IV SA/Po 361/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu 1. uchyla zaskarżony akt w całości; 2. uznaje obowiązek Prezydenta Miasta dokonania zwrotu na rzecz Spółki A w W. części opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w kwocie [...]zł ([...] złotych); 3. zasądza do Prezydenta Miasta na rzecz Spółki A w W. kwotę [...]zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; UZASADNIENIE Pismem z [...] marca 2020 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosku Spółki A sp. z o.o. z s. w W. z [...] lutego 2020 r. odmówił zwrotu kwoty [...]zł za kartę pojazdu wystawioną [...] kwietnia 2005 r. na pojazd o nr rej. [...]. Wyjaśnił, że wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu ustalono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 r., Nr 137 poz. 1310, dalej: rozporządzenie z 2003 r.) w wysokości 500 zł. W wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis rozporządzenia z 2003 r. ustalający wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: p.r.d.) oraz z Konstytucją RP - zachowując jednocześnie obowiązywanie tego przepisu do 30 kwietnia 2006 r. Dnia 28 marca 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa wydał rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 421, dalej: rozporządzenie z 2006 r.) ustalając jej wysokości na 75 zł. Rozporządzenie to weszło w życie 15 kwietnia 2006 r., a jednocześnie straciło moc rozporządzenie z 2003 r. Prezydent stwierdził, iż we wniosku o zwrot opłaty wskazano, że kwota 500 zł pobrana za wydanie karty pojazdu jest opłatą nienależną. Powołał się na przepisy art. 405 i art. 410 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm., dalej k.c.), konkludując, że świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Następnie wskazał, że wprawdzie wyrok Trybunału zapadł 17 stycznia 2006 r., jednakże stwierdzono w nim, iż przepisy rozporządzenia w części uznanej za niezgodne z Konstytucją RP tracą moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Skarżąca dokonała zaś zapłaty spornej kwoty 19 kwietnia 2005 r. Zdaniem organu określenie późniejszej daty utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego nie może być inaczej interpretowane jak jego pozostawienie na czas oznaczony w porządku prawnym i uznanie, że Trybunał, mimo stwierdzenia niezgodności aktu z przepisem wyższego rzędu, działając w granicach kompetencji, utrzymuje w mocy normę prawną. Wykluczone jest więc przyjęcie w drodze wykładni, że utrata mocy obowiązującej przepisu z upływem określonego terminu mogłyby działać wstecz zarówno w okresie odroczenia, jak i poprzednim. W ocenie Prezydenta należy zatem przyjąć, iż skutki powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczą stanów faktycznych powstałych po dniu 1 maja 2006 r. Ponadto opłata za kartę pojazdu pobierana przez Prezydenta należy do opłat publicznoprawnych, stanowiących dochody powiatu określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1530 ze zm.). Prezydent miał obowiązek prawny przestrzegania obowiązujących w dacie pobierania opłaty uchylonych przez Trybunał Konstytucyjny przepisów prawnych, skoro do 1 stycznia 2006 r. one obowiązywały, a pobranie opłaty w niższej kwocie, niż określona w obowiązujących przepisach prawa, stanowiłoby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zdaniem organu Miasto P. nie może ponosić odpowiedzialności za zgodne z obowiązującym prawem działania, podejmowane jako działania z zakresu administracji rządowej, zlecone organowi powiatu - Prezydentowi. Organ rejestrujący pojazd nie może zatem zwrócić części opłaty za wydaną kartę pojazdu, gdyż opłata w wysokości 500 zł obowiązywała do 15 kwietnia 2006 r. Spółka A sp. z o.o. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższy akt zarzuciła organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), 2) § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust.5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, 3) art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej TWE, obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, dalej TFUE]) poprzez niezastosowanie, który to przepis sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego; 4) niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, iż organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE jest przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Prezydenta dokonania na rzecz skarżącej zwrotu kwoty 425 zł stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu dla ww. pojazdu ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że B. S.A. (poprzednik prawny skarżącej) uiściła na rzecz Urzędu Miasta P. kwotę [...]zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu dotyczącej pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Następnie pojazd ten został zarejestrowany. Obowiązek uiszczenia ww. kwoty za wydanie karty pojazdu wynikał z treści § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Rozporządzenie to zostało następnie uchylone z dniem 15 kwietnia 2006 r. na podstawie § 2 rozporządzenia z 2006 r. i zastąpione przez to rozporządzenie. W § 1 tego rozporządzenia z 2006 r. określono opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP w wysokości 75 zł. Podstawą uchylenia wyżej przytoczonego rozporządzenia z 2003 r. był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., do którego odnosił się powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania, bowiem podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu ponad faktyczne koszty jej wytworzenia stanowiło nową daninę publiczną, co naruszało przepis art. 217 Konstytucji RP. Organy administracji samorządowej pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie (przy uwzględnieniu faktu, że jej wysokość przewyższała faktyczny koszt jej wytworzenia) czyniły to bez stosownej podstawy prawnej, co w konsekwencji prowadzi do niezgodności takiego działania z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust 5 p.r.d. i rodzi po stronie Prezydenta, który pobrał opłatę w wysokości nienależnej, obowiązek zwrotu nadpłaty. Opłaty pobierane w oparciu o przepisy niekonstytucyjne są w istocie opłatami nienależnymi, co do których zachodzi obowiązek ich uiszczenia. Z treści art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, natomiast art. 8 Konstytucji RP wskazuje, że jest ona najważniejszym źródłem prawa w Rzeczpospolitej Polskiej, co implikuje nakaz stosowania jej bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Oznacza to w konsekwencji, że organy administracji publicznej związane są bezpośrednio z Konstytucją RP i mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z ustawą zasadniczą. W ocenie skarżącej, organ samorządowy pobierając zawyżoną opłatę za wydanie karty pojazdu dopuścił się również naruszenia art. 90 akapit pierwszy TWE (obecnie art. 110 TFUE), do którego stosowania był zobowiązany, zgodnie z zasadą nadrzędności nad prawem krajowym oraz bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego. Zgodnie z treścią tego przepisu, żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt C-134/07 stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie (takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r.), która to opłata jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany. Zdaniem skarżącej mimo, iż Trybunał odroczył do 1 maja 2006 r. utratę mocy obowiązującej przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., to należy przyjąć, że przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z p.r.d. od samego początku, a sama odmowa zwrotu części opłaty za kartę pojazdu narusza prawo, jako pozbawiona podstawy prawnej. Tak, więc organ administracji samorządowej pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie (przy uwzględnieniu faktu, że jej wysokość przewyższa niemal sześciokrotnie faktyczny koszt jej wytworzenia) powinien był wiedzieć o wadliwości stosowanego przepisu, a w konsekwencji powinien liczyć się z obowiązkiem późniejszego, przynajmniej w części, jej zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną w tak zakreślonej kognicji i przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem podjęta przez Prezydenta czynność nie odpowiada prawu. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Kolejno wskazać należy, ze zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07 żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Do przedmiotowej opłaty nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Regulacje tej ustawy znajdują zastosowanie tylko w odniesieniu do opłat pobranych od 1 stycznia 2010 r., więc po wejściu w życie przedmiotowej ustawy. Przepisy ustawy o finansach publicznych nie mogą mieć zastosowania do czynności związanych ze zwrotem opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jeśli czynność pobrania tej opłaty miała miejsce przed wejściem w życie wskazanej ustawy (por. wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/12, 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2091/12, 12 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 818/12, 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1282/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 386/16, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu wskazać należy, że zgodnie z art. 77 ust. 1 p.r.d. producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium RP. W myśl art. 77 ust. 3 p.r.d., kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP. W art. 77 ust. 4 pkt 2 p.r.d. zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu. Opłatę w niniejszej sprawie pobrano na podstawie przepisów rozporządzenia z 2003 r. W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. i art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Równocześnie odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. Niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z p.r.d. oraz Konstytucją RP wynikała z faktu, że zawyżenie (o wartość ponad kwotę 75 zł) wysokości opłaty za kartę pojazdu wykraczało poza zakres delegacji ustawowej, zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. Wbrew dyspozycjom ustawodawcy, Minister Infrastruktury ustalił opłatę uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Tym samym w ocenie Trybunału należało uznać kwestionowany przepis rozporządzenia za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający akt wykonawczy uprawnień ustawodawcy. Trybunał stwierdził też niezgodność spornej regulacji z art. 217 Konstytucji RP, ponieważ ustanowiona w niej opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym, a ta materia zastrzeżona jest do regulacji ustawowej. Bez znaczenia dla oceny legalności działania Prezydenta Miasta pozostaje - w ocenie Sądu - odroczenie przez Trybunał utraty mocy obowiązywania powołanego przepisu. Przepis prawa uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP ma taki charakter od dnia jego wejścia w życie i fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia: 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1242/08, 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 58/17, 8 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 18/16, dostępne j.w.). Skoro zatem pobieranie opłaty za wydanie karty pojazdu przez organ administracyjny nastąpiło na podstawie niekonstytucyjnego przepisu, to zasadnie zobowiązany, od którego taką zawyżoną opłatę pobrano, może ten fakt zakwestionować i zażądać zwrotu nadpłaconej części opłaty. Niedopuszczalne jest w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) pobranie daniny publicznej, a taką jest opłata za wydanie karty pojazdu, na podstawie niekonstytucyjnego przepisu, a więc w zasadzie bez podstawy prawnej. Zgodnie z kardynalną zasadą konstytucyjną zawartą w art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skoro przepis stanowiący podstawę pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu przez organ administracyjny okazał się być niekonstytucyjny, to nie było podstawy prawnej do jej pobierania, a tak nienależnie pobraną część opłaty organ powinien zwrócić podmiotowi, który ją uiścił. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi okoliczność, która pozwala – jeżeli została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, a sprawa nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej – na zastosowanie "innych środków", do których odnosi się art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Tym środkiem jest właśnie możliwość wystąpienia o zwrot nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu (por. wyroki NSA z dnia: 25 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2077/12, 16 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 759/16, dostępne j.w.). Trafna jest również zaprezentowana w skardze argumentacja dotycząca naruszenia art. 90 TWE (obecnie – art. 110 TFUE). W dniu 16 kwietnia 2003 r. Rzeczpospolita Polska podpisała z Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej Traktat o przystąpieniu do Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 864). Od dnia 1 maja 2004 r. normy prawa wspólnotowego stały się częścią polskiego porządku prawnego. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami pierwszeństwo przed przepisami zawartymi w krajowym systemie prawa ma prawo wspólnotowe, w tym art. 90 TWE. Z treści tego przepisu wynika, że Państwa Członkowskie nie nakładają bezpośrednio lub pośrednio na towary z Państw Członkowskich jakichkolwiek podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakładają bezpośrednio lub pośrednio na podobne towary krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2007 r. w trybie prejudycjalnym w sprawie C-134/07 P. K. vs. Gmina Miasta J. (Lex nr 354541) orzekł, że sporna opłata objęta jest zakazem z art. 90 akapit 1 TWE, co należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się opłacie takiej, jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., która to opłata jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/WA 2359/14, dostępny j.w.). Powyższe uzasadnia obowiązek organu, który pobrał opłatę, zwrotu skarżącej różnicy pomiędzy opłatą pobraną, a należną z uwzględnieniem wytycznych zawartych w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. Pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi jest przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2006 r., zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Zatem różnica pomiędzy kwotą 500 zł uiszczoną przez skarżącą za wydanie karty pojazdu, a kwotą 75 zł (opłatą pobieraną na podstawie rozporządzenia z 2006 r.) stanowić będzie kwotę podlegającą zwrotowi. W tym stanie rzeczy Sad na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł o ucyleniu zaskarżonego aktu w całości (pkt 1 sentencji wyroku ) na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. Sad uznał obowiązek Prezydenta do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu (pkt 2 sentencji wyroku). Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi ([...] zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w połowie stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 256), tj. 240 zł, w związku z art. 206 p.p.s.a. Wskazany art. 206 p.p.s.a. pozwala sądowi miarkować koszty postępowania. W warunkach rozpatrywanej sprawy sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę. Należy bowiem wskazać, że przed tutejszym sądem toczy się kilkaset spraw Spółki A sp.z o.o. o podobnym stanie faktycznym i prawnym, w których występuje ten sam pełnomocnik. Skargi sporządzane przez tego samego pełnomocnika cechuje praktycznie tożsama treść, jak również podnoszone są w nich jednakowe wnioski i zarzuty, różnią się natomiast głównie danymi pojazdów. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd zastosował miarkowanie, a nie odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów (vide wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 167/19). Jak z kolei wskazał NSA w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r. (sygn. akt I GZ 502/18) uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Sąd w realiach tej sprawy uznał, ze miarkowanie o 50% będzie stanowiło adekwatny poziom wynagrodzenia za dokonaną przez pełnomocnika pracę. Wskazane okoliczności uzasadniają zatem zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a.