II OZ 889/24

SENTENCJA Dnia 29 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 641/24 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 r., znak: WI-I.7840.12.7.2023.MA w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 r., znak: Wl-I.7840.12.7.2023.MA, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Proszowickiego z dnia 28 września 2023 r., znak: AB.6740.20.2022.JD/AM: 1. stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty Proszowickiego z dnia 30 maja 2022 r., nr 147/2022, znak: AB.6740.20.2022.JD, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego w ramach I etapu inwestycji obejmującego cyt.: Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego o powierzchni użytkowej 2057,52 m2, powierzchni zabudowy 526,78 m2, kubaturze 7606,32 m3 – budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wg indywidualnego projektu architektonicznobudowlanego o powierzchni użytkowej 2110,50 m2, powierzchni zabudowy 525,68 m2, kubaturze 7619,15 m3, – muru oporowego do realizacji na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P. gm. P.. Naruszenie prawa polegało na niezapewnieniu stronie (wnioskodawcy) udziału w postępowaniu, które zostało zakończone ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, oraz 2. odmawiającą uchylenia ww. ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony skarżącej wskazująca na zasadność wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na to, że trwające roboty budowlane powodują m.in.: - zmianę kierunków spływu wód opadowych i naruszają stan wód na gruncie ze szkodą dla jego działki oraz nie zapewniają ochrony wody; - podtopienie jego działki; - zmianę stanu wód podziemnych na terenie inwestycji i na działkach sąsiednich; - zakłócenie gospodarki wodnej jego działki; - całkowite wykluczenie lokalizacji zabudowy na jego działce; - przesłanianie jego działki; - zacienianie jego działki; - uniemożliwienie nasłonecznienia jego działki; - uniemożliwienie naturalnego oświetlenia potencjalnego obiektu na jego działce. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uzasadnia twierdzenia, aby wykonanie zaskarżonej decyzji miało wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.; a w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie ocenia prawidłowości wydania decyzji. Podniesione przez skarżącego okoliczności, mają w istocie charakter jedynie twierdzeń strony i nie są poparte żadnymi dokumentami ani materiałami. Strona ma nie tylko obowiązek wskazania we wniosku na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale także powinna przedstawić dokumenty na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że we wniosku nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym nie ma podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie szeregu przepisów Konstytucji RP; Kodeksu postepowania administracyjnego; Prawa budowlanego; ustawy o drogach publicznych; przepisów technicznych; miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Prawa wodnego; ustawy o odpadach; ustawy o ochronie przyrody; Prawa ochrony środowiska; ustawy o ochronie przeciwpożarowej; ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej; ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku wraz z załącznikiem do rozporządzenia; rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt oraz w sprawie ustalenia warunków kompensacji przyrodniczej; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej; rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rzeczoznawców sanitarnohigienicznych oraz ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając zażalenie skarżący podniósł, że postępująca budowa na działkach sąsiednich z dnia na dzień wyrządza mu znaczne szkody oraz powoduję trudne do odwrócenia skutki. Oczywiste jest, że niezgodna z prawem zabudowa działki sąsiedniej, uniemożliwiająca zabudowę jego działki, powoduje znaczną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Jak widać na załączonych do akt sprawy zdjęciach nr 1, 2. 3. 4, 5, 6 – budynki w budowie (już na etapie 3 pietra) zacieniają całą jego działkę nr [...]. Trwające roboty budowlane powodują m.in.: - zmianę kierunków spływu wód opadowych i naruszają stan wód na gruncie ze szkodą dla działki skarżącego oraz nie zapewniają ochrony wody; - podtopienie działki; - zmianę stanu wód podziemnych na terenie inwestycji i na działkach sąsiednich; - zakłócenie gospodarki wodnej mojej działki; - całkowite wykluczenie lokalizacji zabudowy na mojej działce; - przesłanianie mojej działki; - zacienianie działki, - uniemożliwienie nasłonecznienia działki; - uniemożliwienie naturalnego oświetlenia potencjalnego obiektu na działce. Skarżący wskazał, że w materiale dowodowym i dokumentacji występuje wiele błędów i nieprawidłowości, a każdy z nich już pojedynczo stanowi przesłankę do uchylenia decyzji pozwolenia na budowę, tym bardziej, że wydane pozwolenie dotyczy inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej, a zaistniałe braki i nieprawidłowości powodują istotne i bezpośrednie zagrożenie zarówno dla terenów sąsiadujących z inwestycją, jak i dla nabywców przedmiotowych mieszkań, którzy kupują nieruchomość z wadami, co powinno skutkować natychmiastowym wstrzymaniem wykonalności wydanych pozwoleń na budowę. Nadmienił, że jako najbliższy bezpośredni sąsiad inwestycji nie został poinformowany o toczącym się przed organem postępowaniu w sprawie budynków A i B, całe postępowanie było prowadzone bez jego udziału, co w istotny sposób narusza jego prawa i pozbawia go możliwości obrony jego interesów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania takiego aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy ma rację Sąd I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał takiej argumentacji, która wskazywałaby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tej oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, tym bardziej, że skarżący swoje twierdzenia oparł na wskazywanej "wadliwości" pozwolenia na budowę i postępowania administracyjnego, co zasadniczo dotyczy merytorycznej oceny legalności wydania decyzji administracyjnej, a nie – przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku nie wystarczy wskazać na jakiekolwiek negatywne odziaływanie realizowanej już inwestycji, lecz wymagane jest wskazanie, że wyniku wykonania decyzji administracyjnej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu zaś skarżący skupił się na ewentualnych wadach decyzji jednak nie wykazał, aby wykonanie decyzji powodowało skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.