II SA/Kr 895/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2023 r. skargi D. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r. znak SKO.ZP/415/162/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zmiany sposobu zagospodarowania terenu oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi D. P. i S. P. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 19 maja 2023 r. znak SKO.ZP/415/162/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Wnioskiem z 1 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy T. o przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania części działki nr [...] w T. , na którym obecnie prowadzone są usługi uciążliwe, tj. sportowe i rekreacyjne (piłka nożna), w miejscu wycięcia naturalnej bariery ochronnej, tj. pasa drzew od stronny granicy mieszkalnej działki skarżącego. Podniósł, że 14 metrów od jego nieruchomości prowadzone są usługi, co wiąże się z uciążliwym hałasem, a także włączonym oświetleniem późnym wieczorem. Skarżący podniósł, że doszło do samowoli urbanistycznej – zgodnie z miejscowym planem uciążliwość będąca wynikiem działalności usługowej nie może wykraczać poza granice działki, na której jest prowadzona. Decyzją z 28 lutego 2023 r. znak RRG.6724.2.1.2022.MS organ I instancji umorzył uprzednio wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie. Odwołując się do ustaleń wizji terenowej z 21 lutego 2023 r. organ wskazał, że przedmiotową działkę od drogi i leżącej za nią nieruchomości skarżącego oddziela gęsty szpaler zieleni izolacyjnej (tuje o wysokości 4-5 m). Na fragmencie przedmiotowej działki wzdłuż ulicy zlokalizowane są 3 słupy oświetlenia ulicznego. Od strony nieruchomości skarżącego przedmiotowa działka nie ma żadnego innego oświetlenia, więc nie znajduje pokrycia w rzeczywistości stwierdzenie skarżącego, że miały miejsce intensywne olśnienia. Do 2005-2006 r. w miejscu obecnie rosnącego szpaleru zieleni rosło 35 sztuk drzew. Decyzją z 2005 r. starosta zezwolił Gminie T. na ich usunięcie. Teren został wyrównany, nasadzono pas zieleni izolacyjnej wzdłuż ogrodzenia. Obecnie teren jest wykorzystywany do celów sportowych i rekreacyjnych przez Zespół Szkolno-Przedszkolny w T. , kluby sportowe LKS i mieszkańców. Organ stwierdził, że fragment terenu będący przedmiotem postępowania odpowiada przeznaczeniu obszaru w MPZP jako US1 (tereny sportu i rekreacji). W ocenie organu nie można mówić o nadmiernej uciążliwości określonej w § 6 ust. 3 MPZP. Wobec powyższego brak jest dowodów na zaistnienie samowoli urbanistycznej, a postępowanie jest bezprzedmiotowe. W odwołaniu skarżący podnieśli, że zarówno w dacie realizacji samowoli, jak i obecnie miejscowe plany przewidywały zakaz wykraczania uciążliwości poza granice działek. Zdaniem skarżących niewiarygodność organu potwierdza fakt, że zezwolenie na wycięcie drzew dotyczyło 36, a nie 35 drzew. Zwrócili uwagę, że "olśnienia" miały miejsce przed rozbiórką samowoli budowlanej, jaką była instalacja oświetleniowa boiska, wykonana przez gminę. Podnieśli, że uprzednio boisko było zlokalizowane prostopadle do ich nieruchomości, co zmniejszało hałas. Dodali, że do immisji związanych z grą w piłkę dochodzą wulgarne słowa i przekleństwa oraz muzyka z przenośnych głośników, używanych przez młodzież. Decyzją z 19 maja 2023 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że wniosek skarżącego zakwalifikowany został jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie tzw. "samowoli urbanistycznej", tj. postępowania uregulowanego w art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka, której dotyczy wniosek objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. [...]. Art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc powołany przepis ma zastosowanie do wniosku skarżącego. Organ II instancji wyjaśnił, że w art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) chodzi o sytuację, kiedy wbrew wynikającym z ustaleń planu miejscowego zakazom lub nakazom określonego rodzaju działań dochodzi do ich złamania i bezprawnego zagospodarowania terenu. Sankcja administracyjna przewidziana tym przepisem ma zatem w tej sytuacji charakter wyjątkowy, chroniąc lad przestrzenny przed bezprawnym ignorowaniem ustaleń planu. Przewidziana w tym przepisie sankcja nie może natomiast służyć rozwiązywaniu konfliktów sąsiedzkich związanych z zacienieniem nieruchomości przez posadzone na nieruchomości sąsiedniej drzewa czy rozstrzyganiu o immisjach sąsiedzkich. