II SA/Kr 1241/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi E. D. i I. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2023 r. znak: WS-VI.7536.1.37.2023.AS w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 5 kwietnia 2023 r. znak: GN.6821.60.2022, wydaną na wniosek [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o., Starosta Limanowski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,85 ha położonej w obr. Ł. w gminie Ł., stanowiącej własność E. D. w ˝ części i I. P. w ˝ części (dalej, skarżące, strony), poprzez udzielenie PSG zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na dz. ew. nr [...], [...], [...], obręb ewidencyjny Ł. , jednostka ewidencyjna gmina Ł.". Zezwolenie to obejmuje prawo wstępu osobom upoważnionym przez Wnioskodawcę na teren działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obr. Ł. , w celu posadowienia projektowanych urządzeń gazowych w postaci rurociągu gazowego dn90PE na ww. działce oraz w przyszłości w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją projektowanej sieci gazowej. Obszar objęty ograniczeniem pod budowę gazociągu średniego ciśnienia dn90PE wynosi 38 m2 tj. po 0,5 m od osi gazociągu. Powierzchnia ograniczenia na czas wykonywania robót wynosi 76 m2. Projektowana sieć gazowa średniego ciśnienia rur PE100 RC SDR11 typ2 dn90 ułożona zostanie na głębokości 0,8-1,2 m. Przebieg linii oraz obszar zajętości, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości został wykazany w załączniku graficznym nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."). W odwołaniu skarżące podniosły naruszenie szeregu podstawowych norm prawnych, w tym naczelną zasadę konstytucyjną w zakresie ochrony własności prywatnej. Decyzja pomija fakt ładu przestrzennego jaki znajduje się na nieruchomościach, przez które linia będzie przebiegać oraz na nieruchomościach sąsiedzkich powodując zagrożenie dla mienia znajdującego się na nieruchomościach i życia. Przedmiotowa decyzja w sposób nadmierny i nieuzasadniony okolicznościami faktycznymi zakręca z linii, którą możliwe jest doprowadzenie gazu do odbiorców i w sposób niezasadny przechodzi przez nieruchomość skarżących. Podkreślono, że linia może być prowadzona wzdłuż linii jezdni tak jak wcześniej i później w tym rejonie. Takie przeprowadzenie linii gazowej narusza także przepisy przeciwpożarowe oraz przepisy prawa budowlanego. Wskazano, że projektowana część gazociągu, która odbija od prostej linii i biegnie po przedmiotowych nieruchomościach narusza wyżej wskazane przepisy, także w stosunku do obiektów już znajdujących się na tych nieruchomościach, a nadto w znacznym stopniu zmniejsza możliwość wykorzystania przedmiotowych nieruchomości. Ograniczenia prawa własności na dodatek w przedmiotowym stanie faktycznym są zbyteczne, gazociąg może bowiem być prowadzony wzdłuż linii drogi publicznej, tak jak pozostała jego część. Co istotne, brak jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczegółowych unormowań odnoszących się do przedmiotowej decyzji, co także powoduje wadliwość podjętej decyzji. W przedmiotowym stanie faktycznym, nie odbyły się rokowania. Przed złożeniem wniosku, R. J. działający z ramienia Polskiej Spółki Gazownictwa zwrócił się o przyjęcie stanowiska w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. W żadnym z pism poprzedzających postępowanie administracyjne nie zwrócono uwagi na tryb z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Było to pojedyncze złożenie właścicielowi oferty i to oferty w zakresie służebności przesyłu. Wojewoda Małopolski decyzją z 18 lipca 2023 r., znak: [...], utrzymał w mocy wyżej wskazaną decyzję Starosty Limanowskiego. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 u.s.g. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących, załączono korespondencję prowadzoną pomiędzy inwestorem a skarżącymi, z której wynika, że wnioskodawca występował do właścicielek przedmiotowej nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji oraz ustalając wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości 750 zł, jednakże właścicielki przedmiotowej nieruchomości nie zgodziły się na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości. 13 grudnia 2022 r. w Starostwie Powiatowym w L. zostało złożone przez właścicielki przedmiotowej nieruchomości oświadczenie podtrzymujące brak zgody na przejście inwestycji gazowej przez działkę ewid. nr [...] w Ł. . Ponadto 14 grudnia 2022 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, w czasie której miały odbyć się próby nakłonienia stron do zawarcia porozumienia. Na posiedzenie nie stawiły się skarżące, a obecny był pełnomocnik PSG, który podtrzymał wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził więc, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że w analizowanej sytuacji uzasadnione jest przyjęcie, że wymagane rokowania się odbyły. Z kolei celem stwierdzenia realizacji drugiej przesłanki, wskazano, iż zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie m.p.z.p. Gminy Ł. (uchwała Nr XXXIV/199/06 Rady Gminy Ł. z 23 października 2006 r.), fragment działki nr [...], położony jest w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usługowej, oznaczonej symbolem Cl39 MNU z dopuszczeniem realizacji urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji związanych z użytkowaniem podstawowym. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż inwestycja pn.: Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na dz. ew. nr [...], [...], [...], obręb ewidencyjny Ł. , jednostka ewidencyjna gmina Ł.", mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 powyższej ustawy przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania łub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził więc, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz jest zgodna z planem miejscowym, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki ograniczenia sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości, wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n. i zarzuty odwołania nie wpływają na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego tj. art. 124 ust 1 u.g.n., poprzez jego wadliwą wykładnie i zastosowanie tego przepisu do nieruchomości skarżących mimo ograniczeń wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym przepisów prawa budowalnego, przepisów przeciwpożarowych i braku możliwości prowadzenia takiej inwestycji zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 2/ prawa materialnego tj. art. 124 ust 3 u.g.n. poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, iż przed złożeniem wniosku toczyły się rokowania co do uzyskania zgody na wykonanie prac, podczas gdy takich rokowań nie było, a pełnomocnik działający imieniem inwestora wystąpił jedynie z pismami w zakresie wysokości stawki wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, a zatem brak było mowy o rokowaniach zawierających wszystkie elementy późniejszej umowy, 3/ prawa materialnego tj. art 21 ust 2 i 64 ust 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 124 ust 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich wadliwą wykładnie i przyjęcie iż zakres przedmiotowej inwestycji stanowi cel publiczny, mimo iż lima średniego napięcia prowadzona jest jedynie do kilku gospodarstw, przebieg linii po nieruchomości Skarżących uzasadniony jest we wniosku względami ekonomicznymi inwestora oraz sposób prowadzenia linii burzy ład przestrzenny dużej części miejscowości przez którą linia ma przebiegać w imię prywatnego interesu nielicznych osób fizycznych, 4/naruszenie prawa materialnego art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. w zw. z art. 124 ust 1 u.g.n., poprzez wadliwe ustalenie iż plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość realizacji przedmiotowej decyzji, 5/ przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ istotnych okoliczności sprawy, niewyczerpujące zgromadzenie przez organ materiału dowodowego, dowolną i wybiórczą jego interpretację i w konsekwencji poprzez dowolne i niekompletne, ogólne ustalenia faktyczne, choćby w zakresie ustalenia celu publicznego przedmiotowej inwestycji i potrzeby ingerencji w prawo własności skarżących przy realizacji budowy przedmiotowej linii gazowej, czy w zakresie braku przedstawienia pełnej dokumentacji obrazującej przebieg całego budowanego gazociągu, obrazujący trasę gazociągu po miejscowości co uniemożliwiło pełną weryfikacje czy ograniczenie własności Skarżących i zakres tego ograniczenia jest zasadny w świetle przepisów obowiązującego prawa, a także poprzez pominięcie iż R. J. nie posiadał stosownego umocowania do przeprowadzenia rokowań, 6/ błąd w ustalaniach faktycznych poprzez, wadliwe ustalenie że: a/ odbyły się rokowania, pomimo iż przed złożeniem wniosku nie toczyły się żadne rozmowy, pismo pełnomocnika inwestora dotyczyły jedynie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu a nie kwestii ograniczenia korzystania z własności nieruchomości i wszelkich elementów tego ograniczenia, a ponadto pełnomocnik działał bez stosownego, właściwego umocowania w tym zakresie, na co zwrócił uwagę organ I Instancji, b/ przedmiotowa inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, .podczas gdy dane wskazane w aktach sprawy nie pozwalają na takie stwierdzenie, a brak choćby określenia sposobu przebiegu planowanego rurociągu przez poszczególne nieruchomości uniemożliwia weryfikacje czy inwestycja ta zgodna jest z zapisami planu, c/ przedmiotowa inwestycja zgodna jest z przepisami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami i nie narusza przepisów prawa budowlanego, podczas gdy nieruchomość skarżących w znacznej części jest zabudowana domem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi oraz porośnięta drzewami. Umiejscowienie gazociągu w sposób znaczy wpłynie zatem na możliwość korzystania z nieruchomości i doprowadzi na naruszenia ograniczeń jakie wynikając z zapisów prawa budowalnego, d/ przedmiotowa inwestycja realizuje cel publiczny, podczas gdy inwestor wprost wskazał iż powód przeprowadzenia inwestycji przez nieruchomości Skarżących wynika wyłącznie z ekonomicznego interesu inwestora, inwestycja związana jest z potrzebą zapewnienia dostępu do gazociągu dla dwójki odbiorców, a nadto istnieje możliwość zapewnienia dostępu tym odbiorcom poprzez rozbudowę istniejącego nieopodal rurociągu. W związku z powyższym, wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji i umorzenie postępowania ewentualnie przekazania organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Ramy prawne sądowej kontroli skarżonego postanowienia w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: prawidłowość rokowań, istnienie celu publicznego i zgodność z m.p.z.p. Odnośnie do tej pierwszej kwestii w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób maja wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania). Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.) Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z kolei definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23). Odnosząc się z kolei do kwestii zgodności z m.p.z.p. wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA im bardziej ogólne są postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody ma starosta w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 u.g.n. Jednak owa ogólność planu nie może być posunięta aż tak daleko, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji, dopuszczając realizację inwestycji na całym obszarze planu (tak NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 1887/20). Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje: Poza sporem pozostaje, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a przedsiębiorstwo ją realizujące należy do przedsiębiorstw użyteczności publicznej czyli mające na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności. W szczególności przedsiębiorstwa te mają na celu produkcję lub świadczenie usług w zakresie zaopatrzenia ludności w energie gazową. Także zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka sieci gazowej mieści się, w świetle brzmienia art. 6 u.g.n. oraz orzecznictwa, w pojęciu celu publicznego. Okoliczność, że jest to przyłącze do trzech budynków mieszkalnych nie niweczy charakteru tej inwestycji. Zamierzenie pozostaje także w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, że działka skarżących znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oznaczonej symbolem C139 MNU z dopuszczeniem realizacji infrastruktury technicznej i komunikacji, związanej z przeznaczeniem podstawowym (k. 49, 94 administracyjnych akt sprawy) wedle zapisów m.p.z.p. Gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ł. nr XXXIV/199/06 z 23 października 2006 r. (§ 24 pkt 4 lit. b tiret 7). Zwykle najbardziej problematyczną w tego typu sprawach kwestią jest prawidłowość rokowań oraz kwestia proporcjonalności ograniczeń do zamierzonego celu. Odnosząc się do kwestii rokowań, w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu rokowania odbyły się, jednak nie doprowadziły do porozumienia. W szczególności w aktach sprawy znajdują się dokumenty oświadczenia i umowa zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości wraz z propozycją spółki stawki wynagrodzenia z 1 m˛ w zw. z ustanowieniem służebności przesyłu w wysokości 750 złotych brutto proporcjonalnie do wielkości udziałów (k. 23-32 administracyjnych akt sprawy). W tym konkretnym przypadku nie można zatem zaprzeczyć, że w zamian za udostępnienie nieruchomości zaproponowano jakaś kwotę, lecz nie została ona przyjęta. Odnosząc się do kwestii proporcjonalności ustanowionego ograniczenia, w szczególności czy nie narusza ono prawa własności w stopniu większym, niż jest to konieczne dla realizacji celu. W ocenie tut. Sądu ograniczenia, których doznawałoby korzystanie z prawa własności odpowiadają prawu. Po pierwsze, zauważyć należy, że przedmiotowa inwestycja będzie miała postać biegnącego w ziemi (gł. 0,8-1,2 m) rurociągu, a jego przebieg wzdłuż- w odległości 0,5 m, w niektórych miejscach w granicy działki - nie uniemożliwi jej zabudowy. Powierzchnia obszaru ograniczenia na czas wykonywania robót to 76 m˛, a docelowo 38 m˛. Realizacja tego zamierzenia inwestycyjnego nie uniemożliwi skarżącym dalszej zabudowy. Odnosząc się do kwestii możliwego alternatywnego wyznaczenia trasy gazociągu, zauważyć należy, że w związku ze stanowiskiem skarżących w trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się do inwestora o złożenie wyjaśnień z uwzględnieniem stanowiska skarżących (k. 13 administracyjnych akt sprawy). W odpowiedzi na wezwanie inwestor w piśmie z dnia 23 czerwca 2023 r. wyjaśnił, że jest to wariant najbardziej optymalny i ekonomiczny, stanowi możliwie najkrótszą trasę przebiegu gazociągu. Jego poprowadzenie wzdłuż drogi nie jest możliwe z uwagi na konieczność usunięcia kolizji z mediami znajdującymi się w drodze. Mając na uwadze w/w okoliczności faktyczne w ocenie Sądu ziściły się przesłanki zastosowania art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., a skarżona decyzja odpowiada prawu. Nie znajdują – w świetle powyższego – uzasadnienia zarzuty skargi naruszenia prawa materialnego art. 124 ust. 1 ust. 3 u.g.n. oraz art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak bowiem wykazano powyżej zamierzenie jest zgodne z postanowieniami m.p.z.p. Nie znajdują uzasadnienia również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77§ 1, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Przebieg linii gazowej został udokumentowany w sposób wystarczający, inwestor ustosunkował się do kwestii alternatywnego przebiegu gazociągu. Dokumentacja zgromadzona w sprawie wskazuje na to, że ograniczenia w sposobie korzystania z przedmiotowej nieruchomości nie będą wykraczały ponad to, co konieczne dla realizacji inwestycji, zachowując przy tym nakazane prawem odległości przebiegu gazociągu od budynków mieszkalnych. W kwestii zarzutu braku umocowania na rozprawie Pana H. J. do zawarcia porozumienia wyjaśnić należy, że pierwsze propozycje składał mający stosowne umocowanie (k. 16 administracyjnych akt sprawy) R. J.. Natomiast w istocie na rozprawie administracyjnej stanowisko zajmował H. J., działający imieniem R. J. bez odrębnego pełnomocnictwa (brak w aktach), jednak już na tym etapie wiadomo było, że został wyrażony kategoryczny sprzeciw wobec możliwości dobrowolnego udostępnienia działki, zatem rokowania uznać należało za zakończone. W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.