II SA/Lu 898/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. N. prowadzącego działalność pod firmą ,,[...]" w Ś. na zarządzenie pokontrolne Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Lublinie z dnia 24 lipca 2023 r., znak: WI.703.41.2023.PP.MW w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem pokontrolnym z 24 lipca 2023 r., Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także jako: WIOŚ w L., organ) na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2023 r., poz. 824, dalej jako: u.i.o.ś.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej 14 lutego i 12 lipca 2023 r., zarządził: 1. w przypadku wykonywania usługi transportu odpadów, odpady dostarczać do miejsca i do posiadacza odpadów wskazanego w karcie przekazania odpadów. Termin realizacji: do stałego przestrzegania. Ponadto WIOŚ w L. wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń – 30 sierpnia 2023 r. Zarządzenie zostało skierowane do Z. N. (dalej także jako: skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą "H. " Z. N., ul. [...] w Ś., miejsce prowadzenia działalności: ul. [...] w L.. W uzasadnieniu zarządzenia organ wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez organ 14 lutego i 12 lipca 2023 r. u skarżącego, działającego jako "H. t" Z. N. ul. [...] w Ś.; miejsce prowadzenia działalności: ul. [...] w L., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym Inspektor Ochrony Środowiska zarządził w punkcie 1 usunięcie stwierdzonych naruszeń. W trakcie kontroli wykazano, że skarżący, jako przedsiębiorca transportujący odpady, był zobowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia i przekazać je posiadaczowi, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, ze zm., dalej jako: u.o.). Na podstawie materiałów przekazanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W. oraz ustaleń Inspektor Ochrony Środowiska, organ stwierdził, że przedsiębiorca naruszył obowiązek określony w art. 24 ust. 4 u.o. Wskazane w protokole rodzaje i ilości odpadów udokumentowane w 18 kartach przekazania odpadów (dalej także jako: KPO), w których przejmującym była E.-T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. (dalej także jako: I.-T.) o łącznej masie 109,772 Mg, w tym odpadów innych niż niebezpieczne – 55,247 Mg i niebezpiecznych – 54,525 Mg oraz w 14 KPO, w których przejmującym odpady była G. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej także jako: G. G.) o łącznej masie 5,4960 Mg, w tym 2,9710 Mg odpadów niebezpiecznych oraz 2,5250 Mg odpadów innych niż niebezpieczne – nie zostały dostarczone do miejsca przeznaczenia oraz posiadaczowi odpadów, wskazanemu zgodnie z kartami przekazania odpadów, tj. spółce E.-T. (ul. [...] w m. D. lub ul. [...] [...] w m. O.) lub [...] (działka nr [...] w S. , gm. K.). Na powyższe zarządzenie pokontrolne skargę wniósł Z. N.. Skarżący nie sformułował wprost zarzutów do powyższego aktu, lecz wskazał, że nie zgadza się z przywołanymi w uzasadnieniu zarządzenia ustaleniami ("powołane ustalenia są sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym"). Wniósł w związku z tym o uchylenie w całości zarządzenia pokontrolnego. Podniósł, że nie przekazywał odpadów w ilości wskazanej na stronie 4 protokołu. Zakwestionował także ustalenia zawarte na stronie 10 protokołu. Podniósł, że nie jest prawdą, że odpady nie trafiały do spółek E.-T. oraz G. G.. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Wskazano, że u skarżącego przeprowadzono kontrolę w dniach 14 lutego i 12 lipca 2023 r. Kontrola została przeprowadzona na wniosek Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w K. śledztwem w toku którego ustalono i potwierdzono, że odpady nie trafiały do E.-T. (numer KRS: [...] z siedzibą przy ul. [...] w D. , wpis do bazy BDO pod nr [...] - obejmujący dwa miejsca prowadzenia działalności: ul. [...] w m. D. oraz ul. [...] [...] w m. O.). Spółka miała zbierać odpady w O. przy ul. [...] [...] Organ zwrócił się do D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. (dalej także jako: WIOŚ we W.) o przekazanie informacji w zakresie działalności E.-T. przy ul. [...] w D. . WIOŚ we W. przesłał notatkę urzędową z czynności podjętych na podstawie art. 10b ust. 2 u.i.o.