III SAB/Gl 289/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi H sp. z o.o. z siedzibą w K. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie: zezwolenia na pobyt i pracę cudzoziemca postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 10 sierpnia 2023 r. H Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona skarżąca) za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w kwestii zezwolenia na pobyt i pracę I. S.. Zarządzeniem z 12 października 2023 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (np. aktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa oryginał odpisu z KRS lub oryginał pełnego odpisu z KRS), ewentualnie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 8 listopada 2023 r. Do wykonania tego wezwania zakreślono pełnomocnikowi strony skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. W terminie wyznaczonym, który upłynął 15 listopada 2023 r., pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi, a jedynie pismem z 9 listopada 2023 r. złożył wniosek o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Artykuł 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku osób prawnych, ich przedstawiciel ustawowy lub organ ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli skargę wnosi osoba prawna, działająca przez pełnomocnika, pełnomocnictwo powinno być podpisane w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Niedołączenie do skargi dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej jest brakiem formalnym skargi podlegającym usunięciu w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5, poz. 91 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma rygor odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 8 listopada 2023 r., a zatem wskazany przez Sąd termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 15 listopada 2023 r. Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi, wskazać należy, że pismo zawierające braki formalne nie wywołuje skutków, a do czasu uzupełnienia jego braków sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony. Skoro zatem pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę przed uzupełnieniem braków formalnych, to brak było podstaw do rozpatrywania skuteczności tej czynności procesowej w sytuacji bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia skargi (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220, pkt 2 i powołane tam orzecznictwo). Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.