I SA/Gl 1293/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), Sędzia WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 14 lipca 2023 r. nr COF.OUR.6375.38944.2020 ŁD.JJ.ZZ 03425602 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę; 2) nakazuje ściągnąć od skarżącego J. L. na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Przedmiot kontroli sądowej stanowiło postanowienie Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (zwanej dalej: "organem administracji", "wierzycielem", "Dyrektor") z 14 lipca 2023 r. nr COF.OUR.6375.38944.2020 ŁD.JJ.ZZ 03425602 wydane z powołaniem m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze. zm. – zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej także: "u.o.a.", utrzymujące w mocy własne postanowienie z 15 czerwca 2023 r. o nr COF.OUR.6375.38944.2020 ŁD.KK.P 03425602 oddalające wniesiony przez J. L. (zwany dalej "skarżącym", "zobowiązanym") zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wierzyciel wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy z 25 stycznia 2023 r. nr 149E1-31/WA/2023 obejmujący obowiązki pieniężne stanowiące zaległe opłaty abonamentowe za używanie odbiornika obejmujące okres od stycznia 2018 r. do lipca 2020 r. Tytuł ten został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (zwany dalej "organ egzekucyjny") z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego pismo z 10 marca 2023 r. zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne". Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak wymagalności obowiązku, co miało wynikać z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21. Skarżący podniósł, że: nie ma żadnych zobowiązań wobec wierzyciela, mieszkał i mieszka u najmłodszej córki w innym miejscu niż to pod którym jest zarejestrowany odbiornik, nie korzysta z odbiorników RTV, jest schorowany, ma 73-lata, ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ egzekucyjny przy piśmie z 28 marca 2023 r. przekazał wierzycielowi pismo zobowiązanego z 10 marca 2023 r. w celu "wydania stosownego postanowienia w przedmiotowej sprawie". Wierzyciel w postanowieniu z 15 czerwca 2023 r. oddalił zarzut zobowiązanego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że z uwagi na podniesioną przez zobowiązanego argumentację potraktował, zarzut jako oparty nie o brak wymagalności dochodzonego obowiązku lecz o nieistnienie obowiązku. Wskazano przy tym, że o braku wymagalności obowiązku decyduje inna kategoria zdarzeń (np. wstrzymanie wykonania decyzji będącej źródłem egzekwowanego obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej), niż te wskazane przez zobowiązanego. Wierzyciel stwierdził, że przedstawione przez skarżącego okoliczności tj. zamieszkiwanie u córki, wiek, stan zdrowia, orzeczenie o niepełnosprawności wskazują, iż kwestionuje on istnienie obowiązku. Nawiązując do powołanego w piśmie zobowiązanego wyroku WSA w Gliwicach z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21 wierzyciel zaznaczył, że stwierdzono w nim bezzasadność zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), natomiast uznano za zasadny zarzut braku doręczenia wymaganego upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). W postepowaniu prowadzonym obecnie wobec zobowiązanego doręczenie upomnienia było prawidłowe tj. zrealizowane na adres zamieszkania zobowiązanego. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem zobowiązany wniósł zażalenie z 22 czerwca 2023 r., w którym zwrócił się uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu "wygaśnięcia obowiązku w całości". Skarżący zaznaczył, że przed WSA w Gliwicach toczy się kolejne postępowanie pod sygn. akt I SA/Gl 90/23. W swoim piśmie skarżący podniósł, że wierzyciel podejmuje działania nielegalne i uporczywie go nęka. Wierzyciel postanowieniem z 14 lipca 2023 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 15 czerwca 2023 r. w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W pierwszej kolejności wierzyciel działając jako organ nadzoru wyjaśnił, że niedopuszczalne jest rozpoznanie zarzutu zgłoszonego na etapie zażalenia, gdyż byłoby to nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Wierzyciel przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz odniósł się do kwestii znaczenia wyroku WSA z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21 dla wymagalności dochodzonego obowiązku. Organ administracji wyjaśnił, że samo skierowanie przez abonenta skargi do sądu administracyjnego nie stanowi o nieistnieniu obowiązku i nie jest podstawą do umorzenia zaległości. Wyjaśnił, że powołany wyrok WSA w Gliwicach dotyczył postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o inny wcześniejszy tytuł wykonawczy. