II SAB/Wr 94/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, pismem z dnia 15 lutego 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 lutego 2024 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez podpisanie skargi. Powyższe wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 1 marca 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie usunął braku formalnego i fiskalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.) - Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Natomiast po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, jak również nie usunęła braku formalnego skargi, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 230 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.