II SAB/Bk 52/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2024 r. skargi kasacyjnej Fundacji "P." od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2024 r. w sprawie ze skargi Fundacja "P." w Białymstoku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w przedmiocie załatwienia wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej Wójta Gminy N. do zwrócenia się do Starostwa Powiatowego w Siemiatyczach o "usunięcie z ewidencji gruntów niezgodnego z prawem oznaczenia gruntów" p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. , UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 3 września 2024 r. odrzucił skargę Fundacji "P." na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w przedmiocie załatwienia wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej Wójta Gminy N. do zwrócenia się do Starostwa Powiatowego w Siemiatyczach o "usunięcie z ewidencji gruntów niezgodnego z prawem oznaczenia gruntów". Odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem oraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony stronie skarżącej 10 października 2024 r. (k. 42). Skarżąca została także pouczona m.in. o tym, że skarga kasacyjna powinna zostać - pod rygorem odrzucenia - sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a także o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, obejmującego ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W piśmie z 20 października 2024 r. strona skarżąca, nie będąc reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od ww. postanowienia z 3 września 2024 r. Skarga kasacyjna została podpisana osobiście przez Prezesa Zarządu Fundacji- S. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis art. 175 p.p.s.a. wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, stanowiąc w § 1, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto, stosownie do treści § 2 tego przepisu, poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów prawnych wynika zatem, że strona, która nie zgadza się z orzeczeniem (wyrokiem lub postanowieniem) wydanym przez wojewódzki sąd administracyjny, ma prawo go zaskarżyć poprzez wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże ustawodawca rozpoznanie skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji uzależnił od spełnienia kilku wymogów formalnych, m.in. w art. 175 § 1 p.p.s.a. wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski. Oznacza to, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przez termin: "sporządzenie" należy rozumieć napisanie i podpisanie skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 29 września 2010 r., II FZ 469/10 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie wskazuje się, że o ile niezamieszczenie podpisu pod skargą kasacyjną, jeśli z jej treści wynika, że została sporządzona przez uprawnioną osobę, stanowi brak o usuwalnym charakterze, który obliguje sąd do wezwania do jego uzupełnienia, o tyle podpisanie skargi kasacyjnej przez osobę niewymienioną w art. 175 p.p.s.a. stanowi uchybienie, które skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 178 p.p.s.a. (M. Niezgódka-Medek, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wydanie 8., Warszawa 2020 r., s. 607-608). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarga kasacyjna złożona i podpisana osobiście przez Prezesa Zarządu Fundacji, która nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (będącego adwokatem lub radcą prawnym), nie spełnia wymagań formalnych wynikających z art. 175 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, sąd, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.