II SAB/Łd 71/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. i M. O. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i poddasza gospodarczego 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz skarżących M. O. i M. O. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. UZASADNIENIE Pismem z 10 sierpnia 2020 r. (nadanym na poczcie 11 sierpnia 2020 r.) M. O.i M. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe i opieszałe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy G. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i poddasza gospodarczego, podnosząc zarzuty naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. Skarżący wnieśli o: pkt 1 - stwierdzenie, że przewlekłe i opieszałe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pkt 2 - orzeczenie o wymierzeniu solidarnie organowi oraz urzędnikowi prowadzącemu postępowanie grzywny w wysokości po 20.000 zł, pkt 3 - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących według norm przepisanych. W motywach skargi jej autorzy stwierdzili, że od 17 kwietnia 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego spełniającego funkcję ganku przy istniejącym budynku mieszkalnym oraz zmiany sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym na działce nr ew. 126/4 obr. M., Wójt Gminy G., nie podjął żadnych czynności zmierzających do wydania decyzji w ustawowym terminie. Zdaniem skarżących zachowanie organu świadczy o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania, co niewątpliwie narusza powołane w skardze zasady ogólne postępowania administracyjnego. Dowodem na tę okoliczność jest poszukiwanie przez organ kolejnych powodów, dla których tok postępowania był wstrzymywany: niezasadne kilkukrotne przedłużanie terminu wydania decyzji. Postępowanie organu jest, zdaniem skarżących, wyrazem lekceważenia prawa, stąd strony wniosły o stwierdzenie, że nie załatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wniosły o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości po 20.000 zł. Wnosząc o wymierzenie grzywny, skarżący podkreślają, że przewlekłość postępowania ma charakter ciągły, organ zaś lekceważy wszelkie wnioski i ponaglenia w tym zakresie m.in. ze strony Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Wskazali nadto, że w październiku 2019 r. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z ponagleniem na opieszałe i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało skargę za zasadną i postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wyznaczyło Wójtowi Gminy G. termin załatwienia sprawy do 10 grudnia 2019 r. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. organ prowadzący zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Dnia [...] stycznia 2020 r. postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tym samym przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Od 13 stycznia 2020 r. do obecnej chwili po upływie ponad pół roku nie wpłynęło na adres skarżących żadne pismo informujące o terminie przesunięcia załatwienia sprawy, nie podano powodu z jakiego organ pozostaje w bezczynności. Taka postawa naraża stronę na kilkuletnie postępowanie. Skarżący nadmienili, że postępowanie w sprawie toczy się od 28 stycznia 2015 r. Przyczyny braku działania organu nie były wyjaśniane stronie postępowania, co stanowiło oczywistą obrazę art. 36 k.p.a. Organ nie wskazał także z jakich powodów uznał, iż państwo Irena i S.K. są stroną w niniejszym postępowaniu. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że sprawa dotyczy wniosku M. i M. O. z dnia 17 kwietnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego, spełniającego funkcję ganku przy istniejącym budynku mieszkalnym oraz zmiany sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne w tymże budynku mieszkalnym, na działce nr ewid. 126/4, obręb 24 M., gm. G. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że ustalił krąg stron i wszczął postępowanie. Wyjaśniając, dlaczego organ uznał za strony postępowania Państwa I. i S. K., których działka nr 125 obecnie nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestorów tj. nr 126/4, organ wspomniał, że Wójt Gminy G. prowadził już postępowanie w sprawie wspomnianego przedsięwzięcia lecz na dz. nr 126/2 (a nie 126/4) z wniosku M. O. z 28 stycznia 2015 r., które na wniosek inwestora zostało umorzone decyzją z [...] 2018 r. Poprzednie postępowanie było prowadzone dla działki nr 126/2, z której po podziale powstały działki nr 126/3 i nr 126/4. Po zbyciu w drodze darowizny działki nr 126/3 R.W., działka ta geodezyjnie odseparowała dotychczasowych sąsiadów tj. Państwa K. i Państwa O. Po wystąpieniu do I. i S. K. o wykazanie interesu prawnego w nowym postępowaniu i otrzymaniu odpowiedzi w dniu 7 czerwca 2018 r. organ uznał, że I. i S.K. będą uznani za strony postępowania. W dalszym etapie postępowania organ podejmował czynności zmierzające do wydania decyzji w ustawowym terminie, lecz jej skomplikowany charakter na to nie pozwalał. W żadnym razie nie można stwierdzić, że "zachowanie organu świadczy o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania". Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] stycznia 2020 r. postanowienia organu prowadzącego sprawę, które zawieszało postępowanie, organ stojąc na stanowisku, że w przypadku inwestycji już zrealizowanej, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko i wyłącznie w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym w oparciu o postanowienie w trybie art. 48 Prawa budowlanego wydane przez organ nadzoru budowlanego, a zatem rozpatrzenie sprawy i wydanie właściwej decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ustalenie, czy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie budynku inwentarskiego M.O., samowolnie nadbudowanego i rozbudowanego, a użytkowanego jako mieszkalny z częścią gospodarczą, usytuowanego na dz. nr ewid. 126/4 w miejscowości M. 12 - wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. udzielenie informacji o stanie postępowania. Wystąpienia miały miejsce pismami z 27 stycznia 2020 r., 20 kwietnia 2020 r. oraz 15 czerwca 2020 r. M. O. i M. O. otrzymywali je do wiadomości. Jednak dopiero pismem z 13 lipca 2020 r. organ nadzoru budowlanego udzielił odpowiedzi, stwierdzając, że wspomniane postępowanie jest prowadzone. Mając na względzie uwagi Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ [...] sierpnia 2020 r. organ wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu wydania ostatecznego orzeczenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Na podstawie zarządzenia p.o. Przewodniczącego Wydziału II z 15 września 2020 r., zmienionego zarządzeniem z 23 listopada 2020 r., skarga została zarejestrowana w przedmiocie bezczynności organu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i poddasza gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Przepis ten stanowi mianowicie, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Następnie wskazać trzeba, że sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi M.O. i M. O. zatytułowanej co prawda "Skarga na przewlekłe i opieszałe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy G.", jest faktycznie bezczynność Wójta Gminy G. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowanie budynku gospodarczego i poddasza gospodarczego. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, a więc wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a.). Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym pkt 1 - wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; pkt 2 - w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: lit a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, lit. b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości (art. 37 § 6 k.p.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wobec tego, skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego, czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie, że złożyła ona stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia. Zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy świadczy bezspornie o wyczerpaniu przez skarżących trybu przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym o dopuszczalności skargi na bezczynność Wójta Gminy G. Niewątpliwie, skarżący pismem z 21 października 2020 r. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ponaglenie na przewlekłe i opieszałe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy G. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. organ wyższego stopnia uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył Wójtowi Gminy G. termin załatwienia sprawy do 10 grudnia 2019 r. stojąc jednocześnie na stanowisku, że zwłoka w załatwieniu sprawy skarżących nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy skarga wniesiona 11 sierpnia 2020 r. jest dopuszczalna. Przechodząc do meritum sprawy niniejszej podkreślić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Stosownie bowiem do treści art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przenosząc poczynione dotychczas uwagi ogólne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporne postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z 17 kwietnia 2018 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego spełniającego funkcje ganku przy istniejącym budynku mieszkalnym oraz zmianie sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne w tymże budynku mieszkalnym". Analiza załączonych do sprawy akt administracyjnych dowodzi, że kontrolowane postępowanie pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. postępowaniem administracyjnym w sprawie budynku inwentarskiego M.O., samowolnie nadbudowanego i rozbudowanego, użytkowanego jako budynek mieszkalny z częścią gospodarczą, usytuowanego na działce nr ew. 126/4 w miejscowości M. 12, gmina G. (vide: pismo PINB z 2 sierpnia 2018 r.). Wskazać zatem trzeba, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293) jest możliwe tylko dla inwestycji przyszłej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela podkreśla się, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku. Ogólna zasada, że inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zagospodarowania danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty zamierzenia inwestycyjnego ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (vide: wyroki NSA z 4 lipca 2017 r. II OSK 2162/16, 14 stycznia 2014 r. II OSK 1890/12, 7 listopada 2007 r. II OSK 1199/06). Lektura akt sprawy dowodzi, że postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. PINB w P., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 123 k.p.a. nałożył na M.G. obowiązek przedstawienia w terminie do 31 sierpnia 2018 r. dokumentów, które umożliwiłyby kontunuowanie postępowania legalizacyjnego w tym zaświadczenia Wójta Gminy G. o zgodności nadbudowy i rozbudowy budynku inwentarskiego, użytkowanego jako mieszkalny z częścią gospodarczą na działce nr ewid. 126/4 w miejscowości M. 12, gmina G. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe postanowienie to toku postępowania zażaleniowego zostało następnie uchylone w całości postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2018 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kontynuując postępowanie, PINB postanowieniem z [...] października 2018 r. ponownie nałożył na M. i M. O. tożsamy obowiązek. W toku postępowania zażaleniowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w części merytorycznej i uchylił postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, orzekając o nowym terminie do dnia 28 lutego 2019 r. Wyrokiem z 15 marca 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 62/19 tutejszy Sąd uwzględnił skargę M.O. i uchylił postanowienia organów obu instancji. Jak wynika z pisma z 29 listopada 2019 r., PINB po raz kolejny postanowieniem z [...] października 2019 r. nałożył na M.G. obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych art. 48 ust. 3 Pr. bud. Wspomniane postanowienie zostało ponownie zakwestionowane zażaleniem przez M.O. Natomiast z pisma PINB z 13 lipca 2020 r. wynika, że [...]WINB postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. uchylił postanowienie PINB z [...] października 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jeśli zaś chodzi o kontrolowane obecnie postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy, to analiza akt sprawy dowodzi, że organ 30 sierpnia 2018 r. powiadomił strony, iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nie było możliwe i wyznaczył termin jej rozpatrzenia do 30 października 2018 r. Decyzją z [...] października 2018 r. Wójt Gminy G. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] lutego 2019 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że dopiero postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kontynuując postępowanie Wójt Gminy G. postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. ponownie zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej przez M.G. i M.O. inwestycji. Skarżący, co wynika z załączonych do sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji, otrzymali wspomniane postanowienie 17 sierpnia 2020 r. W świetle przytoczonych okoliczności stwierdzić trzeba, że bezczynność Wójta Gminy G. w sprawie ustalenia warunków zabudowy ustała, po wniesieniu przez M.G. i M.O. do tutejszego Sądu kontrolowanej obecnie skargi. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że bezczynność organu, wbrew temu co sądzą skarżący, nie miała charakteru rażącego, nie była bowiem celowa i zamierzona. Jak zostało to już wyżej wyjaśnione prowadzone przez organ postępowanie pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z toczącym się przed organem nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym, w toku którego kolejne postanowienia zobowiązujące skarżących do przedłożenia stosownych dokumentów w tym decyzji o warunkach zabudowy są eliminowane z obrotu prawnego na skutek składanych przezeń środków zaskarżenia. Stanowi to skuteczną przeszkodę w kontynuowaniu przez Wójta Gminy G. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Mając na względzie fakt, że cel skargi na bezczynność, jakim jest zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności został zrealizowany, Sąd w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę w zakresie wniosku skarżących o wymierzenie solidarnie organowi i urzędnikowi prowadzącemu postępowanie grzywny w wysokości po 20.000 zł. Grzywna, o której stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Chodzi tu o sprawy, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie wyjaśnić należy, że decyzja o zastosowaniu bądź odmowie zastosowania konkretnego środka pozostawiona została uznaniu Sądu, co oznacza, że zawarte w skardze żądanie nie jest dlań wiążące i w każdej sytuacji wymaga weryfikacji w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. W tej sprawie Sąd stwierdził, iż nie zachodzi potrzeba dyscyplinowania organu jako, że organ wydał już rozstrzygnięcie w sprawie, a nadto o czym była wyżej mowa, zakończenie niniejszego postępowania uwarunkowane jest od bytu postępowania legalizacyjnego. O kosztach postępowania należnych skarżącym od organu orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną solidarnie kwotę 100 zł składa się równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi. dc