I C 318/19

<p>Sygn. akt I C 318/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 maja 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Bulanda</p> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Karolina Stańczuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2024 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  Zasądza od <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 110 655,76 zł (sto dziesięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt pięć złotych i siedemdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 28 lutego 2019 r. do dnia zapłaty;</p> <p>II.  Zasądza od <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 13750,45 zł (trzynaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych i czterdzieści pięć groszy), w tym 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego – wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;</p> <p>III.  Przyznać adw. <span class="anon-block">E. Z.</span>, tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora ustanowionego dla pozwanego, kwotę 2656,80 zł (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt groszy), w tym 496,80 zł (czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt groszy) należnego od tej czynności podatku od towarów i usług, i wypłacić to wynagrodzenie z zaliczki uiszczonej przez powoda w dniu 12 lutego 2021 r. (pozycja 570000781516).</p> <p>Sygn. akt I C 318/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 28 lutego 2019 r., złożonym w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie, <span class="anon-block"> Bank (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od <span class="anon-block">J. K.</span> kwoty 110.655,76 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 28 lutego 2019 r. do dnia zapłaty oraz <br/>o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, tj. poniesionych kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przysługuje mu względem pozwanego wymagalna wierzytelność z tytułu <span class="anon-block">umowy pożyczki nr (...)</span>, zawartej przez strony w dniu 24 czerwca 2015 r., na mocy której powód przekazał pozwanemu kwotę 150.000 zł a pozwany zobowiązał się do jej terminowej spłaty wraz z należnymi odsetkami, opłatami i prowizjami. Pozwany zaprzestał spłacania pożyczki, w związku z czym powód w dniu 12 czerwca 2018 r. wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia przeterminowanego pod rygorem wypowiedzenia umowy. Z uwagi na brak płatności bank w dniu 14 lipca 2018 r. wysłał do pozwanego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki. W dniu 27 września 2018 r. zobowiązanie stało się w całości wymagalne.</p> <p>Powód określił, że na dzień wniesienia pozwu zaległość pozwanego wynosi 110.655,76 zł, na co składa się: kapitał w kwocie 101.499,80 zł oraz odsetki umowne w kwocie 9.155,96 zł, naliczone za okres od 12 kwietnia 2018 r. do 27 lutego 2019 r. <em> <!-- -->(pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, k. 4-6).</em> </p> <p>Postanowieniem z dnia 12 marca 2019 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w Warszawie <em> <!-- -->(postanowienie, k. 8).</em> </p> <p>Postanowieniem z dnia 27 maja 2021 r., na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 143;art. 144)">art. 143 i 144 k.p.c.</a>, ustanowiono dla <span class="anon-block">J. K.</span>, którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora procesowego w osobie adw. <span class="anon-block">A. G.</span>. Postanowieniem z 14 czerwca 2022 r. zmieniono postanowienie z 27 maja 2021 r. poprzez zmianę osoby kuratora na adw. <span class="anon-block">E. Z.</span> <em> <!-- -->(postanowienie – k. 127, postanowienie – k. 138).