III OZ 534/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 44/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 44/24 w sprawie ze skargi J.P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 44/24, odrzucił skargę kasacyjną J.P., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że w sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego, wnosząc skargę kasacyjną, nie dołączył pełnomocnictwa upoważniającego do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Złożone uprzednio w sprawie pełnomocnictwo obejmuje bowiem jedynie umocowanie do "działania w sprawie ze skargi J.P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 19 lutego 2024 r.", a zatem umocowanie do działania przed Sądem pierwszej instancji. Dlatego też pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadesłane przez pełnomocnika pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego "w sprawie dotyczącej szczepienia dziecka z wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również do reprezentowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sporządzenia skargi kasacyjnej oraz występowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie" nie może być uznane za pełnomocnictwo do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie, tj. w sprawie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 19 lutego 2024 r. Sprawa dotycząca szczepienia dziecka nie jest bowiem tożsama ze sprawą dotyczącą bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi kasacyjnej, ponieważ przedłożone przez niego pełnomocnictwo do reprezentowania strony w sprawie dotyczącej szczepienia dziecka, nie upoważniało do jej sporządzenia i wniesienia oraz zastępowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z tych też względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a."), odrzucił skargę. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał, że zakres udzielonego pełnomocnictwa ustala się w oparciu o jego treść. Przesłane pełnomocnictwo zawiera wskazanie imienia i nazwiska skarżącego oraz wskazanie, której czynności organu dotyczy umocowanie do złożenia skargi. Pełnomocnictwo zawiera zatem precyzyjne umocowanie do złożenia skargi na bezczynność. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwo udzielone "w sprawie", w sposób oczywisty upoważnia do występowania w imieniu mocodawców w trakcie całego postępowania, łącznie z czynnością wniesienia skargi na bezczynność do WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając w sprawie złożone pełnomocnictwo należy mieć na uwadze treść przepisu art. 36 P.p.s.a. określającego przedmiotowy zakres pełnomocnictwa, w tym również pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 36 P.p.s.a. pełnomocnictwo może być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych czynności w postępowaniu. Zatem zakres pełnomocnictwa ogólnego i pełnomocnictwa do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, natomiast pełnomocnictwo do niektórych czynności upoważnia pełnomocnika do dokonania konkretnej, oznaczonej w pełnomocnictwie czynności albo wielu czynności określonego rodzaju. Pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 P.p.s.a.). Złożone do akt sądowych pełnomocnictwo, nadesłane w związku z wezwaniem Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, upoważniało adwokata do reprezentowania skarżącego w sprawie dotyczącej szczepienia dziecka z wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również do reprezentowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sporządzenia skargi kasacyjnej oraz występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Pełnomocnictwo to ma charakter pełnomocnictwa do prowadzenia poszczególnej sprawy – w tym przypadku sprawy z zakresu szczepienia dziecka. Sprawa dotycząca szczepienia dziecka, jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, nie jest tożsama ze sprawą rozpoznawaną przez ten Sąd, a dotyczącą bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że z nadesłanego pełnomocnictwa nie można wywieść wniosku, że stanowi ono umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 19 lutego 2024 r. Podkreślić należy, że sformułowanie zawarte w wezwaniu określone było precyzyjnie – zwrócono się o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zastrzec przy tym można, że już powtórzenie w treści pełnomocnictwa zwrotu sformułowanego w wezwaniu czyniłoby zadość wezwaniu; strona jednak tego nie uczyniła. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało uznać, że pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej pod rygorem odrzucenia tej skargi kasacyjnej, skierowanego do pełnomocnika skarżącego, wskazany brak formalny nie został prawidłowo uzupełniony w wyznaczonym przez Sąd terminie. Nie ma racji pełnomocnik skarżącego wskazując, że Sąd pierwszej instancji błędnie odczytał zakres złożonego pełnomocnictwa. Z akt sądowych bezopornie wynika, że uprzednio złożone pełnomocnictwo uprawniało pełnomocnika do złożenia skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 19 lutego 2024 r. Zatem pełnomocnictwo to uprawniało pełnomocnika wyłącznie do złożenia skargi do Sądu pierwszej instancji. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji zakończyło się z dniem wydania wyroku. Postępowanie kasacyjne toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i do postępowania przed nim pełnomocnik musi być wyraźnie umocowany. Pełnomocnik, co prawda, nadesłał pełnomocnictwo uprawniające go do sporządzenia skargi kasacyjnej, jednakże w sprawie szczepienia dziecka, podczas gdy sprawa dotyczyła informacji publicznej. Tym samym nie można uznać, że pełnomocnik uzupełnił brak formalny skargi kasacyjnej. Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.