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - [...], uchwalonego Uchwałą [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. [...]), przedmiotowa działka położona jest w następujących jednostkach strukturalnych: 1US - tereny sportu i rekreacji, 3U1 - tereny usług publicznych, 1KDGP - tereny dróg publicznych klasy drogi głównej ruchu przyspieszonego, 12KDD - tereny dróg publicznych klasy drogi dojazdowej. Zgodnie z § 23 ust. 1 Uchwały, wyznacza się teren sportu i rekreacji US oznaczony na rysunku planu symbolem 1US z przeznaczeniem podstawowym pod stadiony i boiska sportowe, hale sportowe, sale gimnastyczne, urządzenia sportowe. W myśl § 23 ust. 2 Uchwały, terenie, o którym mowa w ust. 1 dopuszcza się lokalizację: 1) budynków biurowych i socjalnych; 2) usług nieuciążliwych zlokalizowanych w budynkach biurowych i socjalnych oraz w budynkach hal sportowych pod warunkiem, że ich powierzchnia użytkowa nie może przekroczyć 20% powierzchni użytkowej budynku; 3) budynków gospodarczych i wiat związanych z użytkowaniem podstawowym; 4) garaży związanych z użytkowaniem podstawowym; 5) obiektów małej architektury; 6) dojazdów wewnętrznych, ciągów pieszych, ścieżek rowerowych; 7) parkingów i miejsc postojowych związanych z przeznaczeniem podstawowym; 8) zieleni urządzonej i zieleni izolacyjnej; 9) cieków wodnych i urządzeń wodnych. Ponadto w myśl § 19 Uchwały wyznacza się tereny usług publicznych U1 oznaczone na rysunku planu symbolami: 1U1-3U1 z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę usługową z zakresu administracji, kultury, nauki, oświaty, wychowania, opieki zdrowotnej, opieki społecznej, bezpieczeństwa publicznego i ochrony przeciwpożarowej (ust. 1). W terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się lokalizację: 1) mieszkań w budynkach usługowych pod warunkiem, że ich powierzchnia użytkowa nie przekroczy 20% powierzchni użytkowej budynku usługowego; 2) usług komercyjnych nieuciążliwych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w budynkach usługowych pod warunkiem, że ich powierzchnia użytkowa nie przekroczy 20% powierzchni użytkowej budynku usługowego; 3) obiektów i urządzeń usług sportu i rekreacji; 4) budynków gospodarczych, wiat i garaży związanych z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym; 5) obiektów małej architektury; 6) dojazdów wewnętrznych, ciągów pieszych, ścieżek rowerowych, placów manewrowych; 7) parkingów i miejsc postojowych związanych z przeznaczeniem podstawowym; lub dopuszczalnym; 8) zieleni urządzonej i zieleni izolacyjnej; 9) cieków wodnych i urządzeń wodnych. Mając na uwadze dokonane przez organ I instancji ustalenia w ramach wizji terenowej, jak również postanowienia obowiązującego planu miejscowego, organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do bezprawnego, tj. niezgodnego z planem miejscowym zagospodarowania działki. Jednocześnie organ I instancji przeanalizował przeznaczenie działki nr [...] w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, tj. w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonym Uchwałą [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 2004 r. ([...]) oraz Uchwałą [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 2008 r. ([...]). Zgodnie z poprzednio obowiązującym planem przedmiotowa działka znajdowała się w następujących jednostkach strukturalnych: US - tereny sportu i rekreacji ZL - tereny leśne UP - tereny usług publicznych KD1/2 - tereny tras komunikacyjnych KL1/2 - tereny tras komunikacyjnych KGP1/2 - tereny tras komunikacyjnych. Jak stanowił § 26 Uchwały, podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem US - tereny sportu i rekreacji było przeznaczenie gruntów pod boiska sportowe oraz terenowe urządzenia sportu i rekreacji. Dopuszczono również lokalizacje sieci infrastruktury technicznej oraz zieleni urządzonej i zadrzewień. Oznacza to, że zlokalizowane na działce boisko do gry w piłkę nożną nie stanowi niezgodnego z ustaleniami planu zagospodarowania terenu - sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny zarówno z obecnie obowiązującym planem miejscowym, jak i z planem obowiązującym wcześniej. Ponieważ nie było podstaw do orzeczenia na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. o wstrzymaniu użytkowania terenu czy przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania. Podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące nadmiernego hałasu oraz nadmiernego oświetlenia generowanego przez boisko mogą zostać zakwalifikowane jako immisje sąsiedzkie i nie stanowią uzasadnienia dla zastosowania art. 59 u.p.z.p. Zmiana zagospodarowania terenu, uzasadniająca władczą ingerencję organu administracyjnego, musi mieć charakter bezprawny w rozumieniu niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś postępowania w sprawach immisji sąsiedzkich pozostawione są procedurze cywilnej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podnieśli zarzuty naruszenia: 1. art. 