IV SA/Po 464/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze sprzeciwu P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. od decyzji Wojewody z dnia 22 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw w całości. UZASADNIENIE Starosta O., po rozpatrzeniu wniosku "P. " Sp. z o.o. z siedziba w R., decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 roku (Nr [...]), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę z przebudową instalacji gazu LPG oraz rozbudowę instalacji elektrycznej na terenie stacji paliw położonej w miejscowości L. gm. K. . K. W., właścicielka nieruchomości sąsiedniej, skorzystała z prawa do wniesienia odwołania. Strona podtrzymała stanowisko prezentowane w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, czyli zażądała zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę w ten sposób, aby dotyczyło ono jedynie zgody na realizację podziemnych zbiorników do magazynowania gazu płynnego. W ocenie strony takie rozwiązanie ograniczy strefę oddziaływania inwestycji na jej nieruchomości poprzez minimalizację strefy zakazu zabudowy powodowanego przez rozbudowaną stację gazu płynnego. Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 22 czerwca 2023 roku (nr [...]), uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest związany zarzutami odwołania, a sprawę bada całościowo biorąc pod uwagę wszystkie obowiązujące w danej sprawie przepisy prawa. Katalog czynności, jakie musi podjąć organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę został określony w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia nieprawidłowości organ nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia w określonym terminie (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). W sytuacji, gdy spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz ust. 4 Prawa Budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestycja ma polegać na rozbudowie instalacji gazu LPG o dodatkowy naziemny zbiornik gazu płynnego LPG o pojemności 4,85mł, przebudowie instalacji gazu polegającej na wymianie części rurociągów gazowych i zmianie ich trasy oraz zamianie lokalizacji pompy gazu płynnego, a także rozbudowie instalacji elektrycznej zasilającej pompę gazu płynnego na terenie istniejącej stacji paliw. Na działce znajduje się stacja paliw wraz z pełną infrastrukturą. W jej skład wchodzi budynek pawilonu stacji paliw, wiata stacji paliw z dystrybutorami paliw płynnych, dodatkowo wiata z dystrybutorami gazu LPG, naziemny zbiornik gazu LPG, podziemny zbiornik paliw płynnych, pylon cenowy oraz pozostałe elementy infrastruktury paliwowej, instalacje elektryczne oraz sanitarne. W granicach opracowania funkcjonuje samoobsługowa myjnia samochodowa oraz niewielki budynek gospodarczy. Na terenie stacji występują liczne powierzchnie utwardzone z kostki betonowej. Przez działkę przebiegają siec wodociągowa oraz sieć gazowa średniego ciśnienia. Teren inwestycji leży na Obszarze Chronionego K. . W ocenie projektantów przedsięwzięcie zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dla inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe Wojewoda odwołał się do treści § 3 ust. 1 pkt 34 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) i wyjaśnił, że na stacji paliw znajdują się podziemne zbiorniki paliw płynnych, które kwalifikują stacje do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Starosta przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien ustalić czy inwestor legitymuje się decyzją środowiskową. Z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji podejmował jakiekolwiek działania mające na wyjaśnienie tej kwestii. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się do powyższego zagadnienia. Natomiast zgodnie z art. 86 pkt 1-2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dla inwestycji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzję określające warunki dla korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji oraz wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 wskazanej ustawy. Natomiast zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że brak jest norm prawa, które narzucałyby konieczność dostosowania projektowanej inwestycji do przyszłych planów budowlanych właściciela sąsiedniej działki. Niemniej planowana inwestycja nie uniemożliwia zabudowy działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Już sam plan ogranicza możliwość zabudowy działek oznaczonych symbolem K1MN budynkiem usługowym, wskazując to przeznaczenie jako uzupełniające. Przeznaczenie inne niż podstawowe nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni przeznaczonej pod przeznaczenie podstawowe. Organ uznał przy tym, że słuszne są zarzuty odwołania dotyczące zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy, tj. jedynie 3 dni. Na skutek wyznaczenia w zawiadomieniu najpóźniejszego dnia w którym można zapoznać się z aktami sprawy, jako konkretnej daty, tj. 20 kwietnia 2023 roku, odwołująca się, która odebrała to zawiadomienie 2 maja 2023 roku, de facto takiej możliwości nie miała. P. Sp. z o.o. z siedzibą w R. skorzystała z prawa sprzeciwu do sądu administracyjnego. Storna skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie Spółki kwestionowana sprzeciwem decyzja została wydana z naruszeniem: 1) przepisów prawa materialnego, a to § 3 ust. 1 pkt 34 w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niezasadne ich zastosowanie w sprawie, a także brak zastosowania w sprawie § 3 ust. 1 pkt 37 powołanego rozporządzenia, co skutkowało oczywiście wadliwą oceną, że planowana inwestycja rzekomo zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na rzekomą zasadność uwzględnienia przy ocenie planowanej inwestycji faktu zlokalizowania na działce inwestycyjnej podziemnych zbiorników na paliwa płynne oraz oceny ich ewentualnego wpływu na środowisko łącznie z planowaną inwestycją, w sytuacji gdy inwestycja ta technicznie i funkcjonalnie pozostaje całkowicie odrębna od infrastruktury służącej magazynowaniu i dystrybucji paliw płynnych, dla której Spółka posiada już wydaną uprzednio decyzję środowiskową, a nadto na skutek realizacji planowanej inwestycji nie dojdzie do przekroczenia wartość pojemność naziemnych zbiorników na gaz płynny LPG wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 37 powołanego rozporządzenia, po przekroczeniu których dopiero inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, 2) przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym i całkowicie niezasadne przyjęcie, że w toku postępowania przed Starostą O. rzekomo zachodziła konieczność czynienia ustaleń, czy "inwestor legitymuje się decyzją środowiskową" w sytuacji gdy przepisy te nie znajdowały zastosowania w sprawie z uwagi na to, że planowana inwestycja bezsprzecznie zaliczała się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 3) przepisów postępowania, a to art. 10 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy rzekome naruszenie prawa K. W. do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, gdyby hipotetycznie założyć, że rzekomo miało miejsce, to i tak nie miałoby żadnego wpływu na treść decyzji Starosty O. , 4) przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 K.p.a. przez bezzasadne uchylenie decyzji Starosty O. . Pismem z dnia 14 sierpnia 2023 roku do postępowania sądowego przystąpił pełnomocnik Spółki w osobie adwokata, który podtrzymał dotychczasowe stanowisko strony skarżącej, zaznaczył, że treść odpowiedzi na sprzeciw nie zawiera żadnego merytorycznego stanowiska w sprawie oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 28 września 2023 roku adwokat P. G. złożył pełnomocnictwo substytucyjne oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprzeciwie oraz piśmie strony z dnia 14 sierpnia 2023 roku. Na pytanie Sądu pełnomocnik wyjaśnił, że nie zna powodów, dla których w aktach administracyjnych sprawy brak jest decyzji środowiskowej dla przedmiotowej stacji paliw. Zaznaczył przy tym, że być może Starosta uznał, iż decyzja nie ma istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Dodał ponadto, że takie jest stanowisko strony skarżącej. Pełnomocnik wyjaśnił, że nie jest mu znana treść wydanej decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2022, poz. 2492). Ocena ta jest dokonywana na podstawie akt sprawy oraz według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 1634 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e P.p.s.a.). W tym trybie sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, w tym zwłaszcza do istotnych w sprawie zagadnień materialnoprawnych. Kontrola legalności decyzji kasacyjnej organu odwoławczego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynika z przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw i uchylić decyzję w całości (art. 151a §1 P.p.s.a.). Sprzeciw okazał się nieuzasadniony. Treść zarzutów sformułowanych w sprzeciwie, analiza argumentacji powołanej w celu uzasadnienia tych zarzutów, a także zakreślony w sprzeciwie oraz piśmie pełnomocnika z dnia 14 sierpnia 2023 roku krąg uczestników postępowania sądowoadministracyjnego jednoznacznie wskazują, że korzystając z prawa do sprzeciwu strona skarżąca zmierza do uzyskania wyroku rozstrzygającego o kwestiach materialnoprawnych leżących u podstaw kontrolowanej decyzji. Tymczasem przedmiot wyrokowania w niniejszej sprawie sądowej (zainicjowanej sprzeciwem) stanowią wyłącznie kwestie dotyczące prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej w skrócie "K.p.a.") w kontekście wykładni prawa materialnego przyjętej i zastosowanej w sprawie przez organy administracji publicznej. Kontrola decyzji kasacyjnej organu odwoławczego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. Na tym etapie sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, w tym zwłaszcza do rozstrzygania istotnych w sprawie zagadnień materialnoprawnych. Dostrzegać należy, że przepis art. 64e P.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe prowadzone na skutek sprzeciwu oraz postępowania prowadzone na skutek skargi. Skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast przepis art. 64e P.