</em> </p> <p>W odpowiedzi na pozew, złożonej przez kuratora pozwanego, wniesiono o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Kurator wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w stawce maksymalnej, podwyższonego o należny podatek od towarów i usług. W uzasadnieniu podniesiono, że powód nie wykazał, by pozwanemu wypłacona została w istocie kwota pożyczki oraz by zadłużenie pozwanego odpowiadało dochodzonej kwocie. Wskazano również, że ze względu na kierowanie przez bank przesyłek do pozwanego na adres inny niż wynikający z umowy – nie doszło do skutecznego poinformowania pozwanego o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c;art. 75 c ust. 2)">art. 75c ust. 2 prawa bankowego</a> <em> <!-- -->(odpowiedź na pozew – k. 145-146).</em> </p> <p>W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie <em> <!-- -->(protokół rozprawy – k. 229).</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 24 czerwca 2015 r. <span class="anon-block">J. K.</span> zawarł z <span class="anon-block"> Bankiem (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę pożyczki ekspresowej nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy bank udzielił pożyczki w kwocie 150.000 zł na okres do 12 czerwca 2022 r.</p> <p>Wypłata pożyczki miała nastąpić po zawarciu umowy i ustanowieniu wszystkich prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki określonych w umowie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy, poprzez przelew na wskazany rachunek kwoty 49.407,72 zł oraz poprzez przelew tytułem spłaty kredytu na wskazany rachunek kwoty 96.092,28 zł.</p> <p>Kwota wypłacanej pożyczki miała zostać automatycznie pomniejszona o wysokość należnej prowizji za udzielenie pożyczki (§ 1 ust. 2).</p> <p>Pożyczka miała być przeznaczona na cele konsumpcyjne (49.407,72 zł), na spłatę kredytu (96.092,28 zł) oraz na pokrycie prowizji za udzielenie pożyczki (4.500 zł).</p> <p>Prawnym zabezpieczeniem spłaty pożyczki było pełnomocnictwo do dysponowania przez bank rachunkiem <span class="anon-block">(...)</span>/rachunkiem bankowym, o którym mowa w § 10 ust. 1 umowy, którego właścicielem był <span class="anon-block">J. K.</span> (§ 1 ust. 4).</p> <p>Pożyczka była oprocentowana wg zmiennej stopy procentowej, ustalanej na podstawie zmiennej Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej zgodnie z postanowieniami § 4 i stałej w całym okresie obowiązywania umowy – marży banku w wysokości 7,14%. W dniu zawarcia umowy Stopa Bazowa Pożyczki Ekspresowej wynosiła 1,74% w stosunku rocznym, a oprocentowanie pożyczki 8,88% w stosunku rocznym.</p> <p>Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 10,31% w stosunku rocznym (§ 3 ust. 1). Całkowity koszt pożyczki w dniu zawarcia umowy wynosił 55.862,57 zł, na co składały się: odsetki w kwocie 51.362,57 zł oraz prowizja za udzielenie pożyczki w kwocie 4.500 zł (§ 5 ust. 1). Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę na dzień zawarcia umowy wynosiła 201.362,57 zł (§ 5 ust. 4). Całkowita kwota pożyczki została określona jako różnica pomiędzy kwotą określoną w § 1 ust. 1 a kwotą sfinansowanej prowizji za udzielenie pożyczki.</p> <p>Należności banku z tytułu pożyczki rozliczane miały być w ciężar prowadzonego w banku dla pożyczkobiorcy rachunku <span class="anon-block">(...)</span>, na podstawie odrębnego pełnomocnictwa. Pożyczkobiorca zobowiązał się do zapewnienia środków wystarczających na spłatę pożyczki i odsetek na wskazanych rachunku najpóźniej do godziny 15:00 w 12. dniu każdego miesiąca (§ 10 ust. 1, 3 oraz § 7 ust. 5). Pożyczkobiorca zobowiązał się do zwrotu pożyczki wraz z należnymi odsetkami oraz zapłacenia prowizji i opłat należnych bankowi zgodnie z umową (§ 11 ust. 1).</p> <p>Zgodnie z § 24 ust. 1 umowy bank miał prawo wypowiedzieć umowę w całości lub w części, jeśli pożyczkobiorca: 1) utracił zdolność kredytową lub 2) nie zapłacił w terminie określonym umową pełnych rat pożyczki za co najmniej 2 okresy płatności, po uprzednim poinformowaniu pożyczkobiorcy o konieczności spłaty zaległych rat w terminie 7 dni od otrzymania informacji o braku spłaty wymagalnej części zadłużenia. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni. Do końca ostatniego dnia okresu wypowiedzenia pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia. W przypadku braku tej spłaty bank mógł przystąpić do dochodzenia swoich wierzytelności z prawnych zabezpieczeń pożyczki i majątku pożyczkobiorcy.</p> <p>Zgodnie z § 26 ust. 1 umowy w przypadku braku na rachunku środków, które mogły zostać wypłacone przez bank na spłatę zadłużenia w terminach spłat określonych w umowie lub braku spłaty następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia, powstałe zadłużenie traktowane było jako zadłużenie przeterminowane, w tym kwota kapitału / rata kapitałowa jako kapitał przeterminowany. Wysokość stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego pożyczki była równa stopie odsetek maksymalnych. Od kapitału przeterminowanego bank miał pobrać odsetki w wysokości, o której mowa w § 26 ust. 2 umowy.</p> <p>Zgodnie z § 26 ust. 5-8 umowy o powstaniu zadłużenia przeterminowanego bank miał informować pożyczkobiorcę poprzez pisemne informacje o braku spłaty wymagalnej części zadłużenia wynoszącej co najmniej 30 zł oraz poprzez kontakty telefoniczne. Wysłanie pierwszego listu (informacji o braku spłaty wymagalnej części zadłużenia) miało nastąpić nie później w 7. dniu braku spłaty. Nie wcześniej niż w 80. dniu braku spłaty miał być wysyłany kolejny – czwarty list zawierający oświadczenie o wypowiedzeniu umowy <em> <!-- --> (umowa pożyczki ekspresowej – <span class="anon-block">(...)</span>– k. 35-39).</em> </p> <p>Jednocześnie z umową <span class="anon-block">J. K.</span> podpisał oświadczenie, że został zaznajomiony z postanowieniami umowy przed jej podpisaniem, podpisał umowę przy pełnej znajomości zawartych w jej treści warunków i po udzieleniu wszystkich dodatkowych informacji i wyjaśnień, o które prosił oraz że został poinformowany o ryzyku wynikającym ze zmiennej stopy procesowej <em> <!-- -->(oświadczenia – k. 168, 169).</em> </p> <p>Kwota pożyczki została <span class="anon-block">J. K.</span> wypłacona w dniu 25 czerwca 2015 r. (<em> <!-- -->potwierdzenie przelewu kwoty 145.500 zł - k. 171).</em> </p> <p>W związku z brakiem spłaty rat pożyczki w terminach przewidzianych umową, pismem z 12 czerwca 2018 r. bank wezwał <span class="anon-block">J. K.</span> do uregulowania należności (7.221,43 zł) w terminie 14 dni roboczych od otrzymania wezwania. Bank poinformował pożyczkobiorcę, że dalszy brak spłaty wymagalnego zadłużenia może skutkować rozwiązaniem umowy w trybie wypowiedzenia, skutkującego obowiązkiem spłaty całej należności pod rygorem podjęcia przez bank czynności w celu zaspokojenia roszczeń w ramach postępowania egzekucyjnego. Poinformowano pożyczkobiorcę również o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych. Wezwanie zostało wysłane na adres <span class="anon-block">ul. (...)</span> lok. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) W.</span>. Nie zostało odebrane przez adresata, wróciło awizowane, nie podjęte w terminie <em> <!-- -->(wezwanie – k. 40, koperta – k. 41).</em> </p> <p>Wobec dalszej braku spłaty zadłużenia, pismem z 14 lipca 2018 r. bank wypowiedział umowę pożyczki, informując pożyczkobiorcę, że z dniem upływu okresu wypowiedzenia umowa zostanie rozwiązana i powstanie obowiązek dokonania natychmiastowej spłaty całości zadłużenia wobec banku. Według stanu na dzień sporządzenia pisma kwota zadłużenia przeterminowanego wynosiła 9.665,49 zł, w tym kapitał - 6.655,46 zł i odsetki – 3.010,03 zł. Poinformowano pożyczkobiorcę, że powyższą kwotę należy powiększyć o odsetki od zadłużenia przeterminowanego za każdy dzień zwłoki w zapłacie oraz kwotę kolejnych rat, które będą wymagalne w dniu dokonywania płatności. Przesyłka wróciła awizowana, nie podjęta w terminie <em> <!-- -->(wypowiedzenie umowy – k. 42, koperta – k.43).