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak podania przyczyn, z powodu których innym dowodom skarżących o istotnym znaczeniu dla zasadności ich żądania jak we wniosku z dnia 01.12.2022 r., odmówił mocy dowodowej przepisu § 6 pkt 3, § 3 pkt 7 i pkt 8 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Gminie T. - [...] z dnia [...] 2019 r. ([...]), jak i § 3 ust. 10 i § 4 ust. 2 pkt 7 planu obowiązującego w dacie realizacji samowoli urbanistycznej z [...] 2004 r. ([...]), zmieniony Uchwałą Rady Gminy w T. z dnia [...] 2008 r. ([...]), przy niezmienionych, indyferentnych ustaleniach planu z [...] 2004 r.; 2. art. 7 k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej jako zasady stosowania prawa poprzez tendencyjne prowadzenie postępowania odwoławczego skutkujące nieuprawnionym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, kiedy dowody prawne, jak i faktyczne przedstawione przez skarżących we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie oraz w odwołaniu wskazywały, że na przedmiotowym fragmencie działki, który w dacie realizacji samowoli urbanistycznej pod rządami MPZP z [...] 2004 r. znajdował się w jednostce strukturalnej ZL- tereny leśne i po całkowitym wycięciu drzewostanu od strony południowej nieruchomości mieszkalnej skarżących zajmującego grunt o powierzchni 0,272 ha, realizowane są usługi uciążliwe w warunkach samowoli urbanistycznej, wbrew ustaleniom wynikającym z MPZP z dnia [...] 2004 r. oraz obecnie obowiązującego, zakazom i nakazom określonego rodzaju działań - jak w pkt 1. doszło do ich złamania i bezprawnego zagospodarowania przedmiotowej części działki; 3. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w przedmiotowym stanie rzeczy, tzn. w sytuacji złamania ustaleń obowiązującego oraz MPZP z dnia [...] 2004 r., przy niezmienionych ustaleniach planu z [...] 2004 r., tj. przepisu § 3 ust. 10, § 4 ust. 2 pkt 7 planu obowiązującego w dacie realizacji samowoli urbanistycznej i bezprawnego zagospodarowania przedmiotowego fragmentu działki prowadzeniem działalności/usług uciążliwych; 4. art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego w taki sposób, iż skarżący utracili całkowicie zaufanie do władzy publicznej; 5. art. 59 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez brak jego zastosowania w sytuacji, kiedy zarówno stan prawny jak i faktyczny wyraźnie wskazywały, że na przedmiotowym fragmencie działki realizowana jest działalność/usługi uciążliwe, w tym przypadku sportowe i rekreacyjno-sportowe w dyscyplinie: piłka nożna, w warunkach samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania przedmiotowej części działki niezgodnie z przeznaczeniem i ustaleniami planu obowiązującego w dacie realizacji samowoli urbanistycznej, jak i ustaleniami planu obecnie obowiązującego; Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, o orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 145a p.p.s.a., tzn. o obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymali argumentację podnoszoną dotąd w sprawie. Zwrócili uwagę, że sprawa została rozpatrzona w wyniku skargi na bezczynność, bowiem organ I instancji chciał "ukręcić sprawie łeb". Zdaniem skarżących po wycięciu lasu na przedmiotowym fragmencie działki Gmina bezprawnie zmieniła go na teren o oznaczeniu US - tereny sportu i rekreacji. W dacie realizacji samowoli teren ten znajdował się w strukturach ZL – tereny leśne, a Gmina samowolnie zmieniła przeznaczenie terenu na nieleśne, zaś wymaga to zgody stosownych organów w formie decyzji administracyjnej. Skarżący zakwestionowali posiadanie takiej zgody przez autora MPZP. Na gruncie leśnym można prowadzić wyłącznie działalność związaną z gospodarką leśną. W ocenie skarżących niezrozumiałym jest, dlaczego w wypisie i wyrysie z obowiązującego MPZP nie zaznaczono terenów leśnych - ZL identycznych, jak ten wycięty z przedmiotowego fragmentu działki, skoro w stanie faktycznym zlokalizowane są one od wschodniej i zachodniej strony działki, spełniające wymogi "lasu" w sytuacji, kiedy od daty obowiązywania MPZP z [...] 