II SA/Bd 710/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 710/20 UZASADNIENIE Ostateczną decyzją z dnia [...].2018 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na A. i M. T. jako właścicieli nieruchomości stanowiącej działki nr ewid.[...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...] obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na dokonaniu rozbiórki ogrodzenia z pełnych prefabrykatów betonowych o wysokości do [...] m, usytuowanego na całej długości granicy rozgraniczającej w/w działki od działek nr ewid.[...] (około [...] m), zrealizowanego niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]". Właściciele nieruchomości wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].2019 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia jej nieważności, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].2019 r., znak: [...], na którą M. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm.), zobowiązanym przesłano upomnienia z dnia [...] 2019 r. znak: [...] zawierające wezwanie do dobrowolnego wykonania ciążącego na nich obowiązku, w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie doręczone zostało zobowiązanym w dniu [...] 2019r. W dniu [...] 2019r. dokonano oględzin nieruchomości pod kątem zbadania wykonania nałożonego obowiązku dokonania rozbiórki ogrodzenia znajdującego się na działkach nr [...], wskutek czego stwierdzono, iż obowiązku tego inwestorzy nie dokonali, co udokumentowane zostało w protokole kontroli nr [...] wraz z materiałem fotograficznym. W konsekwencji dokonania powyższych ustaleń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wydał tytuły wykonawcze TW-2 nr [...] z dnia [...].2019 r. oraz postanowienie z dnia [...].2019 r., znak: [...], o zastosowaniu wobec A. T. i M. T. środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. W wyniku wniesionych zażaleń, postanowienie to zostało uchylone przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...].2020r., znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku prowadzonego postępowania zażaleniowego, w dniu [...].2020 r. wpłynęło do organu I instancji pismo M. T. informujące o wykonaniu rozbiórki ogrodzenia zgodnie z decyzją z dnia [...] 2018r. i wnoszące o umorzenie grzywny (zgodnie z art. 125 u.p.e.a.). Podczas przeprowadzonej w dniu [...].2020 r. kontroli wykonania obowiązku rozbiórki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że na terenie działek [...] nadal znajduje się ogrodzenie z betonowych paneli, o długości [...] m. Skarżący M. T. oświadczył, że dokonał rozbiórki ogrodzenia w okresie między świętami a Nowym Rokiem (2019), a przy rozbiórce pomagali mu synowie O. T. i S. T. oraz znajomy. Następnie, w dniu [...].2020 r., organ egzekucyjny I instancji wydał wobec inwestorów postanowienie znak: [...] FM, którym m.in. nałożył na M. T. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku w wysokości [...] zł. Wydanie zaskarżonego postanowienia zostało poprzedzone sporządzeniem kosztorysu nakładczego celem ustalenia ewentualnych kosztów wykonania zastępczego, które zostały oszacowane na kwotę [...]zł. Postanowienie to zostało zaskarżone przez M. T., który zakwestionował ustalenia poczynione przez organ I instancji co do niewykonania rozbiórki ogrodzenia. Zdaniem skarżącego, za dowód w niniejszej sprawie nie może być uznana dokumentacja fotograficzna, skoro nie została zweryfikowana przez skarżącego w zakresie miejsca, czasu i charakteru jej wykonania. Obecnie postawione ogrodzenie jest ogrodzeniem ażurowym i posadowione jest częściowo w tym samym miejscu, w którym wybudowane było ogrodzenie pełne. Ponadto skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] 2019r. poinformował organ I instancji o dokonaniu rozbiórki ogrodzenia. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2020r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie oraz wyjaśnił, że podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego i zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia był fakt niewykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].2018 r., znak: [...], nakładającej na A. i M. T. jako właścicieli nieruchomości stanowiącej działki nr ewid.[...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...], obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na dokonaniu rozbiórki ogrodzenia z pełnych prefabrykatów betonowych o wysokości do [...] m, usytuowanego na całej długości granicy rozgraniczającej w/w działki od działek nr ewid.[...], [...] i [...] (około [...] m), zrealizowanego niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]". Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy - Prawo budowlane, organ egzekucyjny miał do wyboru dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. W ocenie organu odwoławczego, dokonując wyboru środka egzekucyjnego w postaci jednorazowej grzywny w celu przymuszenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo ustalił, że biorąc pod uwagę koszty ewentualnego wykonania zastępczego, to grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym dla zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w wyniku doręczenia stronom odpisu tytułu wykonawczego TW-2 nr [...] z dnia [...].2019r., tj. w dniu [...].2019 r. i dotyczy ono wyegzekwowania obowiązku rozbiórki wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].2018 r., znak: [...]