ś. Inspektorzy WIOŚ we W. podczas oględzin na działce przy ul. [...] w D. nie ujawnili mających tam się znajdować magazynowanych odpadów przemysłowych oraz stwierdzono, że kubatura budynków znajdujących się na działce i typ zabudowy nie wskazuje, aby we wnętrzu budynków możliwe było prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Kontrolę przeprowadzono również w związku z ustaleniami Inspektor Ochrony Środowiska, który w okresie od 30 listopada 2021 r. do 28 kwietnia 2022 r. przeprowadził czynności na podstawie art. 10b ust. 2 u.i.o.ś. w związku z działalnością G. G., która miała prowadzić działalność na działce nr [...] w S. , gm. K.. W wyniku podjętych czynności stwierdzono, że odpady, które miały się tam znaleźć, nie zostały faktycznie przetransportowane we wskazane miejsce. W toku postępowania nie ustalono, gdzie trafiały odpady, które według dokumentacji miały zostać przetransportowane do E.-T. i G. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że nie istniały podstawy do odrzucenia skargi, gdyż dostrzeżone przez organ braki formalne skargi zostały uzupełnione z zachowaniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (art. 12 ust. 2 u.i.o.ś.). W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że w istocie zarządzenie pokontrolne nie ma charakteru sankcji administracyjnej, a jedynie stanowi swoiste przypomnienie o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa (tak np. NSA w wyroku z 19 września 2023 r., sygn. akt III OSK 2706/21). Zarządzenie pokontrolne jest aktem sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem podmiotu do którego jest skierowana. Należy jednakże dostrzec, że zarządzenie pokontrolne zawiera aspekt władczy. Jest aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a u.i.o.ś. W toku niniejszego postępowania organ inspekcji ochrony środowiska zobligowany był do ustalenia stanu faktycznego i zweryfikowania, czy jest on zgodny z przepisami. W związku z tym, że organ stwierdził wystąpienie uchybień, ustalił ich zakres i przyczyny wystąpienia. Wyniki kontroli przekazał podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. W sprawie stwierdzono naruszenie art. 24 ust. 4 u.o., zgodnie z którym transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów jest obowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów, o którym mowa w art. 24 ust. 3 u.o. W art. 24 ust. 3 u.o. ustawodawca wskazał, że zlecający usługę transportu odpadów jest obowiązany wskazać transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów miejsce przeznaczenia odpadów oraz posiadacza odpadów, do którego należy dostarczyć odpady. W przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący te odpady (art. 24 ust. 4a u.o.). Organ ustalił, że podmiot kontrolowany nie przekazał odpadów do miejsca przeznaczenia, zgodnie z kartami przekazania odpadów – w zakresie odpadów określonego rodzaju i w ilości udokumentowanej w 18 kartach przekazania odpadów – gdy przejmującym odpady była E.-T. oraz w 14 kartach przekazania odpadów, zgodnie z którymi przejmującym odpady była G. G.. W aktach sprawy znajdują się wskazywane przez organ KPO. Odpady były transportowane do E.-T. na adres w D. – ul. [...] lub w O. – ul. [...]/J-141, co wynika z następujących KPO: 1. nr [...] z 29 lipca 2020 r.; 2. nr [...] z 29 lipca 2020 r.; 3. nr [...] z 31 lipca 2020 r.; 4. nr [...] z 3 sierpnia 2020 r.; 5. nr [...] z 3 sierpnia 2020 r.; 6. nr [...] z 3 sierpnia 2020 r.; 7. nr [...] z 4 sierpnia 2020 r.; 8. nr [...] z 13 sierpnia 2020 r.; 9. nr [...] z 12 maja 2021 r.; 10. nr [...] z 15 lipca 2021 r.; 11. nr [...] z 15 lipca 2021 r.; 12. nr [...] z 15 lipca 2021 r.; 13. nr [...] z 15 lipca 2021 r.; 14. nr [...] z 15 lipca 2021 r.; 15. nr [...] z 18 listopada 2021 r.; 16. nr [...] z 9 kwietnia 2021 r.; 17. nr [...] z 7 stycznia 2021 r.; 18. nr [...] z 27 października 2020 r. Odpady były również transportowane do G. G., na adres w m. S. : 1. nr [...] z 16 grudnia 2021 r; 2. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 3. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 4. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 5. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 6. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 7. