II OSK 2860/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej z dnia 23 czerwca 2022 r. nr 38/2021 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 376/24 w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2024 r. nr 139/2024 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 376/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. R. (dalej "skarżący") na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z dnia 7 lutego 2024 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze kasacyjnej z dnia 31 lipca 2024 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie wydanych w sprawie orzeczeń organów administracji. W skardze kasacyjnej dodatkowo został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej z dnia 23 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody poprzez wszczęcie postępowania w przedmiocie rozbiórki przedmiotowej konstrukcji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W niniejszej sprawie problematyka wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 8 maja 2024 r. odmówił wstrzymania wykonania wspomnianego postanowienia, a strona skarżąca nie wniosła od tego postanowienia zażalenia. Warunkiem dokonania zmiany postanowienia stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a. jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zatem zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych. Bez takiej zmiany okoliczności, tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany. Argumentacja strony skarżącej zawarta w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do wnioskowania, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności, których Sąd I instancji nie brał wcześniej pod uwagę, odmawiając zastosowania ochrony tymczasowej. Potencjalne ryzyko wszczęcia postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki istniało bowiem niezależnie od biegu niniejszego postępowania i jak wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny nie może ono rzutować na ocenę postanowienia w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Są to bowiem oddzielne postępowania, których rozstrzygnięcia mogą być zaskarżane na drodze osobnych skarg do sądów administracyjnych. Nie można zatem żądać wstrzymania aktu wydanego w jednym postępowaniu powołując się na ryzyko zainicjowania innego postępowania i szkody jaką może w jego wyniku ponieść strona. Oceny powyższej nie zmienia fakt, że strona w skardze kasacyjnej wniosła dodatkowo o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, bowiem wiążą się z nim te same obawy strony, które - jak już wyżej wykazano - nie mogą przemawiać za zastosowaniem w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.