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ administracji przywołał i wyjaśnił podstawy prawne dotyczące powstawania i wygasania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej zamieszczone w art. 4 ust. 3 i ust. 5 u.o.a. W tym kontekście wierzyciel odniósł się do podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności dotyczących zarejestrowania odbiornika, zmiany miejsca zamieszkania, stanu zdrowia oraz statusu osoby niepełnosprawnej. Wierzyciel powołując się na przepisy u.o.a. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wywiódł, że zgłaszane przez skarżącego okoliczności pozostają bez wpływu na powstanie obowiązku. Pismem z 21 sierpnia 2023 r. zobowiązany wniósł skargę własną na postanowienie wierzyciela z 14 lipca 2023 r. Skarżący ponownie powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/GI 322/21. W skardze zaznaczono, że 29 września 2022 r. zobowiązany otrzymał ponownie upomnienie opiewające na kwotę 1139,51 zł, które w ocenie skarżącego "prawie w 100 procentach pokrywa się z upomnieniem i postanowieniami z 2020 roku" jakie zostały uchylone prawomocnym ww. wyrokiem. W odpowiedzi na skargę wierzyciel przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Zdaniem wierzyciela: "nie budzi wątpliwości, że skarżący wniósł skargę, w której podtrzymuje zarzut nieistnienia obowiązku". Zaakcentowano, że kwestia nieistnienia dochodzonego obowiązku, w kontekście zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 5 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21. Wierzyciel wskazał, że skarga powinna być odrzucona ponieważ wcześniejsze prawomocne orzeczenia wiążą strony i sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna i z tego powodu została oddalona. Kontroli sądowej poddano postanowienie wydane w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie to mieści się w kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – zwana dalej "p.p.s.a."), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na wstępie wyjaśnić przychodzi, że tut. Sąd dwukrotnie rozpoznawał sprawy ze skarg wniesionych przez zobowiązanego, a dotyczących zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Otóż, wyrokiem WSA w Gliwicach z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21 rozpoznana została skarga zobowiązanego na postanowienie wierzyciela z dnia 5 listopada 2020 r. w sprawie zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej przez wierzyciela mającej za przedmiot niewykonany obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. Wspomnianym orzeczeniem Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wierzyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wskazał wówczas, że zobowiązany zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Rozpoznając tak przyporządkowane zarzuty Sąd dokonał ich szczegółowej oceny uznając, zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), natomiast stwierdził zasadność zarzutu braku doręczenia upomnienia poprzedzającego egzekucję administracyjną (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Sąd obszernie i szczegółowo odniósł się do okoliczności, z jakich skarżący wywodził tezę o nieistnieniu dochodzonego wobec niego obowiązku zapłaty opłat abonamentowych. W następstwie wyroku z 5 kwietnia 2022 r. wierzyciel ponownie rozpoznał zażalenie zobowiązanego na własne postanowienie z dnia 2 października 2020 r. Wierzyciel wydał postanowienie z 18 listopada 2022 r. w sprawie zarzutów zobowiązanego wniesionych w egzekucji opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. Wierzyciel uwzględnił przy tym ocenę prawną wyrażoną w wyroku tu. Sądu z 5 kwietnia 2022 r., a tym samy nie uwzględnił zarzut nie istnienia dochodzonego zobowiązania, lecz uwzględnił zarzut niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia. Również na ww. postanowienie wniesiona została przez zobowiązanego skarga do tut. Sądu. WSA w Gliwicach z 29 sierpnia 2023 r. wyrokiem zapadłym pod sygn. akt I SA/Gl 90/23 oddalił skargę zobowiązanego na postanowienie wierzyciela z 18 listopada 2022 r. Sąd wyjaśnił, że po pierwsze w sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., tj. przed datą wprowadzenia zmian nowelą z 11 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze. zm.). Po drugie, w powołanym wcześniej wyroku z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 322/21 uznano za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanego. Po trzecie, w orzeczeniu zaakcentowano, że sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Wręcz odwrotnie jego powinnością jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Oznacza to - w zakresie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku - że przyjęto argumentację organu za zasadną. Powołane orzeczenia tut. Sądu są prawomocne wobec czego na zasadzie art. 153 p.p.s.a. wiążą sąd, a także strony postępowania (skarżącego i organ administracji), jak również inne sądy i inne organy państwowe. Przechodząc