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 8. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 9. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 10. nr [...] z 16 grudnia 2021 r.; 11. nr [...] z 29 grudnia 2021 r.; 12. nr [...] z 29 grudnia 2021 r.; 13. nr [...] z 27 stycznia 2022 r.; 14. nr [...] z 27 stycznia 2022 r. Stwierdzenie, że wskazane w powyższych KPO odpady były transportowane przez skarżącego i nie trafiły do miejsca przeznaczenia wskazanych w karcie znajduje poparcie w zgromadzonej w przez organ dokumentacji. Do akt sprawy dołączono bowiem faktury, w których skarżący jest "nabywcą", dotyczące "pośrednictwa w zagospodarowaniu odpadu", a ilość i rodzaj wskazanych w nich odpadów odpowiada ilości i rodzajowi odpadów transportowanych. Skarżący niewątpliwie zatem był podmiotem transportującym odpady wskazane w powyższych KPO. Ustalenia organu korespondują z treścią protokołu kontroli, rozpoczętej 14 lutego 2023 r. i zakończonej 12 lipca 2023 r. Kontrola została przeprowadzona w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w K., w toku którego ustalono i potwierdzono, że odpady nie trafiały do spółki E.-T., która miała zbierać odpady w O. przy [...]. W aktach sprawy znajduje się pismo Prokuratury Regionalnej w K. (w sprawie o sygn. akt [...]) z 27 czerwca 2023 r., z którego wynika, że Prokuratura prowadziła czynności m. in. w stosunku do E.-T.. Spółka ta została wpisana do bazy danych o produktach i opakowania oraz o gospodarce odpadami (dalej także jako: BDO) – pod nr [...]; wskazano dwa miejsca prowadzenia działalności: ul. [...] w D. oraz ul. [...]/J-141 w O.. Z pisma wynika, że skala działalności E.-T. i potwierdzanie w systemie przyjęcia odpadów w stosunku do terenu składowania odpadów "wzbudza uzasadnione podejrzenia poświadczenia nieprawdy w dokumentach". Ilość przyjmowanych odpadów przewyższa możliwości spółki z uwagi na powierzchnię terenu wynajmowanego w celu ich składowania w O. przy ul. [...]. W związku z informacjami udzielonymi przez Prokuraturę Regionalną w K., organy inspekcji ochrony środowiska w K. i w K. podjęły czynności w celu zweryfikowania rzetelności prowadzonej dokumentacji ("ujawnionej fikcyjności kart przekazania odpadów") w zakresie przyjmowanych odpadów w na terenie przy ul. [...] w O. w dniach 29 stycznia 2021 r., 18 lutego 2021 r., 12 marca 2021 r., 16 marca 2021 r., 27 kwietnia 2021 r., 7 czerwca 2021 r. Wykazano, że w czasie prowadzenia czynności przez organ, na wskazany adres w O. nie zostały przetransportowane odpady, które zgodnie z kartami przekazania odpadów powinny tam trafić. Oględziny przeprowadzone przez organ inspekcji ochrony środowiska w K. 7 lutego 2022 r. w miejscu składowania odpadów tj. w O. przy ul. [...] wykazały, że pod wskazanym adresem nie są składowane żadne odpady, mimo że dane zawarte w bazie BDO wskazują na przyjmowanie przez spółkę na tym terenie znacznych ilości odpadów. Departament Zwalczania Przedsiębiorczości Środowiskowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. sporządził sprawozdanie nr [...] w sprawie analizy powiązań osobowo-podmiotowych m. in. dla E.-T.. Opracowanie objęło wszystkie karty przekazania odpadów znajdujące się w bazie BDO w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 21 lutego 2022 r. Ustalono w ten sposób, że na wskazanym terenie powinno się znajdować co najmniej 744 382,815 Mg odpadów – a jak wskazano powyżej, w toku oględzin, które miały miejsce 7 lutego 2022 r., stwierdzono, że w ogóle nie są tam składowane odpady. Organ zwrócił się do WIOŚ we W. o przekazanie informacji o działalności tejże spółki przy ul. [...] w D. . W odpowiedzi uzyskał notatkę służbową z czynności podjętych na podstawie art. 10b ust. 2 u.i.o.ś. Inspektorzy WIOŚ we W. podczas oględzin na działce przy ul. [...] w D. nie ujawnili mających tam się znajdować magazynowanych odpadów przemysłowych oraz stwierdzono, że kubatura budynków znajdujących się na działce oraz typ zabudowy nie wskazuje, aby w możliwe było na tym obszarze prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Należy zatem stwierdzić, że skarżący w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa od 29 lipca 2020 r. do 18 listopada 2021 r. powinien przetransportować odpady do E.