II SA/Go 430/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 grudnia 2014 r. nr IV/20/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta obszaru położonego pomiędzy drogą ekspresową [...] i południową granicą miasta postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] lipca 2020 r., A.F. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na "zawłaszczenie sobie ok. 2,70 ha ziemi ornej" i przeznaczenie tego kawałka pola na park dla przyszłych pokoleń. Podniosła, że jest współwłaścicielką działki nr [...] o powierzchni 3,540 ha, dla której jest prowadzona księga wieczysta [...]. Wskazała, że po odrolnieniu działki kilkakrotnie pisała do Urzędu Miasta i przedkładała propozycje podziału tej działki, jednakże w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano inny podział działki, na który nie wyrażała zgody. W odpowiedzi na skargę profesjonalny pełnomocnik Prezydenta Miasta przyjął, że skarga A.F. dotyczy uchwały Rady Miasta z dnia 30 grudnia 2014 r. nr IV/20/2014w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta obszaru położonego pomiędzy drogą ekspresową [...] i południową granicą miasta i wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 29 września 2020 r. skarżąca A.F. została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniesionej skargi, poprzez podanie swojego numeru PESEL, a także poprzez dokładne oznaczenie aktu prawnego, którego skarga dotyczy, a w szczególności podanie, czy skarga została wniesiona na wskazaną wyżej uchwałę Rady Miasta z dnia 30 grudnia 2014 r. nr IV/20/2014, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że jeżeli jej wolą było zaskarżenie do Sądu w/w uchwały, to jest ona zobowiązana do wykazania w powyższym terminie naruszenia jej interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę, poprzez przedłożenie odpisu księgi wieczystej obejmującej działkę nr [...], potwierdzającego tytuł prawny skarżącej do w/w działki, również pod rygorem odrzucenia skargi. Dodatkowo poinformowano skarżącą, że jeżeli przedmiotem skargi jest wskazana uchwała, skarżąca jest zobowiązana do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do ewentualnego nadesłania tego wezwania, pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało do organu skierowane. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] października 2020 r. skarżąca podała swój numer PESEL oraz przesłała Zawiadomienie z Sądu Rejonowego – Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] maja 2000 r., z którego wynika, że w księdze wieczystej Kw nr [...] została wpisana jako właściciel między innymi działki nr [...]. W piśmie powyższym skarżąca nie wskazała natomiast, jakiego aktu dotyczyła jej skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; określanej dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednym z wymogów formalnych, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1b p.p.s.a.). Na wezwanie Sądu skarżąca uzupełniła ten brak formalny; nadesłała również na wezwanie Sądu dokument (Zawiadomienie z dnia [...] maja 2000 r. Sądu Rejonowego – Wydziału Ksiąg Wieczystych), potwierdzający jej prawo własności działki nr [...], o której pisze w skardze. Wobec powziętych przez Sąd wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia, z uwagi na nieprecyzyjną treść skargi z [...] lipca 2020 r. oraz uzupełniającego ją pisma skarżącej z [...] lipca 2020 r., na podstawie zarządzenia Sędziego dnia 29 września 2020 r. A.F. została dodatkowo wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez dokładne oznaczenie aktu prawnego, którego skarga dotyczy, a w szczególności podanie, czy skarga została wniesiona na wskazaną na wstępie uchwałę Rady Miasta z dnia 30 grudnia 2014 r. nr IV/20/2014 podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta obszaru położonego pomiędzy drogą ekspresową [...] i południową granicą miasta. Poinformowano również skarżącą, że jeżeli przedmiotem skargi jest wskazana uchwała, skarżąca jest zobowiązana do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do ewentualnego nadesłania tego wezwania, pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało do organu skierowane. W terminie otwartym do uiszczenia braków formalnych skargi, A.F. wystosowała dnia 15 października 2020 r. pismo, w którym próżno szukać danych identyfikujących zaskarżony akt prawny. Skarżąca zarzuciła w nim, że organ nie wziął pod uwagę jej propozycji co do podziału działki i nie zgadza się z dokonanym przez organ podziałem. Nie udzieliła jednak jednoznacznej odpowiedzi, jaki akt jest przedmiotem zaskarżenia, a więc nie uzupełniła braku formalnego skargi, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiło wystarczającą przesłankę do odrzucenia skargi. Mając na względzie treść odpowiedzi organu na skargę oraz zarzuty przedstawione przez skarżącą, Sąd co prawda uznał, że przedmiotem zaskarżenia jest wskazana wyżej uchwała Rady Miasta z 30 grudnia 2014 r., jednak i w takiej sytuacji skarga A.F. nie mogła otrzymać dalszego biegu. Skarżąca nie wykazała bowiem w zakreślonym przez Sąd terminie, że przed wniesieniem skargi na tę uchwałę do Sądu wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosiło się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Do kategorii takich spraw należały skargi na uchwały organów gminy, składane na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713, określanej dalej jako u.s.g.), w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. W świetle ówcześnie obowiązującego art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) zgodnie z art. 2 pkt 2 zniosła powyżej wskazany obowiązek. Jednakże stosownie do jej art. 17 ust. 2, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., oraz przepisy m. in. u.s.g. w brzmieniu znowelizowanym stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych dopiero po dniu wejścia ustawy nowelizującej. W myśl art. 18 ustawy ustawa zmieniająca weszła w życie 1 czerwca 2017 r., a więc do aktów wydanych przed 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy u.s.g. oraz art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. W niniejszej sprawie, z uwagi na datę podjęcia zaskarżonego aktu, tj. 30 grudnia 2014 r., bez wątpienia zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące przed 1 czerwca 2017 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., jest formalnym wymogiem wniesienia skargi, a zatem jego brak wyklucza merytoryczne rozpoznanie skargi. Pomimo zobowiązania, A.F. nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do Sądu wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zatem z uwagi na niezachowanie wymogów formalnych, skargę należało uznać za wniesioną nieskutecznie. Z tych wszystkich względów, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 p.p.s.a. – postanowił o odrzuceniu skargi.