II SA/Ke 362/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpoznaniu zażalenia J. Ś., utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] o skierowaniu J.Ś. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. B z części teoretycznej i praktycznej oraz o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy kat. B nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta K. w dniu 19 lipca 2006 r., do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy oraz o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, w ten sposób, że datę wydanej decyzji 23 kwietnia 2018 r. zastąpiono datą 23 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na art. 113 § 1 k.p.a. wyjaśniło, że pomyłka we wskazaniu daty wydania decyzji kierującej skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje oraz zatrzymującej prawo jazdy, tj. 23 kwietnia 2018 r. zamiast 23 kwietnia 2019 r. jest błędem, który spełnia kryteria zezwalające na jego sprostowanie w trybie powyższego przepisu. W ocenie Kolegium, korespondencja prowadzona przez organ pierwszej instancji z Policją oraz skarżącym, zapoczątkowana zawiadomieniem z dnia 21 stycznia 2019 r. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania skarżącego na egzamin dowodzi niezbicie, że wskazanie w decyzji daty 23 kwietnia 2018 r. zamiast 23 kwietnia 2019 r. jest oczywistym błędem pisarskim, który podlega sprostowaniu na zasadzie art. 113 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium, w sprawie niniejszej nie występuje taki stan faktyczny, w którym istnieją poważne wątpliwości co do daty wydania decyzji, co uniemożliwiałoby sprostowanie. Wobec powyższego Kolegium uznało, że błąd pisarski polegający na błędnym wskazaniu roku wydania decyzji podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Kolegium dodało, że decyzja kierująca skarżącego na egzamin kontrolny nie zawierała określonych dat wykonania tego obowiązku, których błędne określenie w prostowanej decyzji spowodowałoby powstanie ujemnych skutków dla strony. Oznacza to, że drugie z kryteriów zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. - brak negatywnych skutków sprostowania dla strony - również zostało spełnione. Nadto Kolegium podkreśliło, że przepisy prawa nie wiążą skutków prawnych z dniem wydania decyzji, gdyż zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Tak więc, z chwilą doręczenia, a nie datą wydania, decyzja wywołuje skutki prawne. J. Ś. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższe postanowienie Kolegium, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem skarżącego, dokonane sprostowanie zmienia jego sytuację prawną, a w związku z tym postępowanie administracyjne w sprawie skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy powinno podlegać umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2019 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji tego organu z dnia [..] kwietnia 2018 r. znak: [...] o skierowaniu J. Ś. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. B z części teoretycznej i praktycznej oraz o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy kat. B nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta K. w dniu 19 lipca 2006 r., do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy oraz o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, w ten sposób, że datę wydanej decyzji 23 kwietnia 2018 r. zastąpiono datą 23 kwietnia 2019 r. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 113 § 1 k.p.a. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, dokonując sprostowania oczywistej omyłki, działał w granicach zakreślonych w przepisie art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, organ administracji państwowej może z urzędu lub na wniosek strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Treść wyżej przywołanej regulacji wskazuje na dość szeroki zakres przedmiotowy objęty możliwością sprostowania. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść rozstrzygnięcia z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Należy podkreślić, że tryb uregulowany w powołanym wyżej przepisie nie może służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że wada aktu administracyjnego podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Wynika z tego, że sprostowanie aktu nie może w żadnym razie prowadzić do jego merytorycznej zmiany. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie powołanego przepisu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ustalaniu stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz w zakresie ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Ponadto, jak na to zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2040/14, formułowanych w orzecznictwie poglądów opowiadających się przeciw możliwości sprostowania określonych omyłek nie można odnosić do każdego przypadku sprostowania niejako mechanicznie, a więc bez uwzględniania takich konkretnych okoliczności analizowanego przypadku, które wymagają indywidualnego rozważenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ten ulega zmianie. Pojęcie "oczywistej omyłki", ma bowiem charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyroki NSA: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07; z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1400/14 oraz z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13). W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się również, że podstawowym wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego i rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że w świetle wyżej zaprezentowanych rozważań, sprostowanie oczywistej omyłki w zakresie daty wydania decyzji jest dopuszczalne w trybie art. 113 § 1 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 473/13). Nie jest to bowiem materia merytorycznego rozstrzygnięcia. Sprostowanie takie nie prowadzi również do zmiany rozstrzygnięcia, ponieważ organ sprostowaniem objął element decyzji (art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a.) omyłkowo wpisany - datę jej wydania. Ten element sprostowania pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Jak trafnie podniosło Kolegium, z mocy art. 110 k.p.a. decyzja wywołuje skutki prawne od dnia jej doręczenia stronie, co w realiach rozpoznawanej sprawy nastąpiło w dniu 13 maja 2019 r. (k.17 akt adm.). Rację ma również Kolegium, że z akt sprawy bezspornie wynika, że decyzja została wydana [...] kwietnia 2019 r. Przyjęciu daty [..] kwietnia 2018 r., jako faktycznej daty wydania decyzji, przeczą znajdujące się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy m.in.: zawiadomienie z dnia 21 stycznia 2019 r. o wszczęciu postępowania (k.3 akt adm.), korespondencja ze skarżącym oraz z Policją. Porównanie rozstrzygnięcia decyzji z treścią jej uzasadnienia oraz materiałem dowodowym zebranym w aktach pozwala uznać, że organ, działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., prawidłowo sprostował oczywistą omyłkę w zakresie daty wydania decyzji. W ocenie Sądu, uwzględniając fakt codziennego wydawania przez organ wielu decyzji, można dopuścić ewentualność popełnienia błędu w zakresie oznaczenia daty jednego z wydawanych rozstrzygnięć. Jedynie końcowo, w ślad za stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, wskazać trzeba, że popełnianie przez organ prowadzący postępowanie błędów, czy to istotnych, czy to drobnych, w określonym stopniu podważa zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Sprostowanie rozstrzygnięcia, w przypadku błędów drobnych, mających charakter błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, pozwala jednak ograniczać negatywne skutki naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.