2004 r. do dnia sporządzenia przedmiotowej skargi stan faktyczny działki pod względem przynależności do poszczególnych struktur terenowych nie uległ zmianie, poza wycięciem lasu z przedmiotowego fragmentu. Skarżący podnieśli również rażące naruszenie § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 nr 76, poz. 690), którego zapis muszą uwzględniać MPZP o treści: "Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę (...) powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1". Tymczasem odległość przedmiotowego terenu od linii rozgraniczających ul. [...] wynosi ok. 1 (jeden) metr, na którym posadzony jest rząd tui, a zatem sprawca samowoli urbanistycznej "zabrał" pod przedmiotową działalność/usługi o oznaczeniu 1US aż 9 (dziewięć) metrów odległości o której mowa w § 40 ust. 3 rozporządzenia. Skarżący podali, że minimalne szerokości pasa drogowego w liniach rozgraniczających drogi wynikają z ustaleń § 25 ust. 3 obecnie obowiązującego MPZP oraz § 28 ust. 2 MPZP z dnia 31 sierpnia 2004 r. obowiązującego w dacie realizacji samowoli urbanistycznej, a także z mapy geodezyjnej dla przedmiotowego terenu. Dla przedmiotowej ulicy szerokość pasa drogowego wynosi 15 (piętnaście) metrów wraz z infrastrukturą drogową. Skarżący podkreślili, że MPZP musi być sporządzony zgodnie z przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżących zaistniała samowolna zmiana zagospodarowania terenu niezgodna z ustaleniami MPZP, a pas gruntu winien być wolny od prowadzenia przedmiotowych usług o oznaczeniu 1US. Końcowo skarżący podkreślili, że doszło do złamania MPZP, a tym samym do bezprawnego zagospodarowania fragmentu działki poprzez wykonywanie na nim działalności/usług uciążliwych objętych zakazem niezgodnie z ustaleniami planów, a nakazem prowadzenia działalności/usług nieuciążliwych zgodnie z ustaleniami obu planów. W piśmie z 15 lipca 2023 r. skarżący dodał, że organy nie zrozumiały istoty argumentacji, bowiem skarżący nie kwestionują lokalizacji boiska do gry w piłkę nożną usytuowanego zgodnie z prawem na przedmiotowej działce, lecz kwestionują zagospodarowanie terenu zielonego uzyskanego po wycięciu pasa leśnego zlokalizowanego także na tej działce. Oczywiście, że sposób zagospodarowania nieruchomości – działka, na której zlokalizowane jest boisko do gry w piłkę nożną nie stanowi niezgodnego z ustaleniami obu planów zagospodarowania terenu. Na gruntach/terenach tej działki o oznaczeniu UP - tereny usług publicznych, funkcjonuje szkoła podstawowa, o oznaczeniu US - tereny sportu i rekreacji, funkcjonuje pełnowymiarowe boisko do gry w piłkę nożną, a na przedmiotowym terenie o oznaczeniu ZL - tereny leśne, po wycięciu lasu realizowane są usługi sportu i rekreacji o oznaczeniu US, w warunkach samowoli urbanistycznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 20 września 2023 r. skarżący podnieśli, że oba sporządzone w sprawie wyrysy z MPZP są wadliwe. Zaakcentowali, że grunt leśny uzyskany po wycince drzewostanu leśnego (ZL) o powierzchni ok. 0,272 ha, został samowolnie zmieniony i zagospodarowany na cele o oznaczeniu US - tereny sportu i rekreacji, na zasadzie samowoli urbanistycznej, a zmiany przeznaczenia terenu leśnego na nieleśny Gmina dokonała nie dysponując wymaganą prawem zgodą stosownych organów na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne w formie decyzji administracyjnej. Pas leśny stanowił jedyną izolację przed uciążliwościami. Skarżący wskazali, że oznaczenia dokonane na wyrysach są samowolne, bowiem Gmina nie dysponowała zgodą na zmianę przeznaczenia terenów na nieleśne. Ponadto wyrys z poprzedniego MPZP nie jest uwierzytelniony przez Urząd Wojewódzki. Wyrżnięty drzewostan ze spornego fragmentu działki stanowił las w formie zwartej powierzchni/zwartego monolitu leśnego. A zatem niemożliwym jest uznać, że wycięty drzewostan ze spornego fragmentu działki łączący się/tworzący zwartą jedność z istniejącym lasem od strony zachodniej i wschodniej działki, nie był lasem. Skarżący zaznaczyli również, że decyzje Starosty [...] zezwalające na usunięcie drzewostanu leśnego ze spornego fragmentu działki zostały wdane z rażącym naruszeniem prawa i w wyniku przestępstwa. Do pisma skarżący załączył odpis pisma wójta z 20 lipca 2023 r., który w