I SA/Bd 611/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wójcik sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 17 września 2018 r. nr BDSPB02-105/2018 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu na rzecz M. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w łącznej kwocie [...]zł. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do organu wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż o decyzji organu pierwszej instancji, wydanej dnia [...] kwietnia 2018 r., dowiedział się dopiero [...] sierpnia 2018 r., na skutek sprawdzenia stanu swojego rachunku bankowego, na którym widniały zajęcia znacznych kwot. Jak wskazał, ustanowiony przez niego pełnomocnik M. Ś. nie poinformował go o wydaniu i doręczeniu przedmiotowej decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., w związku z czym skarżący poniósł niekorzystne skutki polegające na braku możliwości zapoznania się z treścią tej decyzji oraz złożenia odwołania w przewidzianym przepisami prawa terminie 14 dni od daty doręczenia. Zdaniem skarżącego, zaniechanie pełnomocnika nie powinno zostać uznane za nie dające podstaw do przywrócenia terminu, bowiem nastąpiło ono bez wiedzy i winy skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T., po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez skarżącego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] czerwca 2019r., wydanym w sprawie II SA/Bd 1316/18 rozpoznał skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2018r. nr [...] wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uchylił zaskarżone postanowienie. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] organ odwoławczy postanowił o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie postępowania administracyjnego w dniu [...] kwietnia 2018 r. W związku z tym odwołanie od wskazanej decyzji powinno zostać wniesione najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2018 r. Przedmiotowe odwołanie zostało natomiast nadane w urzędzie pocztowym w P. w dniu [...] sierpnia 2018 r., a zatem po upływie terminu określonego w przepisach Kpa. Podkreślono, iż organ postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym stwierdzono, że odwołanie zostało wniesione po terminie określonym przepisami Kpa. Uchybienie ustawowego terminu na wniesienie odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Tym samym, skoro przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z upływem dnia [...] kwietnia 2018 r., to odwołanie nadane w placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia 2018r. uważa się jako złożone po terminie, co powoduje konieczność stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości, względnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 59 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej powoływanej jako "k.p.a."), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy, podczas gdy o braku winy świadczy brak wiedzy i świadomości strony o odebraniu decyzji przez pełnomocnika, co skutkowało pozbawieniem skarżącego możliwości wniesienia odwołania od decyzji o dotkliwych skutkach finansowych; 2. art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez wybiórcze gromadzenie i weryfikowanie dowodów skutkujące brakiem wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia przez organy sprawy, co skutkowało brakiem poczynienia prawidłowych ustaleń w kwestii dotyczącej złożenia odwołania przez skarżącego z zachowaniem terminu na wniesienie środka zaskarżenia, wyrażający się m.in. brakiem wskazania i omówienia w uzasadnieniu decyzji właściwych przepisów prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ nie ustalił rzeczywistego obrazu sprawy pozwalającego na trafne zastosowanie art. 58 § 1 k.p.a.; 3. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej, polegające na działaniu organu administracji publicznej szkodzącym odwołującemu; 4. art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie strony skarżącej możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, zgłoszenia wniosków dowodowych w celu obiektywnego wyjaśnienia sprawy; 5. art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania; 6. art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w całokształcie wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych; 7. art. 78 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym powołania wniosków dowodowych w sytuacji w której odwołujący winien mieć możliwość powołania się na okoliczności mające znaczenie dla pozytywnego rozstrzygnięcia na jego rzecz sprawy; 8. art. 80 k.p.a. poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów całkowitą dowolnością. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie ponosi winy za uchybienie terminowi w niniejszej sprawie, ponieważ dochował szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, udzielając umocowania osobie, którą darzył wyjątkowym zaufaniem. Podniósł jednocześnie, iż przyczyny uchybienia terminu były obiektywne i niezależne od niego oraz przedłożył oświadczenie pełnomocnika M. Ś., który przyznał, iż brak informacji o wydanej decyzji był jego winą, a nie skarżącego. Wobec powyższego, w uznaniu skarżącego, uprawdopodobnił on należycie brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wskazał również, że postępowanie egzekucyjne skierowane zostało do majątku jego, jak i małżonki, pomimo istnienia pomiędzy nimi umowy majątkowej małżeńskiej, ustanawiającej rozdzielność majątkową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. WSA w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1317/18 zawiesił postępowanie. Wskazał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku wcześniejszego postępowania sądowego, prowadzonego przed tut. Sądem pod sygn. akt II SA/Bd 1317/18 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. WSA w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyrokiem o sygn. akt II SA/Bd 1316/18 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt I GSK 2196/19 oddalił skargę kasacyjną organu. W rezultacie, WSA w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 20 listopada 2023r., sygn. akt I SA/Bd 611/21 podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie tego przepisu, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Natomiast zgodnie z art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem, sąd z urzędu bierze pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także niepodniesione w skardze, pozostające jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Przechodząc do istoty sprawy stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zważyć zatem należy, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie. Jednym z warunków skutecznego skorzystania z tego środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a., a zatem, wniesienie odwołania powinno nastąpić w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przypadku stwierdzenia, że środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych doręczył stronie dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ stwierdził, że odwołanie w sprawie niniejszej powinno zostać wniesione najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2018 r. Natomiast odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu [...] sierpnia 2018r., zatem z uchybieniem terminu określonego w kpa. Wydanie zaskarżonego postanowienia, poprzedzone zostało wydaniem przez ten sam organ w dniu [...] września 2018 r. postanowienia nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. To postanowienie zostało zaskarżone skargą. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019r., wydanym w sprawie II SA/Bd 1316/18 rozpoznał skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2018r. nr [...] wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uchylił zaskarżone postanowienie. W wyroku tym Sąd stwierdził m.in., że pełnomocnik ujawniony w ewidencji producentów (ustanowiony w 2013 r.) nie złożył pełnomocnictwa w postępowaniu wszczętym [...] stycznia 2018 r. Skoro pełnomocnik skarżącego ujawniony w ewidencji producentów nie doręczył do akt postępowania pełnomocnictwa przed wysłaniem stronie decyzji organu I instancji i strona nie wyraziła woli działania w postępowaniu poprzez pełnomocnika - to organ pierwszej instancji (zgodnie z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a.) zobowiązany był doręczyć decyzję bezpośrednio skarżącemu. Ponieważ w dniu rozprawy jaka odbyła się w niniejszej sprawie [...] sierpnia 2019r. z udziałem pełnomocników stron, wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1316/18 nie był prawomocny, a zawarte w nim stanowisko i ocena prawna odnosiły się do kwestii wadliwego doręczenia decyzji, Sąd postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1317/18 zawiesił postępowanie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2023r., sygn. akt I GSK 2196/19 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wspomnianego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 czerwca 2019r., sygn. akt II SA/Bd 1316/18. W rezultacie, postanowieniem z 20 listopada 2023r. sygn. akt I SA/Bd 611/21 podjęte zostało postępowanie sądowoadministracyjne. Jak wcześniej już zwrócono uwagę, stanowisko i oceny prawne wyrażone w powyższych wyrokach mają istotne znaczenie z punktu widzenia niniejszej sprawy, dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wstępnie należy podać, że termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużany ani skracany przez organ administracji publicznej. Jest terminem procesowym, obliczanym według przepisów kodeksu oraz terminem zawitym, którego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Dlatego też podjęcie przez organ odwoławczy czynności zmierzających do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy każdorazowo poprzedza postępowanie wstępne, w trakcie którego organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie między innymi czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu. Ewentualne ustalenie, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu skutkuje tym, że organ nie rozpoznaje odwołania merytorycznie, nie rozważa argumentacji strony, a tylko postanowieniem stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 134 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 19 stycznia 2018 r., II SA/Łd 812/17, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 lipca 2013 r., II SA/Go 391/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2013 r., II SA/Ol 284/13). