III SAB/Wr 363/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi V. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE V. S. (dalej jako: strona, skarżąca) złożyła do Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako: Wojewoda, organ) w dniu 4 stycznia 2023 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z 27 lipca 2023 r. skarżąca wniosła ponaglenie. Pismem z 28 lipca 2023 r. (data wpływu od organu – 10 sierpnia 2023 r.) skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w zakresie postępowania w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wnosząc o: 1) stwierdzenie bezczynności organu skutkującej niezałatwieniem sprawy w terminie z jej wniosku; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie skarżącej kwoty w wysokości 15.000 zł, na podstawie art. 149 § 2 ww zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarżąca uzasadniła swoje wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Z akt administracyjnych sprawy (uzupełnionych na wezwanie Sądu) wynika, że Wojewoda Dolnośląski, po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 4 stycznia 2023 r., wydał w dniu 19 czerwca 2023 r. decyzję (nr SOC-PCII.6151.1.1330.2023.P) w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 19 czerwca 2024 r. Niniejsza przesyłka została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 26 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu podnieść należy, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc do załatwienia sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w sytuacji, gdy została ona już załatwiona. Pogląd taki przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch uchwałach składu siedmiu sędziów: z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości). Ww. uchwały dotyczą wniesienia skarg na bezczynność/przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania. Zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Podkreślić przy tym należy, że ocena wystąpienia bezczynności/przewlekłości organu administracji dokonywana jest przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. W konsekwencji powyższego jeżeli po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest już wiadome, że udzielenie ochrony jednostce – wobec ustania stanu bezczynności – nie jest już prawnie możliwe, to prowadzenie w tym przedmiocie dalszego postępowania przez Sąd przestaje mieć podstawy prawne. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie, w momencie wniesienia skargi tj. na dzień 28 lipca 2023 r. nie występował już zarzucany skargą stan bezczynności Wojewody Dolnośląskiego, ponieważ organ ten (co bezspornie wynika z akt administracyjnych sprawy) - po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 4 stycznia 2023 r. w dniu 19 czerwca 2023 r. wydał decyzję (nr SOC-PCII.6151.1.1330.2023.P) w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 19 czerwca 2024 r., która weszła do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia tj. 26 czerwca 2023 r. to – w kontekście ww. uchwał – brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ ten dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 4 stycznia 2023 r. Mając zatem na uwadze, że skarga nie mogła zrealizować stawianego jej celu, jakim jest zwalczanie bezczynności organu prowadzącego postępowanie w sprawie wnioku, należało ją odrzucić o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Orzeczenie o kosztach zapadło natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.