III OZ 602/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 o utrzymaniu w mocy zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi T.L. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie umorzenia należności za wodę postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 3 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie T.L. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 o utrzymaniu w mocy zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 lipca 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi skarżącemu na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie umorzenia należności za wodę. Skarżący wywiódł zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z 3 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 181/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 9 sierpnia 2024 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.