I OSK 2059/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.R.K. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt: I SA/Wa 1620/21 w sprawie ze skargi S.R.K. w B. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr DO-II.7610.12.2021.AK w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. podjąć zawieszone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji zaskarżonego wyroku w zakresie określenia przedmiotu sprawy w ten sposób, że w miejsce "27 maja 1990 r. " wpisać "5 grudnia 1990 r."; 3. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2059/22 w zakresie określenia przedmiotu sprawy w ten sposób, że w miejsce "27 maja 1990 r." wpisać "5 grudnia 1990 r.". UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2059/22 – na podstawie 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j.) – zawiesił postępowanie ze skargi kasacyjnej S.R.K. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt: I SA/Wa 1620/21 w sprawie ze skargi S.R.K. w B. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr DO-II.7610.12.2021.AK w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego – do czasu rozstrzygnięcia objętego wnioskiem Prokuratora Generalnego następującego zagadnienia prawnego: "Czy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dowód wykazujący posiadanie gruntów w zarządzie, o którym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) powinna być uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23 poz. 120), w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)?". W dniu 16 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt I OPS 2/23 podjął uchwałę, w której uznał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne decyzja, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23 poz. 120), może stanowić samoistny dowód stwierdzenia posiadania wskazanego w tej decyzji gruntu w zarządzie, o którym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "ppsa") sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Wobec faktu, że przyczyna zawieszenia postępowania ustała, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. akt I OPS 2/23, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, koniecznym stało się podjęcie z urzędu uprzednio zawieszonego postępowania. W myśl art. 156 § 1 ppsa sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 156 § 3 ppsa jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może sprostować wyrok sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w komparycji wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w zakresie określenia przedmiotu sprawy omyłkowo wpisał "27 maja 1990 r." zamiast "5 grudnia 1990 r." Błąd w tym samym zakresie zawiera komparycja wydanego w niniejszym postępowaniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2024 r. Błędy te uznać należy za oczywistą omyłkę - co nie ulega wątpliwości - a tym samym zaszły podstawy do sprostowania przedmiotowego wyroku i postanowienia w oparciu o art. 156 § 1 i 3 ppsa. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w zw. z art. 193 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Natomiast na podstawie art. 156 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 193 ppsa orzekł jak w pkt 2 i 3 sentencji.