II FSK 2888/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Op 231/12 oddalającego skargę w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 14 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Op 231/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 14 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W motywach pełnomocnik reprezentujący stronę wskazał na art.61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. Podniósł, że wykonanie decyzji "spowodować będzie bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej oraz trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Choć świadczenie pieniężne ma oczywiście charakter odwracalny to jednak należy mieć na względzie, iż wobec braku po stronie skarżącej środków pieniężnych pozwalających na zapłatę ustalonego decyzją podatku w kwocie ponad 60 000 zł. wraz z odsetkami niewątpliwie w sprawie wystąpi konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co w oczywisty sposób może już wiązać ze spowodowaniem nieodwracalnych zmian w majątku trwałym skarżącej." Na zakończenie, kierując się ostrożnością procesową, pełnomocnik powołał się na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007r. sygnatura akt I GPS 1/07, zgodnie z którą w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art.61 §3 P.p.s.a. w związku z art.193 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić. Wniesienie skargi do Sądu ze względu na treść art.61 §1 P.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art.61 §3 P.p.s.a. na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przedmiotowy przepis daje zatem sądowi możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania, bowiem, jak zostało to zaznaczone powyżej, wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikający z §1 tego przepisu. Skoro zatem Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to obowiązana jest ona uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi kasacyjnej może spowodować dla niej skutki, o których mowa w art.61 §3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Nadto twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004r., sygn. akt FZ 267/04). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona w rozpatrywanej sprawie nie wywiązała się ze wspomnianego obowiązku. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wypełnienia wymienionych przesłanek skarżąca upatruje w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji może spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić, szczególnie w sytuacji gdy dojdzie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Poza tymi ogólnikowymi stwierdzeniami nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o tym, że przedstawione w sprawie okoliczności wyczerpują przesłanki określone w art.61 §3 p.p.s.a. W tym miejscu wypada podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art.61 §3 P.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącej co do jej obaw w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art.61 §3 w związku z art.193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.