-T. na adres ul. [...] i ul. [...]/J-141. Transport obejmował odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne o łącznej masie 108,505 Mg, w tym 53,915 Mg odpadów niebezpiecznych oraz 54,59 Mg odpadów innych niż niebezpieczne. Organ wykazał, że odpady nie trafiały na wskazane powyżej adresy. W niniejszej sprawie kontrola była prowadzona również ze względu na ustalenia Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. poczynione w ramach czynności podjętych na podstawie art. 10b ust. 2 u.i.o.ś. od 30 listopada 2021 r. do 28 kwietnia 2022 r. w zakresie działalności spółki G. G.. Stwierdzono, że odpady, które powinny znaleźć się na działce nr [...] w S. , gm. K., nie zostały tam przetransportowane. W toku powyższych czynności, utrwalonych w formie notatki urzędowej, organ ustalił, że spółka jest wpisana do BDO (nr [...]) w związku z decyzją Starosty [...] z 11 września 2017 r. zezwalającą na zbieranie odpadów. Decyzja objęła zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w miejscowości S. gm. K. na działce nr ewid. [...], obręb 17 S. . Marszałek Województwa L. decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem 5 marca 2020 r. zezwolenia na zbieranie odpadów przez G. G., udzielonego przez Starostę L. decyzją z 11 września 2017 r. Okoliczność ta nie została odnotowana w rejestrze BDO. Zgodnie ze stanem ustalonym na 28 kwietnia 2022 r., spółka widniała w rejestrze, jako jej siedzibę wskazano: ul. [...] w L.; ujawnione miejsce prowadzenia działalności to [...], gm. K.. Ponadto podana jest także data obowiązywania decyzji z 11 września 2017 r. – do 10 września 2027 r., zezwalająca na zbieranie odpadów w S. , a także przy ul. [...] w L.. Istotne znaczenie dla sprawy ma okoliczność, że właścicielem dz. [...] jest D. W., który zawarł 20 sierpnia 2017 r. umowę z G. G., określoną jako "umowa użytkowania nieruchomości". Zgodnie z umową użytkowanie ma polegać na korzystaniu z utwardzonego, ogrodzonego placu o powierzchni 0,8 ha, znajdującym się na nieruchomości o nr ewid. działki [...]. Umowę zawarto na okres od 20 sierpnia 2017 r. do 20 sierpnia 2027 r. D. W. był w tym czasie związany ze spółką, ponieważ miał w niej udziały. Jednakże, co wykazano w toku postępowania, sprzedał swoje udziały. W tym stanie rzeczy powyższa umowa została zmieniona przez strony aneksem z 19 grudnia 2019 r., zgodnie z którym użytkowanie miało trwać do 31 grudnia 2020 r. Strony zawarły ponadto 19 grudnia 2019 r. umowę dzierżawy powyższej nieruchomości. Oddanie w dzierżawę nastąpiło od 31 grudnia 2019 r. do 31 grudnia 2020 r. Strony rozwiązały umowę użytkowania nieruchomości, zawartą w dniu 20 sierpnia 2017 r. ze skutkiem na dzień 30 grudnia 2019 r. Zgodnie z aneksem do umowy dzierżawy z 19 grudnia 2019 r. strony przedłużyły okres obowiązywania umowy do dnia 28 lutego 2021 r. D. W. w dniu 10 lutego 2022 r. został przesłuchany w siedzibie Inspektor Ochrony Środowiska i podał m. in., że "według mojej wiedzy umowa dzierżawy wygasła w dniu 28 lutego 2021 r. Nie istnieje żadna umowa ustna pomiędzy mną, a G. G.." Wyjaśnił, że na działce składowane są podkłady kolejowe, a jedyne odpady, które były tam składowane zostały przetransportowane przez prowadzone przez niego przedsiębiorstwo ("moją firmę D. "). Z dokumentacji wynika, ze skarżący od 16 grudnia 2021 r. do 27 stycznia 2022 r. transportował odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne o łącznej masie 5,496 Mg, na podstawie 14 kart przekazania odpadów – do spółki G. G., na adres: m. S. , gm. K.. Organ wykazał, że spółka G. G. w okresie wskazanym w KPO nie miała żadnego tytułu prawnego do nieruchomości w S. , gdzie odpady miały być składowane oraz że faktycznie transport odpadów na ten adres nie miał miejsca. Reasumując powyższe rozważania w sprawie w sposób wyczerpujący wykazano, że KPO, z których wynika przetransportowanie przez skarżącego odpadów na adres w D. – ul. [...], w O. – ul. [...]