III OZ 569/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ł. S.A. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1914/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Ł. S.A. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 maja 2024 r., nr W.RUO.4701.52.2024 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za usługi wodne postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 7 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1914/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I. instancji", "WSA w Warszawie") odrzucił skargę Ł. S.A. z siedzibą w Ł. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ) z 22 maja 2024 r., nr W.RUO.4701.52.2024 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za usługi wodne. Z uzasadnienia postanowienia Sądu I. instancji wynika, że pomimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi, skarżąca nie zadośćuczyniła wezwaniu. Odpis informacji KRS skarżąca nadesłała z uchybieniem siedmiodniowego terminu, natomiast wpis nie został uiszczony. Pismem oznaczonym datą 28 października 2024 r. skarżąca wywiodła zażalenie na ww. postanowienie WSA w Warszawie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżąca uzupełniła braki formalne skargi w terminie, a wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zostało dręczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie mimo w części błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W rozpoznawanej sprawie WSA uznał, że brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest brak odpisu KRS dokumentującego umocowanie osoby podpisującej skargę, czego wymaga wprost art. 29 p.p.s.a. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I. instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. W przedmiotowej sprawie skarżącemu skutecznie doręczono jednoznaczne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w dniu 9 września 2024 r., a zatem termin do skutecznego ich uzupełnienia upływał w dniu 16 września 2024 r., jednak skarżący do dnia orzekania przez Sąd I. instancji nie uiścił należnego wpisu. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się informacja o jej zawartości uwzględniająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (k. 26v.). Prawidłowo wypełniony na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru, stanowiącym załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 556, dalej: "k.p.c."), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym właśnie zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Twierdzenie skarżącej, że spółka nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pozostaje zaś gołosłowne. Spółka nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, aby uprawdopodobnić tę okoliczność. Przesyłka zawierająca odpis KRS skarżącej została jednak nadana z zachowaniem terminu, tj. 16 września 2024 r. (k. 24), co umknęło uwadze Sądu I. instancji. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.