trybie dostępu do informacji publicznej wskazał skarżącemu, że Gmina nie posiada decyzji administracyjnej dotyczącej zgody na zmianę przeznaczenia terenu leśnego o oznaczeniu ZL na nieleśny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowym przypadku organ zawarł w odpowiedzi na skargę wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (odpowiedź na skargę doręczono skarżącym), podobnie skarżący domagali się rozpoznania sprawy w trybie art. 119 P.p.s.a. O powyższym wniosku, pismem z 19 października 2023 r., zostali poinformowani uczestnicy postępowania, którzy również nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. W tych okolicznościach możliwe było rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd uznał, że okazała się ona niezasadna. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 59 u.p.z.p. Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części co do zasady wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (ust. 2). Co w niniejszej sprawie najistotniejsze, w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania (ust. 3). Wyjaśnić należy, że art. 59 ust. 3 u.p.z.p. znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 6/08, wyrok NSA z 8 września 2021 r. sygn. II OSK 3170/18, wyrok WSA w Krakowie z 4 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Kr 195/18). Zmiana zagospodarowania terenu oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenie terenu. Oceny czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając szczególne okoliczności konkretnego przypadku. Punktem wyjścia dla tej oceny jest zidentyfikowanie zagospodarowania terenu, które jest zgodne z prawem dla danego obszaru oraz porównanie go z wprowadzoną przez dany podmiot zmianą. Obie okoliczności zatem wymagają ustalenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lipca 2022 r., sygn. II SA/Po 992/21). Jak wynika z powyższego, kluczowe dla rozważań w niniejszej sprawie powinny być zatem zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sięgając do wypisu z odnośnego planu, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy T. z dnia [...] 2019 r., należy stwierdzić, że – jak to ujął skarżący we wniosku wszczynającym postępowanie – "od strony południowej granicy naszej własności", tj. w północnej części działki nr [...], działka ta leży w terenach 1US (tereny sportu i rekreacji), 3U1 (tereny usług publicznych) i 12KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej). Powyższe ustalenia organy oparły na wypisie z miejscowego planu, który znajduje się w aktach sprawy i który przedstawia, zacytowane w zaskarżonej decyzji, podstawowe i dopuszczalne przeznaczenia odpowiednich terenów. Organy zidentyfikowały również aktualne zagospodarowanie przedmiotowego terenu podczas wizji terenowej 21 lutego 2023 r. W jej efekcie ustalono, że od strony działki skarżących, przedmiotowa działka stanowi łąkę porośniętą trawą i chwastami, nawierzchnia jest nieutwardzona, leżą na niej dwie przenośne bramki do gry w piłkę nożną, rośnie na niej również gęsty szpaler zieleni izolacyjnej a od strony ulicy znajdują się 3 słupy oświetlenia ulicznego. Sąd podziela stanowisko organów, że obecne zagospodarowanie działki jest zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zauważyć, że wypełnione jest podstawowe przeznaczenia terenu 1US pod "boiska sportowe" (§ 23 ust. 1 planu). Zarówno na terenach 1US i 3U1, jak i 12KDD dopuszczalna jest również lokalizacja "zieleni urządzonej i zieleni izolacyjnej" (§ 23 ust. 2 pkt 8 oraz § 19 ust. 2 pkt 8 planu, a także § 25 ust. 2 pkt 6 planu). Oczywista jest również dopuszczalność sytuowania oświetlenia ulicznego na terenach dróg publicznych (por. § 25 ust. 2 pkt 1 i 5). Nie sposób zatem stwierdzić, że jakikolwiek element zagospodarowania przedmiotowej działki, w części wskazanej przez skarżących, nie jest dopuszczalny ustaleniami obowiązującego miejscowego planu. Powyższe zdaje się dostrzegać skarżący, który w piśmie z 15 lipca 2023 r. przyznał, iż "Oczywiście, że sposób zagospodarowania nieruchomości – działka, na której zlokalizowane jest boisko do gry w piłkę nożną nie stanowi niezgodnego z ustaleniami obu planów zagospodarowania terenu.". Skarżący natomiast akcentuje, że na terenach ZL po wycięciu lasu realizowane są usługi w warunkach samowoli urbanistycznej. W tym miejscu należy wyszczególnić, że poza zakresem niniejszego postępowania pozostaje kwestia zmiany oznaczenia przedmiotowego