. Dlatego bezzasadny jest w ocenie organu zarzut prowadzenia przez organ postępowania w przedmiocie kolejnej decyzji o rozbiórce ogrodzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił ponadto, że po otrzymaniu pisma M. T. z dnia [...].2019 r. zgłaszającego wykonanie rozbiórki ogrodzenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...].2020 r. dokonał wizji lokalnej na przedmiotowej działce, a także w dniu [...].2020 r. przeprowadził kontrolę w terenie, z których sporządził dokumentację fotograficzną potwierdzającą, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się ogrodzenie z materiałów prefabrykowanych betonowych długości około [...] m, wykonane ze słupków betonowych, pomiędzy które włożone są cztery płyty betonowe, z prześwitem o wys. 20 cm. pomiędzy trzecią i czwartą płytą. Organ odwoławczy ustalił, że wprawdzie wizja lokalna w dniu [...].2020 r. odbyła się bez udziału stron postępowania, ale sporządzona w jej trakcie dokumentacja fotograficzna w pełni odzwierciedla stan faktyczny ujawniony w trakcie kontroli na nieruchomości skarżącego w dniu [...].2020r. w której uczestniczył skarżący. Zdaniem organu, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność wykonania obowiązku rozbiórki ogrodzenia nałożonego decyzją z dnia [...].2018 r. Organ odwoławczy ocenił, że nie ma jednoznacznych dowodów wskazujących na całkowitą rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia, a oświadczenia świadków załączone do zażalenia nie potwierdzają bezsprzecznie, że przedmiotowe ogrodzenie zostało rozebrane na całej swej długości i w całości, tj. że dokonano demontażu wszystkich paneli betonowych (4-płytowych) wraz z betonowymi łącznikami. Twierdzenie inwestora o całkowitym demontażu ogrodzenia podważa ponadto materiał zdjęciowy wykonany przez pracowników organu I instancji w dniu [...].2020 r. Postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2020 r. zaskarżone zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez M. T., który wobec tego rozstrzygnięcia podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 i 77 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż nie ma jednoznacznych dowodów wskazujących na całkowitą rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia, 2. art. 8 w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez przeprowadzenie oględzin na terenie posesji skarżącego z naruszeniem obowiązku zawiadomienia go o terminie oględzin, czym organ naruszył prawo strony do obrony swego interesu i tym samym naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, 3. art. 89 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy w sytuacji, gdy zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, 4. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że skarżący nie przedstawił dowodów na rozbiórkę ogrodzenia w sytuacji, gdy z wyjaśnień skarżącego jako strony i pisemnych oświadczeń świadków rozbiórki wynikało, że ogrodzenie zostało rozebrane, 5. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wymierzenie nieadekwatnej grzywny z powodu jej ustalenia w odniesieniu do kosztu zastępczego wykonania rozbiórki oszacowanego błędnie na kwotę [...]zł z założeniem, że ogrodzenie ma długość około [...] m, podczas gdy faktycznie ogrodzenie ma długość [...] m. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne z prawem było nałożenie na M. T. grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia go do wykonania nałożonego na skarżącego jako inwestora obowiązku rozbiórki ogrodzenia z pełnych prefabrykatów betonowych, na mocy ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2018r. W ocenie Sądu, w zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi. Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm. dalej jako "u.p.e.a.") w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a takimi środkami w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b). Stosownie do art. 119 omawianej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym (§ 2). Jak wynika z powyższego, omawiana grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Sąd zauważa przy tym, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny mają wyłącznie charakter formalno - prawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Kontrola legalności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazującej wykonanie rozbiórki ogrodzenia została przeprowadzona wcześniej we właściwym trybie, prowadząc do ostatecznego rozstrzygnięcia orzekającego ww obowiązek. Stąd też należy wyjaśnić, że zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd administracyjny nie bada decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania do jej wykonania stosując dla osiągnięcia tego celu obowiązujące przepisy prawa. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje zatem fakt istnienia ostatecznej, podlegającej wykonaniu, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].2018 r., znak: [...], o nałożeniu na A. i M. T. jako właścicieli nieruchomości stanowiącej działki nr ewid.