/J-141 (E. T.) oraz do S. (G. G.) nie były prowadzone w sposób rzetelny. We wskazanych miejscach nie są składowane odpady. W związku z powyższym twierdzenia o przetransportowaniu pod wskazane adresy odpadów są niewiarygodne i trafnie organy uznały, że są nieprawdziwe. Skoro karty przekazania odpadów, w których wskazano na przetransportowanie odpadów pod wskazane adresy w D. , O. i [...] są niewiarygodne, jako niezgodne z ustalonym stanem faktycznym, nie mogą stanowić dowodu przeprowadzenia transportu zgodnie z treścią w nich zawartą. W realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że skarżący przetransportował odpady zgodnie z treścią KPO na adresy w nich wskazane. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi także wątpliwości, że skarżący w przypadkach analizowanych przez organ był co najmniej podmiotem transportującym odpady, zatem dotyczy go norma wskazana w art. 24 ust. 4 u.o. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie szczególności w zgromadzonych przez organ fakturach, w których skarżący figuruje jako "nabywca", przy czym usługę określono jako "pośrednictwo w zagospodarowaniu odpadu". Skarżący zasadniczo nie kwestionował tego, że transportował odpady. Regulacje zawarte w omawianej ustawie służą m. in. ścisłemu kontrolowaniu transportu odpadów – aby odbywał się w sposób zgodny z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady (art. 24 ust. 1 u.o.). Realizacja tego założenia jest możliwa tylko w sytuacji, gdy na każdym etapie transportu ustalony i znany jest zlecający usługę transportu, transportujący, posiadacz odpadów i miejsce przeznaczenia odpadów. Transportujący ma przy tym obowiązek przekazać odpady posiadaczowi odpadów, jednakże niemniej ważne jest przekazanie ich do miejsca przeznaczenia, wskazanego przez zlecającego usługę. WIOŚ w L., w ramach współdziałania z organami, oparł się w niniejszej sprawie w znacznej mierze na materiałach zgromadzonych przez Prokuraturę Regionalną w K. oraz WIOŚ we W.. Nie wzbudzają one jednak wątpliwości w zakresie rzetelnego sporządzenia. Na ich podstawie organ doszedł do trafnego przekonania, że odpady nie były przekazywane zgodnie z dokumentacją na adres D. , ul. [...] i na adres O., ul. [...]/J-141 (E.-T.), nie były również transportowane na adres w S. (G. G.). Strona poza ogólnym zanegowaniem stanowiska organu, nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że przetransportowała odpady do miejsca i podmiotu wskazanego w karcie przekazania odpadów. Wywodziła jedynie, że odpady zostały dostarczone do wskazanych powyżej dwóch spółek, nie podnosząc przy tym problematyki konkretnych miejsc przekazania transportowanych odpadów. Odpady powinny zostać przekazane nie tylko podmiotowi określonemu w KPO, lecz także w miejscu w nim opisanym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści skargi należy wskazać, że dotyczą się one w znacznej mierze treści protokołu kontroli, gdyż skarżący neguje poczynione w nim ustalenia. Przedmiotem kontroli sądowej nie jest jednak protokół kontroli, lecz zarządzenie pokontrolne. Okoliczność, że skarżący nie podpisał protokołu kontroli wskazuje jedynie, że nie zgadza się z zawartymi w nim ustaleniami. Nie oznacza to automatycznie, że protokół taki nie jest wiarygodny. Oczywistym jest bowiem, że skarżący zmierza do wykazania, że uchybienia dostrzeżone przez organ nie wystąpiły. Należy przy tym podkreślić szczególną treść protokołu sporządzonego w niniejszej sprawie, który w głównej mierze stanowi analizę zgromadzonej dokumentacji i wnioski, jakie organ z nich wyciągnął. W niniejszej sprawie nie było sporne, że kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ. Sąd stwierdził, że treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli. Treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W świetle wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, z których wynika nieprzestrzeganie przez skarżącego art. 24 ust. 3 u.o., należało stwierdzić, że zaistniała konieczność wydania zarządzenia pokontrolnego. Końcowo należy podkreślić, że organ zobligowany jest do nadesłania do sądu kompletnych i uporządkowanych akt sprawy (art. 54 § 2 p.p.s.a.), co oznacza również konieczność ich trwałego połączenia i ponumerowania. Jest to podstawowy, wręcz elementarny, wymóg, jaki przewiduje się dla akt administracyjnych. W niniejszej sprawie organ uchybił temu obowiązkowi, jednakże nie uniemożliwiło to rozpoznania sprawy, głównie z uwagi na to, że nie powstały wątpliwości co do kompletności akt. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).