I GSK 204/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Beata Sobocha - Holc Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 764/22 w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2022 r. nr SKO E 4020/2/22 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjna. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 764/22, oddalił skargę P. G. (skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (organ) z dnia 16 maja 2022 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie w całości zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Wrocławia – Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2022 r. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., polegające na zaniechaniu odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a także braku dokonania rzetelnej weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji, przy czym Sąd I instancji w wydanym orzeczeniu powielił jedynie ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaniechawszy dokonania oceny zgodności tych ustaleń ze stanem faktycznym i prawnym sprawy; b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., art 141 § 4 p.p.s.a., art 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a., oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na oparciu uzasadnienia wyroku o stan faktyczny i ocenę prawną błędnie ustaloną przez organy administracji, z naruszeniem zasad postępowania dowodowego i w oparciu o dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności: - dowolną i fragmentaryczną ocenę dowodu w postaci "Zawiadomienia nr [...] oryginał o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania", z którego wprost wynikało, że opłatę dodatkową za postój po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu można było, alternatywnie do innych metod płatności, uiścić "zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością BLIK w każdym parkomacie", a jednocześnie brak było innych wskazówek, jak tę opłatę uiścić, a zatem uiszczenie opłaty w sposób wskazany w treści zawiadomienia uznać należy za wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej; - dowolną ocenę dowodów w postaci "szczegółów transakcji za bilet parkingowy w parkomacie" wygenerowanych z programu "Centrum Zarządzania i Przetwarzania Danych", a także biletów parkingowych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżący w dniu 20 stycznia 2020 r. dokonał dwóch opłat za parkowanie, podczas gdy okoliczności sprawy bezsprzecznie wskazują, że tylko w przypadku pierwszej opłaty (z godziny 9:59) stanowiła ona opłatę za parkowanie, podczas gdy druga z opłat (z godziny 13:10) stanowiła już wpłatę na poczet opłaty dodatkowej za brak biletu parkingowego, a nie, jak przyjął Sąd, kolejną opłatę za parkowanie, sugerując się wadliwą kwalifikacją tej opłaty dokonaną przez organ; - zaniechanie odniesienia się i dokonania oceny dowodów w postaci: potwierdzenia transakcji z dnia 27.01.2020 r. oraz odpowiedzi strony na upomnienie z dnia 26.10.2020 r., w zestawieniu z dowodami w postaci "Zawiadomienia nr [...] oryginał o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania" i dowodów opłat dokonanych w parkomacie, podczas gdy z ich treści wprost wynikało, że skarżący uiścił całą wymaganą opłatę z tytułu braku biletu parkingowego, częściowo poprzez wpłatę w parkomacie, a częściowo na rachunek bankowy wierzyciela, zgodnie z instrukcją i opisem widniejącymi na Zawiadomieniu; co skutkowało błędnym przyjęciem, że w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący dokonał dwóch opłat za parkowanie, wobec czego druga z tych opłat nie mogła zostać uznana za część opłaty dodatkowej z tytułu braku biletu parkingowego, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania uiścił następnie wymaganą z tego tytułu opłatę dodatkową w drodze dwóch płatności: 4,50 zł w parkomacie i następnie 35,50 zł przelewem na rachunek wierzyciela - to jest w terminie, kwocie i formie wymaganej przez wierzyciela. Wyżej wymienione uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskazane zaniechania wiązały się bezpośrednio z przedmiotem rozpoznania oraz treścią wydanego wyroku. