I SAB/Lu 16/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W skardze z 3 września 2024 r., która została doprecyzowana pismem z 13 grudnia 2024 r. (k. 20 akt sąd.), B. B. zaskarżyła bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przed wniesieniem skargi postępowanie podatkowe wszczęte na skutek żądania skarżącej w sprawie umorzenia zaległości podatkowych zostało zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy bez uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 o.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Zdanie Sądu, ze skargi, odpowiedzi na skargę, akt sprawy przekazanych przez organ, a nawet z odpowiedzi skarżącej z 30 grudnia 2024 r. oraz załączników do tej odpowiedzi, to jest pism: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 6 czerwca 2024 r. i 16 lipca 2024 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 sierpnia 2024 r., Naczelnika Urzędu Skarbowego z 10 i 20 maja 2024 r., strony z 7 sierpnia 2024 r., nie wynika, aby złożenie skargi w niniejszej sprawie było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. Skarga ta podlegała zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od tego wskazać należy, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2022 r., II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego skarga na bezczynność organu wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto uchwałą z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądanie skarżącej dotyczące umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2020-2022 zostało zakończone decyzją ostateczną. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżąca w toku postępowania wszczętego na skutek jej wniosku o umorzenie opisanych zaległości podatkowych, pismem z 20 maja 2024 r. wycofała to żądanie, w efekcie czego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją ostateczną z 22 maja 2024 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Następnie skarżąca uregulowała dobrowolnie zaległość podatkową. Nawet więc gdyby uznać, że strona wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia – czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniła – to wobec złożenia skargi po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego, skarga podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.