do aktualnie badanej sprawy stwierdzić przychodzi, że jest ona tożsama podmiotowo (występują te same strony – zobowiązany i organ) oraz częściowo tożsama przedmiotowo. Wcześniejsze orzeczenia Sądu (tj. wyroki sygn. akt I SA/Gl 322/21 oraz I SA/Gl 90/23) zapadły w ramach egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 do października 2019 r. Aktualnie natomiast egzekucja administracyjna ma za przedmiot opłaty abonamentowe za okres od stycznia 2018 do lipca 2020 r. Zakres przedmiotowy egzekucji administracyjnej pokrywa się w części dotyczącej okresu od stycznia 2018 r. do października 2019 r. Podkreślić należy, że zobowiązany wnosząc pismo z 10 marca 2023 r. powołał się na brak wymagalności dochodzonego obowiązku mający wynikać z wyroku WSA w Gliwicach z 5 kwietnia 2022 r. W zarzutach wniesionych we wcześniej prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym skarżący powoływał się na okoliczności odpowiadające podstawom wymienionym w ówcześnie obowiązującym art. 33 § 1 pkt 1 (nieistnienie obowiązku) oraz art. 33 § 1 pkt 7 (brak uprzedniego doręczenia upomnienia). Wierzyciel przyjmując, że pismo powyższe stanowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej z art. 33 § 1 u.p.e.a. winien je zatem rozpoznać w kierunku podstawy zarzutu określonej w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Nie można pominąć tego, że zarzut w odróżnieniu do znanego z ogólnego postępowania administracyjnego odwołania, jest środkiem "kierunkowym". Wniesienie zarzutu powinno spowodować badanie jego zasadności w granicach wskazanych przez stronę, a nie prowadzić do całościowej weryfikacji zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego ponad treść zarzutu. Przemawia za tym charakterystyka zarzutu jako środka zaskarżenia, a więc narzędzia prawnego stosowanego wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu, o wyraźnie uregulowanych w ustawie podstawach – art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Stwierdzenie powyższe jest o tyle istotne, że toczące się przed tut. sądem postępowania dotyczyły wprawdzie częściowo tych samych obowiązków lecz rozpoznawany był zarzut oparty o podstawę nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Obecnie rozpoznawana sprawa dotyczy natomiast zarzutu opartego o brak wymagalności zobowiązania, a jej granice wyznaczone zostały treścią pisma skarżącego z 10 marca 2023 r. Stąd nie zachodziła niedopuszczalność skargi, z uwagi na występowanie powagi rzeczy osądzonej. Zmiana przedmiotowego zakresu egzekucji do jakiej doszło w niniejszej sprawie była z jednej strony następstwem przedawnienia obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych w części dotyczącej okresu od stycznia 2015 do grudnia 2017 r., a z drugiej powstania obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych za kolejne następujące po październiku 2019 r. okresy rozliczeniowe (nieujęte w pierwotnym tytule wykonawczym). Odnotowania wymaga, że spoczywający na zobowiązanym obowiązek został wygaszony zgłoszeniem wyrejestrowania odbiornika z 16 lipca 2020 r. ze skutkiem w postaci zaprzestania powstawania obowiązku uiszczania opłat od sierpnia 2020 r. Wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy, po tym jak umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wcześniejszy tytuł wykonawczy, uwzględnił opisany stan rzeczy. Inaczej ujmując, wierzyciel sporządził tytuł wykonawczy według stanu jaki istniał w dacie jego wystawienia przeciw zobowiązanemu. Odpowiednio zatem zredukował dochodzony obowiązek o należności, które uległy przedawnieniu tj. za lata 2015 do 2017. Równocześnie jednak w stosunku do wcześniejszego tytułu wykonawczego rozszerzył zakres żądania prowadzenia egzekucji administracyjnej, o obowiązki uiszczenia opłat abonamentowych za okres od listopada 2019 r. do lipca 2020 r. Kolejną okolicznością wymagająca dostrzeżenia jest to, że administracyjne postępowanie egzekucyjne w toku którego zapadło obecnie zaskarżone postanowienie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Zgodnie ze zmienioną regulacją podstawami zgłoszenia zarzutu mogą być stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a.: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zmiany wprowadzone na mocy ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 – dalej "ustawa nowelizująca") chociaż istotnie przebudowujące tryb rozpoznania zarzutu, miały jednak przede wszystkim charakter porządkujący i usprawniający rozpoznanie środków zaskarżenia w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Przepisy prawa nie uległy zmianie mającej istotne znaczenie dla oceny stanowiska strony skarżącej. Wprawdzie przemieszczona i przeredagowana została regulacja dotycząca zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, to jednak nie zmieniono kluczowej dla niniejszej sprawy treść