II SA/Ke 355/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu J. z dnia 10 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora we wznowionym postępowaniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu J. z dnia 9 stycznia 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu J. na rzecz D. S. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Ke 355/20 Uzasadnienie Decyzją z 10 lutego 2020 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu J. utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu J. nr [...] z 9 stycznia 2020 r. o uchyleniu decyzji nr [...] z 8 listopada 2019 r. i odmowie przyznania D. S. stypendium rektora. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 8 października 2019 r. D. S., student III roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia – inżynierskie ogólnoakademicki na kierunku Ochrona Środowiska na Wydziale Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu J., złożył, wraz z kompletem dokumentów, wniosek o przyznanie stypendium rektora. Komisja Stypendialna Uniwersytetu J. decyzją z 8 listopada 2019 r. nr [...] przyznała D. S. stypendium w roku akademickim 2019/2020 w okresie od 1.10.2019 r. do 30.06.2020 r. w wysokości 1400 zł miesięcznie. Postanowieniem z 9 grudnia 2019 r. Komisja Stypendialna wznowiła postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją wskazując, że 21 listopada 2019 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał tę decyzję tj. w toku postępowania o przyznanie ww. stypendium socjalnego, weryfikując uprawnienia studenta w systemie Pol-on stwierdzono, że strona przekroczyła 6 – letni okres prawa ubiegania się o świadczenia. Ustalono, że D. S. studiował w roku akademickim 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018 na Politechnice oraz na Uniwersytecie J . Tymczasem student w oświadczeniu o prawdziwości danych i wyborze kierunku wskazywał, że odbywał studia przez okres 2 lat (2013/2014 – I semestr, 2014/2015, 2015/2016 – I semestr). Zgodnie z wyjaśnieniami studenta złożonymi 18 grudnia 2019 r., uwzględniając przerwy w trakcie studiowania, faktyczny okres studiowania trwał 4 lata i 7 miesięcy. Na potwierdzenie tego stanowiska D. S. przedłożył decyzje o skreśleniu go z listy studentów i stwierdził, że informacja o okresie studiowania w systemie POL-on, którą kierował się organ, była nieprawidłowa. Decyzją Komisji Stypendialnej Uniwersytetu nr [...] z 9 stycznia 2020 r. uchylono decyzję nr [...] z 8 listopada 2019 r. i odmówiono przyznania D. S. w roku akademickim 2019/2020 stypendium rektora uznając, że studiował ponad 6 lat. W podstawie prawnej powołano art. 86 ust. 1 pkt 4, art. 93 ust. 2 pkt 1 oraz art. 95 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1668 ze zm.), zwanej dalej ustawą, przepisy § 3 ust. 1 pkt 4, § 9 ust. 2, 5, i 6, § 16 ust. 1 i 2 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu J. oraz art. 104, art. 107, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 Kpa oraz § 11 Statutu Uniwersytetu. W złożonym odwołaniu D. S. zakwestionował zastosowaną przez organ wykładnię dotyczącą liczenia 6 – letniego okresu studiów podnosząc, że § 9 Regulaminu jest tożsamy z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. Strona domagała się wydania decyzji z uwzględnieniem w tym zakresie oficjalnej interpretacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu J. uznała stanowisko skarżącego za niezasadne. Przywołując treść art. 92 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy, art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz § 9 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 Regulaminu wskazała, że stypendium rektora przysługuje na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Przepisy nie nakazują liczenia okresu studiowania w miesiącach. Po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji stwierdzono, że D. S. studiował kolejno: 1) od 01.10.2013 r. do 02.04.2014 r. na Politechnice na Wydziale Mechatroniki i Budowy maszyn, kierunek Transport, 2) od 01.10.2014 r. do 10.03.2017 r. na Uniwersytecie J. na Collegium Medicum, kierunek Ratownictwo medyczne, skreślony z listy studentów 14.03.2016 r. następnie 21.10.2016 r. wznowił studia i 10.03.2017 r. został ponownie skreślony z listy studentów z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru, 3) od 01.10.2015 r. do 14.01.2016 r. na Politechnice na Wydziale Zarządzania i Modelowania Komputerowego, kierunek Inżynieria danych, 4) od 01.10.2016 r. do 26.10.2016 r. na Uniwersytecie