[...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...] obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na dokonaniu rozbiórki ogrodzenia z pełnych prefabrykatów betonowych o wysokości do [...] m, usytuowanego na całej długości granicy rozgraniczającej w/w działki od działek nr ewid.[...], [...] i [...] (około [...] m). W ocenie sądu, będące przedmiotem oceny postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia odpowiada ustawowym wymogom określonym w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywnę w celu przymuszenia nałożono na skarżącego, ponieważ na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego egzekucja dotyczyła spełnienia przez zobowiązanego obowiązku rozbiórki ogrodzenia w sytuacji, gdy niecelowe jest stosowanie innego środka egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a.). Przechodząc do oceny zasadności zarzutów odnośnie zastosowanego środka egzekucji oraz wysokości nałożonej grzywny wskazać najpierw należy, że z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. (zasada niezbędności) wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji dokonał właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Dopiero brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia winien być podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego. Dodatkowo stwierdzić należy, że organ nie naruszył zasady stosowania najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego. Mając bowiem na względzie listę środków egzekucyjnych obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12b u.p.e.a.) w rozpoznawanej sprawie obok grzywny w celu przymuszenia, w grę wchodziło zastosowanie jedynie wykonanie zastępcze. Należy podkreślić, że wydanie zaskarżonego postanowienia zostało poprzedzone sporządzeniem kosztorysu nakładczego celem ustalenia ewentualnych kosztów wykonania zastępczego, które zostały oszacowane na kwotę [...]zł. a zatem znacznie przekraczającą kwotę grzywny ([...]) co oznacza, że wykonanie zastępcze w przypadku skarżącego jest środkiem daleko bardziej uciążliwym niż grzywna, który w przypadku jego wdrożenia przez organ odbiera zobowiązanemu możliwość podjęcia decyzji o dogodnym dla niego czasie, sposobie, a także ewentualnym koszcie wykonania obowiązku. Tymczasem w przypadku zastosowania grzywny, to zobowiązany pozostaje głównym podmiotem decydującym o wykonaniu obowiązku. Może on w każdym czasie wykonać obowiązek, a tym samym uchronić się od konieczności zapłacenia grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, zgodnie z art. 126 tej ustawy, uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części lub całości. Unormowania te wskazują, że środek egzekucyjny w postaci grzywny jest co do zasady środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. W ocenie Sądu, określając wysokość grzywny w celu przymuszenia dla wykonania ww obowiązku określonego w ostatecznej decyzji organ I instancji prawidłowo przyjął za podstawę jej nałożenia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ uzasadnił wysokość wymierzonej grzywny wskazując, że w tej konkretnej sprawie nałożenie ww grzywny skłoni zobowiązanego do wykonania egzekwowanego obowiązku. Jak zasadnie podkreślono w uzasadnieniu postanowienia, przy ustaleniu wysokości grzywny uwzględniono przede wszystkim koszt rozbiórki ogrodzenia w sytuacji, gdy dokonywałby jej skarżący, a następnie odniesiono go do kosztów wykonania zastępczego. W ocenie Sądu, dokonana przez organ ocena nie nosi zatem cech dowolności. Podkreślić również należy, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Nie może to być zatem grzywna, której wysokość nie stanowi dla zobowiązanego żadnej dolegliwości w uiszczeniu. Ponadto celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący mylnie interpretuje treść art. 121 § 2 u.p.e.a. wywodząc, że ustalając wysokość orzeczonej grzywny organ winien uwzględniać długość ogrodzenia, która wedle pomiarów poczynionych w trakcie postępowania administracyjnego wynosi [...] m , a nie - jak wynika to z tytułu wykonawczego - ok.[...]m. Podniesione w tym względzie zarzuty należy w całości uznać za chybione. Wysokość grzywny w celu przymuszenia przewidziana w omawianym przepisie zależy od uznania organu, nie jest zależna od stanu zaawansowania wykonania obowiązku. Nie wykonanie choćby w części obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].2018 jest faktem wyczerpującym przesłanki przemawiające za wszczęciem postępowania egzekucyjnego i zastosowaniem środka egzekucyjnego w wysokości określonej w art. 121 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy z pominięciem zeznań świadków wskazujących, że skarżący dokonał całkowitej rozbiórki ogrodzenia należy stwierdzić, że w tym zakresie Sąd przyjął za podstawę orzekania ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem zebrały one wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, który następnie prawidłowo oceniły w kontekście trafnie przywołanego stanu prawnego. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem tut. Sądu ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz - wbrew argumentacji skarżącego - zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła – wbrew skardze – konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem przesłuchania świadków. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 80 k.p.a. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem tut. Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Wydane postanowienie zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, w szczególności art., 107 k.p.a., a ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny został należycie przedstawiony i oceniony w uzasadnieniu postanowienia. Ustalony stan sprawy stał się w związku z tym stanem faktycznym przyjętym przez Sąd przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem należy wskazać na brak uzasadnienia dla stawianych przez skarżącego zarzutów procesowych. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami skarżącego, nie może stanowić o naruszeniu zasad legalizmu, prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, skarżący skutecznie nie wykazał, aby w sprawie doszło do naruszenia któregokolwiek z przywołanych przepisów regulujących postępowanie przed organem, zwłaszcza postępowanie dowodowe, a naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzone zaś uzasadnienie wydanego postanowienia organu odwoławczego zawiera wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia i poddaje się kontroli instancyjnej. Odnosząc się do zarzutów w kontekście zebranych w sprawie dowodów wskazać należy, że z protokołów kontroli z dnia [...].2019r. i z dnia [...].2020r. oraz załączonej do akt dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż wbrew twierdzeniom skarżącego ogrodzenie o długości [...] m nadal znajduje się na terenie działek nr [...], przy czym brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o dokonaniu rozbiórki obiektu. Z tego względu organy orzekające nie dały wiary oświadczeniom A. T., O. T. i J. S. o wykonaniu przez skarżącego rozbiórki ogrodzenia. Kwestia ustalenia, czy wykonano obowiązek rozbiórki została stwierdzona wystarczająco innymi bezpośrednimi dowodami. Na omawiane okoliczności organ pierwszej instancji dwukrotnie przeprowadził dowody z oględzin, sporządzając dokumentację fotograficzną, której skarżący nie podważył. Skoro z ww przeprowadzonych dowodów, którym z uwagi ich charakter nie sposób odmówić wiarygodności wynikało, że ogrodzenie nadal znajduje się na nieruchomości skarżącego, to w ocenie Sądu, w sprawie nie miało miejsca przekroczenie przez organ egzekucyjny granic uznania administracyjnego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Zebrana w sprawie dokumentacja ewidentnie i obiektywnie potwierdza bowiem nierealizowanie obowiązku rozbiórki ogrodzenia nałożonego na stronę na mocy ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].2018 r. Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącego jest naruszenie art. 79 k.p.a. poprzez przeprowadzenie w dniu [...].2019r. na terenie posesji skarżącego oględzin obiektu podlegającego rozbiórce, bez zawiadomienia strony o terminie podjęcia tej kontroli. Sąd stwierdza, że zaniechanie to spowodowało uchybienie przepisom prawa procesowego jednakże – w okolicznościach tej konkretnej sprawy –nie miało ono wpływu na jej wynik. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego tylko wówczas, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Należy bowiem przypomnieć, że kontrola nieruchomości skarżącego miała miejsce dwukrotnie i miała służyć ustaleniu jedynie tego, czy nakaz rozbiórki został wykonany dobrowolnie. Jak wynika z akt sprawy, pierwszą kontrolę nieruchomości- bez powiadomienia skarżącego o jej terminie przeprowadzono już w dniu [...].2019 r. ustalając, że obowiązek nie został wykonany (wykonano zdjęcia obiektu znajdujących się na nieruchomości). Kolejną kontrolę, przeprowadzono w dniu [...].2020r. na nieruchomości skarżącego z jego udziałem. Z przeprowadzonych protokołów z obu kontroli wynika, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nie został wykonany (vide materiał zdjęciowy). W ocenie sądu, wskazane powyżej uchybienie organu I instancji nie pozbawiło skarżącego możliwości zapoznania się z protokołem z pierwszej kontroli z dnia [...].2019r. na dalszym etapie, czy też skorzystania ze środków zaskarżenia i przedstawienia własnego stanowiska. Nie sposób przy tym także pominąć, że skarżący zarzucając pozbawienie go udziału w kontroli jego nieruchomości z dnia [...]2019 r. nie kwestionuje ustaleń wówczas poczynionych w kwestii istnienia na niej ogrodzenia o położeniu, konstrukcji i wymiarach wskazanych w protokole kontroli. Z tej też przyczyny Sąd uznał, że podnosząc ten zarzut procesowy skarżący nie wykazał w konsekwencji jego wpływu na wynik sprawy, a tylko tego rodzaju uchybienie wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego uprawniałoby Sąd do uwzględnienia skarg. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Tym samym organy egzekucyjne wypełniły wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.