym postępowaniu. Oznacza to, że zapadłe w niniejszej sprawie postanowienia wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że wnioskiem z [...] lipca 1965 r. H. S., wystąpiła o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...], na podstawie samoistnej uchwały Rady [...] z dnia [...] stycznia 1965 r. Nr [...] w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.[...] w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr [...], poz. [...], dalej jako "uchwała"). Zgodnie z § 1 uchwały, tereny położone na obszarze m [...] w granicach z dnia [...] listopada 1945 r., tj. z dnia wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279), stanowiące: 1) jedną działkę budowlaną przeznaczoną pod budowę domu jednorodzinnego; 2) jedną działkę zabudowaną domem jednorodzinnym; 3) jedną działkę zabudowaną małym domem mieszkalnym w rozumieniu ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 228); 4) jedną działkę zabudowaną budynkiem przeznaczonym na warsztat rzemieślniczy; 5) gospodarstwo rolne, sadownicze i warzywnicze - mogą być oddane w wieczyste użytkowanie dotychczasowym właścicielom lub ich następcom prawnym, pomimo że nie złożyli w terminie przewidzianym w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. wniosków o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy, zabudowy lub własności czasowej, jeżeli zachodzą warunki wymienione w niniejszej uchwale. Zgodnie natomiast z treścią uchwały pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1998 r. (sygn. akt OPK 11/98), obecnie postępowanie takie winno być prowadzone w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podnoszona zatem przez skarżącą kwestia pozostawienia bez rozpoznania wniosku H. S. z [...] lipca 1965 r. nie ma decydującego znaczenia, ponieważ nie uniemożliwia organowi administracji wydania decyzji w takiej sprawie. W konsekwencji, w niniejszej sprawie pozostaje do rozpatrzenia przez Prezydenta wniosek W. G. z [...] sierpnia 2015 r. o odszkodowanie za opisaną nieruchomość [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 oraz w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a.