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 13b ust. 3 i 4 i art. 13f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 645 ze zm.; dalej jako: u.d.p.) w związku z § 10 ust. 4a oraz § 8 ust. 1 pkt 2) i § 8 ust. 1a uchwały nr XLIX/1437/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 kwietnia 2010 r. (Załącznik do Obwieszczenia Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 stycznia 2020 r.) przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uiszczenie opłaty dodatkowej za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu poprzez dokonanie tej opłaty kartą płatniczą w parkomacie nie stanowiło uiszczenia tej opłaty dodatkowej, a jedynie wykupienie nowego biletu parkingowego, podczas gdy w wyżej wymienionych przepisach uregulowane zostało, że w treści zawiadomienia o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania obowiązkowo powinien być wskazany "sposób uiszczenia opłaty dodatkowej", a sposób ten w stanie faktycznym sprawy został określony na zawiadomieniu słowami "opłatę dodatkową należy wnieść: (...) zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w każdym parkomacie" - wobec czego uiszczenie opłaty kartą płatniczą w parkomacie po wystawieniu przez organ zawiadomienia bezsprzecznie stanowiło wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu; b) art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505; dalej jako: u.p.e.a.), przez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że opisana w tym przepisie podstawa wniesieniu zarzutu do egzekucji w administracji ma zastosowanie jedynie w sytuacji przedawnienia obowiązku, podczas gdy wygaśnięcie obowiązku zapłaty w niniejszej sprawie wynika z uiszczenia tej zapłaty w całości, do czego bezpośrednio odwołuje się przepis art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej, bowiem strona przeciwna w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w punkcie 1.a) petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Sąd I instancji nie naruszył omawianego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, WSA wyjaśnił podstawy prawne dokonanej oceny prawnej, a to, że jest ona inna od oczekiwań strony nie świadczy o wadliwości uzasadnienia. Sąd I instancji w sposób jasny odniósł się do spornej kwestii oraz przedstawił motywy rozstrzygnięcia, dając temu wraz w uzasadnieniu wyroku. To, że wnoszący skargę kasacyjną nie zgadza się z zajętym przez Sąd I instancji stanowiskiem nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i to naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy. W punkcie 1.b) petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zestawienie w skardze kasacyjnej równocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest wadliwe. Nie można bowiem powoływać sprzecznych ze sobą przepisów, z których jeden stanowi o wyniku rozstrzygnięcia w postaci oddalenia skargi, drugi zaś uchylenia decyzji. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie art. 151 p.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowania te są przepisami kompetencyjnymi - dającymi sądowi administracyjnemu możliwość podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowymi" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymienione we wskazanych zarzutach przepisy nie mogą być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z 11 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2674/16, z 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 104/18, z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 970/15; z 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12; z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2054/14). Przepisy te można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. Natomiast przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanej przez Sąd I instancji. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony w tej sprawie wyrok wydany został na podstawie akt sprawy, na które składają się przede wszystkim akta postępowania administracyjnego. Sąd I instancji, kontrolując zaskarżone postanowienie, nie wyszedł poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy i nie dokonał też własnych ustaleń stanu faktycznego. Powołane wyżej przepisy powołane zostały w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. bez powiązania z art. 18 u.p.e.a. Stanowi to wadę skargi kasacyjnej. Należy bowiem zaznaczyć, że procedura ustanowiona w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2023 r., I GSK 1944/19). Ponadto wskazać trzeba, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki wpływ w skardze kasacyjnej nie został wykazany, ani uzasadniony. Powyższe uwagi wskazują, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mają uzasadnionych podstaw. Nie są zasadne również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Analiza treści zarzutu podniesionego w punkcie 2.a) petitum skargi kasacyjnej wykazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie usiłuje, wskazując na błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie art. 13b ust. 3 i 4 i art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. w związku z § 10 