przepisów. Nadal podstawą zgłoszenia zarzutu były i są m.in. nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku, brak doręczenia upomnienia jeżeli było ono wymagane. Zmiany w u.p.e.a. nie dezaktualizują zatem oceny prawnej i zaleceń wyrażonych w poprzednich szeroko opisanych wyrokach tut. Sądu. Nie nastąpiły też istotne zmiany w przepisach u.o.a. odnoszących się do powstawania i wygasania należności z tytułu opłat abonamentowych. Stąd też nie ma uzasadnienia dla odstąpienia od stanowiska jakie zajął już tut. Sąd w wyrokach z kwietnia 2022 r. i sierpnia 2023 r. Sąd na zasadzie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. pozostaje związany stanowiskiem wyrażonym w wielokrotnie już powoływanych prawomocnych wyrokach WSA w Gliwicach zapadłych w sprawach ze skarg zobowiązanego. Nawiązując do stanowiska zobowiązanego, wskazać należy że: po pierwsze z przytoczonych wyroków (w szczególności sygn. I SA/Gl 322/21) jednoznacznie wynika, iż okoliczności na jakie powołuje się skarżący nie skutkowały nieistnieniem obowiązku ani utratą jego wymagalności; po drugie wniesienia przez zobowiązanego skargi do sądu administracyjnego (sygn. I SA/Gl 90/23) na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie powodowało, że dochodzone obecnie należności abonamentowe stały się niewymagalne. Należności abonamentowe powstają z mocy prawa, co wynika z art. 2 i następnych u.o.a., a nie na skutek orzeczenia uprawnionego organu (por. wyrok NSA z 31 października 2023 r. sygn. akt I GSK 1354/22, wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I GSK 1806/18, wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1297/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15, wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5276/16). Należności abonamentowe powstają "samoistnie" tak długo jak trwa stan faktyczny z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku zapłaty opłat i nie wystąpiły oraz nie zostały w odpowiednim trybie zgłoszone okoliczności powodujące ustanie obowiązku. Wniesienie skargi na postanowienie wydane w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym nie powoduje tego, że przez okres trwania postępowania przed sądem administracyjnym nie powstaje obowiązek zapłaty opłat abonamentowych za kolejne okresy rozliczeniowe, albo opłaty te powstają ale są niewymagalne. Wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu zajął takie właśnie stanowisko, a zatem pod tym kątem prawidłowo ocenił zasadność zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego. Na marginesie powyższych rozważań Sąd zauważa, że zbędne i niecelowe było omawianie przez wierzyciela i dokonanie merytorycznej oceny (w szczególności w zaskarżonym postanowieniu wydanym po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego), co do okoliczności które stały się przedmiotem wypowiedzi Sądu w prawomocnych już wyrokach. Gdyby wierzyciel istotnie zakwalifikował zarzut jako ponownie oparty o nieistnienie obowiązku, to powinien był przynajmniej w zakresie należności powstałych do października 2019 r. stwierdzić jego niedopuszczalność. Uchybienie to jednakże pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, to jest sposób rozpoznania zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić jako bezzasadną. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze, że stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei z art. 214 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W niniejszej sprawie nie występowało ustawowe zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a także nie przyznano stronie skarżącej takiego zwolnienia w ramach prawa pomocy. Jak wynika z art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. na koszty postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym składają się opłaty sądowe i zwrot wydatków, z kolei opłaty sądowe obejmują wpis i opłatę kancelaryjną. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535) wpis od skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Stosownie do art. 223 § 2 jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że przepis ten odnosi się do każdego przypadku nieuiszczenia takiej opłaty, niezależnie od tego, czy obowiązek jej uiszczenia istniał od początku postępowania, czy też powstał dopiero w jego toku oraz niezależnie od przyczyn jej nieuiszczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. II FSK 635/20, z 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 736/06). Z akt sądowych sprawy wynika, że skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, a jednocześnie, że spoczywał na nim taki obowiązek. Ze względu wynik sprawy brak był podstaw do obciążenia organu kosztami postępowania (art. 200 p.p.s.a.). Zasadnym wobec tego stało się nakazanie ściągnięcia od skarżącego nieuiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.