III SA/Gd 702/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr. ) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22 sierpnia 2012 r. Starosta , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) po wznowieniu postępowania orzekł o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia 18 czerwca 2009 r. orzekającej o uznaniu J. S. za osobę bezrobotną z dniem 16 czerwca 2009r. i o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia 11 sierpnia 2009r. o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 sierpnia 2009r. Jednocześnie organ odmówił uznania J. S. za osobę bezrobotną od dnia 16 czerwca 2009r. i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że otrzymał informację z ZUS Oddział w G., że w okresie od 16 czerwca 2009 r. do 18 kwietnia 2010r. J. S. wykonywał umowy zlecenia. Fakt wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia jest przesłanką eliminującą z kręgu osób mogących nabyć status osoby bezrobotnej, wobec czego J. S. w dniu rejestracji nie spełniał warunku niezbędnego do nabycia statusu bezrobotnego. W następstwie odwołania wniesionego przez J. S. Wojewoda decyzją z dnia 11 września 2012r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 11 oraz art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się do definicji osoby bezrobotnej, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Pod pojęciem innej pracy zarobkowej rozumie się wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Wykonywanie pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia stanowi negatywną przesłankę do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie ma znaczenia faktyczny czas świadczenia pracy oraz wysokość osiąganego z tego tytułu przychodu. Przepisy nie uzależniają możliwości nabycia statusu osoby bezrobotnej tylko od faktu nie pozostawania w zatrudnieniu, ale również od nie wykonywania pracy na podstawie umów cywilnoprawnych. Taką umową jest umowa zlecenia, której wykonywanie wyłącza gotowość do podjęcia pracy. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. S. zarzucił, że decyzja jest dla niego krzywdząca i niezrozumiała. Został wprowadzony w błąd przez zleceniodawcę, gdyż powiedziano mu, że praca na umowę zlecenie nie ma na nic wpływu. Miał tylko zgłaszać księgowej, czy był zatrudniony, czy bezrobotny. Pracy tej nie traktował jako pracy zarobkowej, z której mógłby się utrzymywać i żyć. Była to praca rodzinna- zapoczątkował ją jego dziadek, potem wykonywał ojciec. Podał, że obecnie jest osobą bezrobotną, nie posiada majątku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż organ zasadnie uznał, iż zachodziła podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Decyzje o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnych zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz. U. z 2008 r. , nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Ustawodawca w tym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać powinna osoba uzyskująca status bezrobotnego. W treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określił wymogi nabycia statusu bezrobotnego wskazując, że osoba taka nie może być zatrudniona i nie może wykonywać innej pracy zarobkowej. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojęcie "inna praca zarobkowa" zostało również zdefiniowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją legalną, ujętą w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy o dzieło, umowy zlecenia. Status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także nie wykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nie uzyskiwanie miesięcznie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w urzędzie pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia. W odniesieniu do przedstawionych przez organ wywodów prawnych Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody, że niespełnienie przez skarżącego wymagań wiążących się ze statusem osoby bezrobotnej musi wywoływać określone prawem konsekwencje. Uzyskanie przez organ w dniu 11 lipca 2012 r., czyli po wydaniu decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych wiedzy o wykonywaniu przez niego pracy na podstawie umowy zlecenia od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. (i zgłoszenie skarżącego do ubezpieczenia społecznego), która to okoliczność nie była znana organowi , uprawniała do wznowienia postępowania, uchylenia wydanych decyzji i do odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. Zarzuty skargi nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepisy ustawy, regulujące zdarzenia związane z nabywaniem i utratą statusu osoby bezrobotnej nie dają organom administracji uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. O uznaniu za osobę bezrobotną nie decyduje charakter wykonywanej pracy zarobkowej ani to, czy przynosi ona wymierny dochód, pozwalający na utrzymanie się z uzyskiwanego wynagrodzenia, jak sugeruje skarżący, lecz sam fakt podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nie jest możliwe skuteczne branie pod uwagę tego , że przed skarżącym wykonywał taką samą pracę jego ojciec i dziadek, że praca ta – pomiary wód gruntowych- była wykonywana przez skarżącego przy okazji spacerów nad morze - o czym pisał skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji , że jest on przeświadczony, iż strona umowy zlecenia wprowadziła go w błąd co do skutków zawarcia umowy. Nie jest też możliwe branie pod uwagę aktualnego stanu zdrowia czy sytuacji majątkowej skarżącego. Okoliczności te dla oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem są obojętne. Mając powyższe na uwadze Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.