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przepis art. 64e P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., ale czyni to przez pryzmat przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie, określających zakres postępowania wyjaśniającego, zatem pozwalających ustalić konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (wyrok NSA z 28.10.2021 r., III OSK 5877/21, LEX nr 3248430). Wbrew założeniom przyjętym przez skarżącą Spółkę (treść skargi w zakresie oznaczenia stron postępowania), a także przez pełnomocnika strony skarżącej (treść pisma z dnia 14 sierpnia 2023 roku w zakresie oznaczenia stron postępowania), w niniejszym postępowaniu sądowym udział biorą jedynie skarżony organ oraz podmiot wnoszący sprzeciw, czyli skarżąca Spółka. W postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się (art. 64b § 2 P.p.s.a.). Przypomnieć należy, że Starosta O. oraz Wojewoda uznali, iż stronami postępowania administracyjnego poza skarżącą Spółką (inwestor) byli także W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P., H. J., K. W. oraz R. K.. Sądowa kontrola legalności stanowiska organów administracyjnych w takim zakresie jak zrealizowany w sprawie sądowoadministracyjnej wywołanej skargą, a zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2022 roku o sygn. akt II SA/Kr 247/22, będzie możliwa w postępowaniu ze skargi na decyzję kończącą postępowanie odwoławcze w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę z przebudową instalacji gazu LPG i rozbudowę instalacji elektrycznej na terenie stacji paliw położonej w miejscowości L. gm. K. , czyli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym realizowane/konsumowane będzie prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego. Z powyższych względów podnoszone w sprzeciwie oraz powielane na dalszym etapie postępowania zarzuty i argumentacja, które żądają od Sądu dokonania materialnoprawnej oceny legalności nie tylko decyzji organu odwoławczego, ale także rozstrzygnięcia Starosty O. i to w zakresie, którego organ I instancji w ogóle nie rozważył, a które w ocenie substytuta pełnomocnika strony skarżącej "organ I instancji być może uznał za nieistotne dla sprawy", nie mogły prowadzić do uwzględnienia sprzeciwu. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że w postępowaniu sądowym wywołanym skargą sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji publicznej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest, i nie może być, wyręczanie organów administracji publicznej w załatwianiu spraw administracyjnych (R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk "Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne - omówienie podstawowych zasad i instytucji procesowych" Warszawa - Zielona Góra 2003, str. 22). W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rozpoznaniu i ocenie podlega jedynie to, czy wadliwości dostrzeżone przez organ odwoławczy miały charakter "naruszenia przepisów postępowania" oraz "czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W świetle treści art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza w szczególności zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10, posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych oraz analiza uzasadnienia decyzji Starosty O. doprowadziła Sąd do przekonania, że rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ I instancji, zakończone zatwierdzeniem projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniem pozwolenia na budowę, ograniczone/przerwane zostało po rozpoznaniu/rozstrzygnięciu/sprawdzeniu w zasadzie dwóch kwestii. Pierwsza to określenie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji w celu ustalenia stron postępowania oraz zawiadomienie tak wyselekcjonowanych podmiotów o wszczętym postępowaniu. Kwestia druga to kompletność projektu zagospodarowania terenu w kontekście objęcia/wyznaczenia całego obszaru oddziaływania obiektu na aktualnej mapie do celów projektowych oraz możliwości zastosowania rozwiązań zamienny (budowa podziemnych zbiorników LPG) w celu ograniczenia uciążliwości dla działek sąsiednich. W treści uzasadnienia wydanej decyzji, a także w treści postanowienia z dnia 17 marca 2023 roku o nałożeniu obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, Starosta O. słusznie odwołuje się do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.). Dostrzegać zatem należy, że w rozumieniu powołanego rozporządzenia stacja paliw płynnych to obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze (§ 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia). Prawodawca zdefiniował także samodzielną stację gazu płynnego przez co nakazuje rozumieć obiekt budowlany, usytuowany poza stacją paliw płynnych, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne pomieszczenia pomocnicze (§ 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w uzasadnieniu wyroku powołanego przez skarżącą Spółkę (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2022 roku o sygn. akt II SA/Kr 247/22) wyrażono wprost taki oto pogląd "Jak wynika z powyższej definicji stacji paliw płynnych, tego typu zamierzenie budowlane jest traktowane przez prawodawcę jako jeden obiekt budowlany, mogący się składać z różnych elementów i urządzeń budowlanych, w ramach których może też być podziemny zbiornik gazu płynnego, jak i odmierzacz gazu". Z uwagi na powyższe Wojewoda trafnie dostrzega, że brak jest podstaw do tego, aby Starosta O. bezrefleksyjnie przejmował stanowisko zaprezentowane przez projektantów, którzy oceny zagrożeń dla środowiska oraz oceny konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonali jedynie przez pryzmat samodzielnej stacji gazu płynnego (str. 6, pkt 5.4 projektu budowlanego). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że decyzja o pozwoleniu na rozbudowę stacji gazu płynnego zlokalizowanej na stacji paliw płynnych nie może pomijać rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z punktu widzenia materialnoprawnych przesłanek zaliczenia planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli przez pryzmat regulacji prawnej § 3 ust. 1 pkt 34 oraz ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). Wojewoda trafnie wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzję o pozwoleniu na budowę co jednoznacznie wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku art. 86 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.). Sąd podziela ocenę, że organ I instancji powinien "podjąć kroki w celu ustalenia czy inwestor legitymuje się decyzją środowiskową". W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącą Spółkę argumentacji o posiadaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla stacji paliw płynnych wskazać należy, że taka decyzja powinna być złożona do akt sprawy, a znaczenie tej decyzji w odniesieniu do planowanej rozbudowy powinno zostać rozpoznane i rozstrzygnięte na gruncie treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane. Tymczasem analiza uzasadnienia decyzji Starosty O. nie pozwala sformułować stanowiska co do tego, czy i w jakim zakresie zrealizowane zostało rozpoznanie sprawy w kontekście oceny zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wystosowane do stron przez organ I instancji zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia dodatkowych żądań opatrzone jest datą 14 kwietnia 2023 roku. Zgodnie z włączonym do akt sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru korespondencji K. W. odebrała to zawiadomienie w dniu 2 maja 2023 roku. Tymczasem w dniu 21 kwietnia 2023 roku Starosta O. wydał już decyzję, którą zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę z przebudową instalacji gazu LPG oraz rozbudowę instalacji elektrycznej na terenie stacji paliw położonej w miejscowości L. gm. K. . Z akt sprawy wynika, że K. W. w tym samym dniu, tj. 2 maja 2023 roku, odebrała decyzję Starosty O. z dnia 21 kwietnia 2023 roku oraz zawiadomienie z dnia 14 lipca 2023 roku. W ocenie Sądu analiza akt sprawy potwierdza ustalenia faktyczne, a także prawidłowość stanowiska Wojewody, że odwołująca się de facto nie miała możliwości skorzystania z uprawnień określonych w art. 10 § 1 K.p.a. Organ I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, dopuścił się ewidentnego i oczywistego naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. Dostrzegać przy tym należy, że ta kwestia w ocenie Wojewody nie miała przesądzającego znaczenia dla skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji kasacyjnych. Wojewoda zastrzegł bowiem, że "odwołanie jest zasadne, choć jak wcześniej wyjaśniono nie z uwagi na wszystkie podnoszone w nim kwestie. Przede wszystkim organ I instancji nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, czy inwestor jest w posiadaniu decyzji środowiskowej wydanej na funkcjonującą już stację paliw. (...) w sytuacji ustalenia, że inwestor nie posiada takiej decyzji, konieczne będzie zobowiązanie do uzupełnienia złożonego materiału dowodowego o decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia". W ocenie Sądu ujawnione przez Wojewodę nieprawidłowości mogą stanowić o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem w sprawie aktualne pozostawało rozważenie konieczność wezwania inwestora do usunięcia naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Z kolei wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1,art. 80, a także art. 107 § 3 K.p.a. Przyjąć zatem należało, że organ odwoławczy prawidłowo skorzystał z kompetencji określonej w art. 138 § 2 K.p.a. W kontrolowanej sprawie nie występują okoliczności uzasadniające stosowanie art. 138 § 2b K.p.a., który stanowi, że przepisu art. 138 § 2 K.p.a. nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub § 3 K.p.a., a organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 albo § 4 K.p.a. Przepisy art. 136 § 2 i § 3 K.p.a. normują sytuacje, kiedy w postępowaniu odwoławczym, bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, można przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy pomimo tego, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Opisana możność procesowa aktualizuje się na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, a także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W kontrolowanym postępowaniu poza inwestorami występują inne podmioty/strony. Odwołanie złożyła tylko K. W.. W aktach sprawy nie ma dowodów na to, że pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, wyraziły zgodę na przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprzeciw podlegał oddaleniu.