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy w zakresie przekroczenia terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności ustalenia wymagało zatem, czy sporna decyzja została prawidłowo doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy we wspomnianym już wyroku z dnia 25 czerwca 2019r. sygn. akt II SA/Bd 1316/18 w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zakwestionował prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego (ujawnionemu w ewidencji producentów). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację zawartą w powyższym wyroku, że wstępnie należy odnieść się do uregulowań zawartych w ustawie z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1853). Z przepisu art. 3a ust. 1 tej ustawy wynika, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast z treści art. 7 tejże ustawy wynika, że ewidencją producentów objęte są również informacje wskazujące na imię i nazwisko oraz adres zamieszkania pełnomocnika producenta, jeżeli został ustanowiony. Wskazane przepisy nie zawierają jednak regulacji prawnych odnoszących się do zasad związanych z udziałem pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym i w tym zakresie, zastosowanie powinny mieć regulacje prawne określone w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, istotne w sprawie było ustalenie, czy przed datą doręczenia stronie decyzji organu I instancji, strona skutecznie ustanowiła pełnomocnika w sprawie objętej treścią tej decyzji administracyjnej. Przepis art. 32 k.p.a., który miał zastosowanie w postępowaniu administracyjnym przed organem na podstawie art. 3a w/w ustawy, stanowi, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Regulacja zawarta w tym przepisie określa jedynie w sposób ogólny uprawnienie do prowadzenia w zastępstwie strony pewnych spraw, reprezentowanie, czyli występowanie, czy też działanie w imieniu mocodawcy przez pełnomocnika. Natomiast przepis ten nie reguluje, z jakim momentem następuje skuteczne ustanowienie pełnomocnika w danym postępowaniu. Tym momentem jest złożenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa albo też dzień zgłoszenia pełnomocnictwa ustnie do protokołu. Wynika to wprost z treści art. 33 § 3 k.p.a. Zatem dopiero z chwilą doręczenia organowi pełnomocnictwa, pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich na równi ze stroną. W sprawie ustalono, że pełnomocnik ujawniony w ewidencji producentów (ustanowiony w 2013 r.) nie złożył pełnomocnictwa w postępowaniu wszczętym [...] stycznia 2018 r., zakończonego wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2018r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. W rezultacie, skoro pełnomocnik skarżącego ujawniony w ewidencji producentów nie doręczył do akt postępowania pełnomocnictwa przed wysłaniem stronie decyzji organu I instancji i strona nie wyraziła woli działania w postępowaniu poprzez pełnomocnika - to organ pierwszej instancji (zgodnie z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a.) zobowiązany był doręczyć decyzję bezpośrednio skarżącemu. Z powyższą oceną zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt I GSK 2196/19 oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1316/18. NSA stwierdził, że w dalszym postępowaniu administracyjnym należy dokonać prawidłowego doręczenia decyzji, którą wydano w postępowaniu przed organem I instancji. Rzecz jasna, jej adresatem winien być rolnik (skarżący), a nie jego pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa w postępowaniu wszczętym [...] stycznia 2018 r. – vide art. 40 § 1 k.p.a. Przytoczone rozważania, zawarte w uzasadnieniach tych wyroków pozostają relewantne również i dla sprawy niniejszej, dotyczącej stwierdzenia przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy wadliwie zastosował dyspozycję art. 134 k.p.a. i wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na tej podstawie winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy i kiedy termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. rozpoczął swój bieg. Jeżeli, tak jak w przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona skarżącemu, to termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął swojego biegu. Dopiero prawidłowe doręczenie tego aktu administracyjnego otworzy stronie możliwość jego zaskarżenia przez złożenie odwołania. Mając powyższe na względzie, organ naruszył art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Przedwczesnym było bowiem stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien prawidłowo doręczyć decyzję, uwzględniając oceny prawne przedstawione w niniejszym wyroku, a od dokonania tej czynności będą zależały dalsze ewentualne rozstrzygnięcia procesowe w sprawie. Sąd postanowił nie uwzględnić zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z przesłuchania skarżącego oraz przesłuchania świadka. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może jednak zastąpić postępowania administracyjnego, w tym dowodowego, którego celem jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ogranicza się wyłącznie do dowodu z dokumentu i ma ono charakter wyjątkowy. Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów (np. dowodu z przesłuchania stron, przesłuchania świadków) jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Zwrot niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmuje zwrot wpisu od skargi, wynagrodzenie adwokata ustalone w wysokości [...] zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.