J. na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych, kierunek Stosunki międzynarodowe, 5) od 01.10.2017 r. do nadal na Uniwersytecie J. na Wydziale Nauk Ścisłych i Przyrodniczych, kierunek Ochrona środowiska. Podsumowując D. S. w roku akademickim 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018, 2018/2019 studiował w obu semestrach. Zdaniem organu, zarówno w ustawie jak i w Regulaminie nie widnieje przepis nakazujący liczenie okresu studiowania w miesiącach. Interpretacja wskazuje, iż chodzi o łączny 6-letni okres studiowania, przy uwzględnieniu, że rok akademicki trwa od 1 października do 30 września kolejnego roku, co daje 12 miesięcy, czyli rok akademicki. Dodatkowo ustawa precyzuje, że świadczenia pomocy materialnej (w tym stypendium rektora) przyznawane są na semestr lub rok akademicki. Nie ma więc żadnego przepisu prawnego nakazującego liczenie okresu otrzymywania stypendium w miesiącach studiowania. Decydujące znaczenie ma w tej kwestii ustawa i regulamin świadczeń dla studentów, ponieważ interpretacja Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie ze stanowiskiem organu, w interpretacji zamieszczonej na stronie www wskazanej przez Stronę - w odpowiedzi na pytanie 2 - wskazano "6-Ietni okres studiowania z prawem do świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów) w odniesieniu do wszystkich świadczeń i biegnie niezależnie od tego, czy w tym okresie student otrzymuje świadczenia, czy też nie". Wobec powyższego brak jest podstaw by przyjąć, iż do okresu 6 lat wskazanego w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy należy wliczać tylko miesiące za które student pobierał świadczenie. Uwzględniając bowiem powyższe rozwiązanie należałoby konsekwentnie przyjąć, iż stypendium należy się studentowi np. 5 roku, który konsekwentnie powtarzał każdy rok studiów (od rozpoczęcia studiów upłynęło więc mu co najmniej już 9 lat), jeśli tylko łącznie nie pobierał świadczeń przez okres 50 miesięcy). Było by to całkowicie sprzeczne z treścią w/w przepisu, bowiem jego rolą jest ograniczenie możliwości pobierania świadczeń pomocy materialnej tzw. wiecznym studentom. Organ stwierdził, że art. 184 ust. 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. (Dz.U. z 2017. poz. 2183) który stanowił "studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173 pomoc materialna dla studentów, zakwaterowanie lub wyżywienie, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat", był powszechnie interpretowany w taki sposób, iż okres 3 lat należało liczyć od zakończenia studiów I stopnia. Tak też orzekł w swoim wyroku z dnia 28 czerwca 2018 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 312/18). Stosownie do wskazanych przepisów nie zostały wliczone przerwy między studiami, ponieważ D. S. począwszy od roku akademickiego 2013/2014 do aktualnego roku akademickiego tj. 2019/2020 studiował bez przerw na różnych kierunkach i uczelniach, obecnie strona studiuje 7 rok. Odwoławcza Komisja Stypendialna podkreśliła, że student w oświadczeniu do celów stypendialnych złożył nie odpowiadające prawdzie oświadczenie odnośnie odbytych studiów, wskazując, że studiował w roku akademickim 2014/2015, 2015/2016 -1 semestr, 2013/2014 -1 semestr. Oświadczenie to jest niezgodnie z przedstawionymi przez niego decyzjami o skreśleniu z listy studentów oraz z wydrukiem z systemu POL-on - złożonym do akt niniejszej sprawy. Odwoławcza Komisja Stypendialna uznała, że wystąpiła negatywna przesłanka w postaci przekroczenia 6-letniego okresu studiowania, w którym przysługiwało prawo do ubiegania się o świadczenia, co zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz § 9 ust. 2 Regulaminu skutkuje dla D. S. odmową przyznania stypendium rektora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. S. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie: - art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy przez bezpodstawne przyjęcie studiowania powyżej 6. lat, podczas gdy termin ten był krótszy, - art. 9 ust. 2 Regulaminu poprzez niezastosowanie tego przepisu, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności ogólnej zasady, że prawo nie może działać wstecz, przez ustalanie nowych zasad maksymalnego 6. letniego okresu pobierania świadczeń pomocy materialnej w stosunku do poprzedniej ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że według systemu POL-on studiował ratownictwo medyczne nieprzerwanie od 01.10.2014 r. – 10.03.2017 r., co nie odpowiada prawdzie. Z decyzji nr [...] załączonej do wniosku jasno wynika, że skreślenie