</em> </p> <p>Pismem z dnia 28 listopada 2018 r. bank wystosował do pożyczkobiorcy ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty, żądając kwoty 108.090,07 zł, na którą składały się: kapitał w wysokości 101.499,80 zł i odsetki w wysokości 6.590,27 zł.</p> <p>Poinformowano również pożyczkobiorcę, że w indywidualnie uzasadnionych przepadkach możliwe jest rozważenie przez bank restrukturyzacji zadłużenia <em> <!-- -->(wezwanie do zapłaty – k. 44).</em> </p> <p> <span class="anon-block">J. K.</span> nie odpowiedział na kierowaną do niego korespondencję ani nie uregulował zadłużenia.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów, gdyż ich prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Umowa pożyczki pieniężnej udzielanej przez bank znajduje podstawę w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 721;art. 722;art. 723;art. 724)">art. 720-724 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 78)">art. 78 Prawa bankowego</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie 78 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 2;art. 69 ust. 2 pkt. 5;art. 69 ust. 2 pkt. 6)">art. 69 ust. 2 pkt 5 i 6 Prawa bankowego</a> do umów pożyczek zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">Prawa bankowego</a> dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu, a zatem umowa pożyczki powinna określać wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany oraz sposób zabezpieczenia spłaty kredytu.</p> <p>Umowa pożyczki jest umową konsensualną, a zatem dochodzi do skutku w wyniku porozumienia stron; wydanie przedmiotu pożyczki stanowi wykonanie zawartej już umowy. Jest to umowa dwustronnie zobowiązująca: pożyczkodawca zobowiązuje się do przeniesienia własności przedmiotu pożyczki „w zamian” za zobowiązanie pożyczkobiorcy do zwrotu, czyli do przeniesienia własności takiego samego przedmiotu na pożyczkodawcę. W odniesieniu do pożyczki bankowej, niezależnie od przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">prawa bankowego</a>, mają zastosowanie przepisy regulujące kredyt konsumencki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 ()">ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> (Dz. U. Nr 126, poz. 715 z późn. zm.).</p> <p>Pozwany zawarł z powodem umowę pożyczki ekspresowej nr <span class="anon-block"> (...)</span>, która z uwagi na brak terminowej spłaty rat została wypowiedziana, wskutek czego stała się wymagalna cała kwota zadłużenia, od której zostały naliczone określone w umowie odsetki od zadłużenia przeterminowanego.</p> <p>Niezasadnie strona pozwana kwestionowała upoważnienie osób, które podpisały umowę do działania w imieniu banku oraz fakt wypłacenia pozwanemu kwoty kapitału pożyczki, bowiem powód wykazał te okoliczności dowodami z dokumentów w postaci pełnomocnictw (<em> <!-- -->k. 199-200)</em> oraz potwierdzenia przelewu kwoty 145.500 zł (<em> <!-- -->k. 171</em>), tj. kwoty pożyczki pomniejszonej o prowizję.</p> <p>Odnosząc się do podniesionego przez kuratora pozwanego zarzutu nieskutecznego doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy podnieść trzeba, że oświadczenia te zostały skierowane na adres pożyczkobiorcy wynikający z pozostających w dyspozycji banku dokumentów w postaci zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach wystawionego przez Naczelnika <span class="anon-block">(...)</span> US <span class="anon-block"> (...)</span> z 1 czerwca 2015 r. oraz zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek wystawionego przez ZUS w dniu 9 czerwca 2015 r. (k. 175, 176), przyjąć zatem trzeba, że bank skierował korespondencję do pozwanego na adres, pod którym mógł on ww. oświadczenia odebrać i z nimi się zapoznać.</p> <p>Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, że zgodnie z umową pożyczki termin jej spłaty przypadał na 12 czerwca 2022 r., a zatem w dacie wyrokowania z pewnością pozwany był zobowiązany do zwrotu kapitału pożyczki, który wg stanu na datę sporządzenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy (28 listopada 2018 r.) wynosił 101 499,80 zł.