II OZ 851/24

SENTENCJA Dnia 14 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 244/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 244/24 o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 stycznia 2024 r. nr 45/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 244/24, Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 244/24 o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Odpis postanowienia Sądu I instancji z dnia 5 listopada 2024 r. został doręczony D. K. wraz z pouczeniem, że na postanowienie nie przysługują środki odwoławcze Zażalenie na ww. postanowienie wniosły D. K. i K. P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. W tych warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., a tym samym odrzucenia zażalenia. Ponadto dodatkowym argumentem przemawiającym za odrzuceniem zażalenia wniesionego przez K. P. jako niedopuszczalnego jest to, że ta osoba nie była adresatem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Ww. postanowienie zapadło w postępowaniu wpadkowym wywołanym wnioskiem D. K. o przyznanie jej prawa pomocy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. jak w postanowieniu.