z listy studentów nastąpiło 14.03.2016 r., następnie ponownie zaczął studiować od 1.10.2016 r. – 10.03.2017 r. Zdaniem skarżącego studiował on łącznie 4 lata i 7 miesięcy, a zatem wymóg studiowania krócej niż 6 lat został spełniony. Wyjaśnił, że we wniosku o udzielenie stypendium socjalnego zamieścił informację o łącznym studiowaniu dwóch lat, ponieważ zaprzestał studiowania znacznie wcześniej niż to wynika z dat decyzji. Nie umieścił informacji o obecnych dwóch latach studiowania, sugerując się opinią pracownika przyjmującego dokumenty, że nie jest to wymagana informacja dotycząca obecnych studiów. W obszernych wywodach skargi podtrzymał stanowisko odnośnie stosowania literalnej wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy "w zakresie 6-letniego okresu studiowania", którego brzmienie w całości powtarza zapis Regulaminu. Zdaniem skarżącego, zgodnie z interpretacją Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie przyznawania świadczeń studentom i doktorantom czas studiowania liczy się do ukończenia albo do czasu skreślenia z listy studentów. Tym samym, nie bierze się pod uwagę całego roku, lecz poszczególne miesiące studiowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. II SA/Sz 312/18, wydany na gruncie art. 184 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2183) podkreślił, że rolą przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy jest ograniczenie możliwości pobierania świadczeń pomocy materialnej tzw. "wiecznym studentom". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej z 10 lutego 2020 r., podjęta w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością enumeratywnie wyliczoną w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał; i - po trzecie - są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie. W analizowanej sprawie wszczętej z urzędu, Komisja Stypendialna w postanowieniu z 9 grudnia 2019 r. jako przesłankę wznowieniową wskazała art. 145 § 1 pkt 5 Kpa tj. zaistnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Tą okolicznością było stwierdzenie w innym postępowaniu, w toku weryfikacji uprawnień studenta do przyznania stypendium socjalnego w systemie POL-on, że ww. przekroczył łączny okres 6 lat, w którym przysługiwało prawo do ubiegania się o świadczenia. Zgodzić się należy z organem, że powyższa okoliczność miała walor "nowej okoliczności faktycznej" skoro w postępowaniu o przyznanie skarżącemu stypendium rektora zakończonego wydaniem decyzji z 8 listopada 2019 r. nr [...], Komisja Stypendialna nie korzystała z danych ujawnionych w tym systemie. Z dokumentów załączonych do tej sprawy wynika, że student złożył oświadczenie o prawdziwości danych i wyborze kierunków studiów na którym widnieje adnotacja: "oryginał znajduje się we wniosku dokumentów o przyznanie stypendium socjalnego. Student odmówił ponownego składania załączników wymaganych do wniosku o stypendium rektora". Wyszły zatem na jaw nowe okoliczności, nieznane organowi i istniejące w dacie wydania decyzji z 8 listopada 2019 r. Pozostała do rozważenia kwestia, czy wskazana wada proceduralna miała wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma interpretacja przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 (w tym m.in. stypendium rektora) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Przy czym treść tego przepisu odpowiada zapisom § 9 ust. 2 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu J. (dostępny [...]). Zdaniem organów obu instancji skarżący ubiegając się o stypendium rektora przekroczył ten okres, studiował bowiem w latach akademickich począwszy od roku akademickiego 2013/2014 do aktualnego roku akademickiego tj. 2019/2020 bez przerw na różnych kierunkach i uczelniach, co oznacza, że obecnie strona studiuje 7 rok. O zaistnieniu powyższej negatywnej przesłanki decyduje przy tym zdaniem organów wyłącznie okres studiowania liczony w latach. Jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, nie ma znaczenia fakt, czy w trakcie tych sześciu lat skarżący studiował w sposób ciągły (tj. przebywał w trakcie trwania studiów na urlopie lub został skreślony z listy studentów) oraz, czy pobierał świadczenia pomocy materialnej. Ograniczenie czasowe (nie dłużej niż przez 6 lat) należy odnieść do czasu liczonego od podjęcia studiów. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Organy przyjęły bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "przysługiwania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Przede wszystkim należy zauważyć, że aktualnie obowiązujący przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy ma inne brzmienie niż art. 184 ust. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.), w którym to przepisie – zgodnie z jego brzmieniem – stwierdzenie "jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat" należało odnosić także do kontynuacji studiów. Z obecnie obowiązującego art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że świadczenia tam wymienione "przysługują (...) nie dłużej niż przez okres 6 lat". Jak podniósł WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 18 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Go 155/20, powołując się na stanowisko K. Leweckiego wyrażone w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62; podobnie m.in. WSA w Łodzi w wyroku z 3 września 2020 r., sygn. II SA/Łd 109/20, WSA w Olsztynie z 28 lipca 2020 r., sygn. II SA/Ol 107/20), które także Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczeń, które zostały przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym nie można podzielić poglądu, że dla biegu okresu w którym można otrzymać stypendium nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. Po pierwsze zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy student może jedynie ubiegać się o przyznanie stypendium, ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego stypendium. Oznacza to, że aby świadczenie przysługiwało, muszą zostać spełnione co najmniej trzy warunki: 1) ubiegający się musi mieć status studenta; 2) ubiegający się musi wyrazić wolę ubiegania się o pomoc; 3) ubiegający się musi spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej. Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie także w treści uzasadnienia projektu ustawy, w którym w odniesieniu do regulacji dotyczących pomocy materialnej dla studentów wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". A zatem to pobieranie stypendium nie może trwać dłużej niż 6 lat. Jak wynika z powyższego, prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy możliwe jest wyłącznie przy zastosowaniu wykładni językowej. Nie ma zatem konieczności sięgania do innych metod wykładni, w tym celowościowej – jak czyni to organ w odpowiedzi na skargę wskazując, że rolą ww. przepisu jest ograniczenie możliwości pobierania świadczeń pomocy materialnej tzw. "wiecznym studentom". Odnosząc się do tej kwestii należy jedynie odnotować, że – jak słusznie zauważył WSA w Szczecinie w wyroku z 10 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Sz 222/20 – żadna z regulacji zawartych w art. 93 i 94 ustawy nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną. Niezależnie od powyższego trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy w roku. Rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego, a zatem student nie ma prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W konsekwencji nie można przyjąć, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. W każdym roku maksymalny upływ okresu to 10 miesięcy. Ustawodawca nie posłużył się tu pojęciem roku akademickiego, co należy uznać za zabieg świadomy (por. powołany wyżej wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Go 155/20). Z powyższych wywodów wynika, że organy orzekające w sprawie naruszyły prawo materialne poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Do 6-letniego okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, niezasadnie zaliczono choćby okresy, w których skarżący w ogóle nie posiadał statusu studenta (wobec skreślenia z listy studentów, co – jak sam podnosi – miało miejsce dwukrotnie). W konsekwencji doszło również do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego zastosowanie, gdy w okolicznościach sprawy merytoryczne rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Takie same wady zawiera decyzja organu I instancji, co uzasadnia jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty składa się kwota uiszczonego wpisu w wysokości 200zł. Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią wyrażony w uzasadnieniu pogląd odnośnie prawidłowego odkodowania normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. W szczególności organ powinien zweryfikować informacje dotyczące okresu studiowania skarżącego znajdujące się w systemie POL-on z danymi potwierdzającymi faktyczny okres studiowania, w którym pobierał on świadczenia i dopiero wówczas w ramach wznowienia postępowania ocenić, czy skarżący w kontekście powołanego wyżej przepisu spełnia bądź nie wymogi do przyznania stypendium rektora.