ust. 4a oraz § 8 ust. 1 pkt 2) i § 8 ust. 1a uchwały nr XLIX/1437/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 kwietnia 2010 r., podważać oceny i ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Z uzasadnienia zarzutu wynika bowiem, że w ocenie skarżącego kasacyjnie, organy błędnie uznały, że uiszczenie opłaty dodatkowej za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu poprzez dokonanie tej opłaty kartą płatniczą w parkomacie nie stanowiło uiszczenia tej opłaty dodatkowej, a jedynie wykupienie nowego biletu parkingowego. Tymczasem niedokonanie wyczerpujących czy właściwych ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego można skutecznie zwalczać zarzutami naruszenia przepisów postępowania, a nie zarzutami naruszenia prawa materialnego. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Jednak niezależnie od tego, gdyby nawet zarzuty co do ustaleń faktycznych były formalnie poprawne, to i tak byłyby nietrafne. W sprawie bezspornym jest, że skarżący kasacyjnie w dniu 27 stycznia 2020 r. dokonał przelewu kwoty 35,50 zł na rachunek bankowy ZDiUM tytułem uiszczenia opłaty dodatkowej. Natomiast z akt sprawy wynika, że w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący kasacyjnie dokonał dwóch opłat za postój w strefle płatnego parkowania, czego dowodem są wydane mu przez parkomaty nr 146 i nr 147 bilety parkingowe nr 18621-72E6CE-0 i 15580-88769C-O, obejmujące odpowiednio czas postoju od godz. 9:59 do godz. 12:23 i od godz. 13:10 do godz. 15:21. W tych okolicznościach zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że organy nie miały możliwości ani podstaw do uznania, że druga wpłata kwoty 4,50 zł dokonana w parkomacie była częścią opłaty dodatkowej a nie zapłatą za kolejny okres postoju. Prawidłowości tej oceny nie zmienia fakt, że w toku postępowania skarżący kasacyjnie twierdził, że jego zamiarem było uiszczenie części opłaty dodatkowej, albowiem dokonał opisanej wpłaty w sposób wskazany dla opłacenia postoju pojazdu. W konsekwencji czego organy trafnie uznały, że do dnia 27 stycznia 2020 r. skarżący kasacyjnie nie dokonał pełnej wpłaty tytułem opłaty dodatkowej, lecz jedynie wpłaty w kwocie 35,50 zł. W związku z nieopłaceniem w terminie opłaty dodatkowej w zakreślonym terminie kwota opłaty dodatkowej wzrosła do 80 zł. Po odjęciu od niej już dokonanej wpłaty skarżącemu kasacyjnie pozostawało do zapłaty kwota 44,50 zł. W związku z powyższym twierdzenie skarżącego kasacyjnie o wygaśnięciu obowiązku, wskutek jego wykonania, nie znajduje uzasadnienia. Niezasadny jest także zarzut wadliwego pouczenia o sposobie uiszczenia opłaty dodatkowej. W zawiadomieniu z 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój skarżący kasacyjnie został pouczony, że wpłaty należności można było dokonać w następujący sposób: gotówką w kasie organu, zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w każdym parkomacie lub przelewem na podany numer rachunku bankowego. Podano również numer telefonu, pod którym można uzyskać informacje dotyczące m.in. sposobów zapłaty. W ocenie składu orzekającego skarżący kasacyjnie otrzymał prawidłowe pouczenie o sposobie uiszczenia opłaty dodatkowej. Wybór sposobu zapłaty należał do skarżącego, przy czym zapłata zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK wymagała działania zgodnie z instrukcją wyboru odpowiedniej opcji już w trakcie korzystania z parkomatu. Dlatego nie było już konieczności, aby zawiadomienie o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój zawierało szczegółowe instrukcje obsługi parkomatu w tym zakresie. Nie ma racji skarżący kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. W tym zakresie odwołać się należy do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym podstawa tego zarzutu wystąpi, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis z którego bezpośrednio wynikał obowiązek). Przede wszystkim jednak gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia. Należy stwierdzić, że zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego a wniesieniu zarzutów. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji wskazał, że przedawnienie obowiązku uiszczenia opłat dodatkowej nie miało miejsca. Ze stanowiska Sądu I instancji wynika również, że nie doszło do wygaśnięciu obowiązku, wskutek jego wykonania. Co do umorzenia obowiązku uiszczenia opłaty Sąd I instancji nie wypowiedział się, przy czy zaaprobował stanowisko SKO, które stwierdziło, że z akt sprawy nie wynika, aby obowiązek ten został umorzony. Ta okoliczność niewątpliwie konwaliduje uchybienie sądu. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.