terenu, która dokonała się w nowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do twierdzeń skarżących o bezprawności zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należy zauważyć, że zarzuty te nie dotyczą skarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Trzeba podkreślić, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie kontrolował zgodności z prawem procedury planistycznej, bowiem skarżący nie złożył skargi na uchwałę Rady Gminy w przedmiocie uchwalenia planu. Ocena taka wykraczałaby poza granice sprawy, którymi to granicami Sąd jest związany na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. Podobnie nie są przedmiotem niniejszego postępowania decyzje w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew. W odniesieniu z kolei do zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 nr 76, poz. 690), godzi się zauważyć, że skarżący wyznaczył we wniosku ramy postępowania administracyjnego, wskazując, że domaga się prowadzenia go w trybie art. 59 u.p.z.p. Punktem odniesienia w ramach tej procedury nie są warunki techniczne, lecz uchwalone przez prawodawcę lokalnego zasady zagospodarowania przestrzennego zawarte w miejscowym planie. Sąd dostrzega również, że skarga skarżącego na bezczynność Wójta Gminy T., zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Kr 33/23, okazała się zasadna (choć orzeczenie WSA nie jest prawnomocne). Uwzględnienie skargi na bezczynność organu I instancji nie ma jednak przełożenia na ocenę zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżonej w niniejszej sprawie. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności. Kwestia prawidłowości tego rozstrzygnięcia jest zaś kontrolowana w innym postępowaniu, niż bezczynnościowe. W zakresie zaś zarzutu skarżących, odnoszącego się do § 6 pkt 3 miejscowego planu, należy zauważyć, że przepis ten – zgodnie pierwszym zdaniem omawianej jednostki redakcyjnej – stanowi "Ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego", które w myśl art. 15 ust. 2 pkt 3 i 4 u.p.z.p., stanowią obligatoryjne elementy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Występowanie uciążliwości w postaci hałasu nie jest sankcjonowane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 59 u.p.z.p. Trafnie bowiem organ II instancji wyjaśnił, że postępowania w sprawach immisji sąsiedzkich pozostawione są procedurze cywilnej. Odnosząc się do zarzutu braku uwierzytelnienia wyrysu z miejscowego planu przez Urząd Wojewódzki, należy wyjaśnić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym, zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1461). W myśl art. 8 powołanej ustawy, wojewódzki dziennik urzędowy (np. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego) jest dziennikiem urzędowym, podobnie jak Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, czy Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Organem odpowiedzialnym za wydawanie wojewódzkiego dziennika urzędowego jest wojewoda. Skoro miejscowy plan został ogłoszony w dzienniku urzędowym, to nie sposób znaleźć podstaw do nakładania na wojewodę dodatkowego obowiązku uwierzytelniania wypisu czy wyrysu z miejscowego planu przez urząd, przy pomocy którego wojewoda wykonuje swoje zadania i kompetencje. Skarżący zresztą nie zwraca uwagi na jakiekolwiek rozbieżności między tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym, a tekstem znajdującym się w aktach sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Materiał ten pozwolił na poprawne ustalenie istotnych okoliczności sprawy, w tym dopuszczalnego i istniejącego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Poczynione ustalenia znalazły przy tym odzwierciedlenie we właściwie sporządzonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w zgodzie z art. 107 § 3 K.p.a. ujawnia motywy rozstrzygnięcia i wyjaśnia je skarżącym. Mając na względzie powyższe okoliczności organy trafnie skonstatowały, że brak było podstaw do nakazania w drodze decyzji właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. W tych okolicznościach Sąd ocenił jako dopuszczalne umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Umorzenie postępowania – podobnie jak decyzja o odmowie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości – sprowadza się do niemożności zadośćuczynienia wnioskowi skarżących. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dostrzegł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.