</p> <p>Powód wykazał, że wypłacił pozwanemu pożyczkę zgodnie z umową, jeżeli zaś strona pozwana chciałaby wykazać, że pożyczka została zwrócona w większym zakresie, niż to wynika z twierdzeń powoda, to zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> na stronie pozwanej spoczywał obowiązek wykazania tej okoliczności (w przeciwnym razie powód byłby zobowiązany do wykazania okoliczności negatywnej, tj. że pożyczka nie została mu w całości zwrócona, co jest sprzeczne z naturą dowodu). Strona pozwana jednakże nie przedstawiła lub zaoferowała jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że pożyczka została zwrócona w większej części, a nawet nie skonkretyzowała zarzutów co do wyliczenia przez powoda dochodzonej należności.</p> <p>Niezasadny okazał się również zarzut niewypełnienia obowiązków wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c prawa bankowego</a>. Wzywając pożyczkobiorcę do spłaty zadłużenia pismem z 12 czerwca 2018 r. bank poinformował pozwanego o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację długu – podjął więc względem dłużnika działania określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c</a> ww. ustawy.</p> <p>Z uwagi na konsumencki charakter przedmiotowej umowy, Sąd zbadał kwestię przedawnienia roszczenia powoda. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata, przy czym koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego. Roszczenia powoda będącego bankiem wynikają oczywiście z działalności gospodarczej, a zatem ma do nich zastosowanie trzyletni termin przedawnienia.</p> <p>Oprocentowanie pożyczki w dacie zawarcia umowy wynosiło 8,88 %, w tym 7,14% marża banku i 1,74% stopa bazowa odpowiadająca średniej arytmetycznej Wibor 3m z trzech ostatnich miesięcy. Średnia stopa Wibor 3m w 2015 r. wyniosła 1,75%, w 2016 r. 1,7%, w 2017 r. 1,73%, a w 2018 r. 1,71% (<span class="anon-block">(...)</span>), przyjąć zatem trzeba, że w okresie od dnia zawarcia umowy do jej wypowiedzenia w czerwcu 2018 r. nie doszło do istotnej zmiany oprocentowania, a stałe raty kapitałowo-odsetkowe wynosiły około 2400 zł (§ 7 umowy pożyczki). Wnioskować z tego należy, że wg stanu na 12 czerwca 2018 r. zadłużenie przeterminowane w kwocie 7221,43 zł odpowiadało około trzem zaległym ratom kapitałowo-odsetkowym, a pozwany zaprzestał spłaty rat w II kwartale 2018 roku. W tych okolicznościach po pierwsze za skuteczne uznać należy wypowiedzenie umowy kredytu dokonane pismem z dnia 14 lipca 2018 r. (§ 24 umowy), a po drugie, wniesienie pozwu w dniu 28 lutego 2019 r. (k. 3) z pewnością nastąpiło przed upływem 3-letniego terminu przedawnienia.</p> <p>O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z § 26 umowy pożyczki oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> </p> <p>Mając na uwadze powyższe, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, o czym orzeczono w pkt I wyroku.</p> <p>O kosztach procesu w punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik sprawy, a zatem w całości obciążył przegrywającego sprawę pozwanego kosztami poniesionymi przez powoda. Na zasądzone koszty składały się: opłata od pozwu w wysokości 5533 zł, wydatki na poczet wynagrodzenia kuratora w wysokości 2 656,80 zł, wydatki na poczet doręczenia komorniczego – 133,80 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 5400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), opłata skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), a także taksa notarialna (9,85 zł).</p> <p>O wynagrodzeniu kuratora pozwanego, w punkcie III wyroku, Sąd orzekł zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej z dnia 9 marca 2018 r. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.</p> </div>