II SA/Gl 57/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skarg M. O. (O.), D. S. i S. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 8 listopada 2022 r. nr IFXIV.7840.1.41.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") decyzją z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...] orzekł o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1 zlokalizowanej w gminie W. (obręb [...] B., jedn. ewid. [...]). W dniu 15 lutego 2022 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek D. S. oraz S. S. (dalej: "wnioskodawcy" lub "strony"), złożony za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...] orzekającą o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1, zlokalizowanej w gminie W. W ocenie stron w powyższym postępowaniu wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: "k.p.a.", tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz przesłanka o której mowa wart. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i były nieznane organowi, który wydał decyzję. W dniu 16 lutego 2022 r. do organu I instancji analogiczny wniosek o wznowienie postępowania wniósł M. O. (dalej: "wnioskodawca" lub "strona") również reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia 6 czerwca 2022 r. Starosta odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...] orzekającej o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1 zlokalizowanej w gminie W.. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcom nie może być przyznany status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty z dnia 27 października 2021 r. Starosta uznał, że nieruchomości stanowiące własność wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków, bowiem obiekty te nie ograniczają zabudowy ich działek. Starosta [...] wyjaśnił także, iż wedle obowiązującego w dacie wydania decyzji pojęcia obszaru oddziaływania, ograniczenie musi wynikać z konkretnego przepisu technicznego, zaś wnioskodawcy takiego nie wskazali. Organ I instancji dokonał także merytorycznej oceny swojego rozstrzygnięcia i stwierdził, że jest ono zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) - dalej: "u.i.o.ś", Starosta zauważył ponadto, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia wymagania z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) – dalej: "p.b.". Konkludując organ I instancji stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś sama decyzja o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. Odwołania od ww. decyzji organu I instancji z dnia 6 czerwca 2022 r., złożyli wszyscy wnioskodawcy, którzy złożyli wniosek o wznowienie postępowania reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnioskodawcy zakwestionowali stanowisko organu I instancji dotyczące braku po ich stronie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę budynków na działce o nr ewid. 1. W ich ocenie w szczególności sam fakt naruszenia przepisów środowiskowych powinien przemawiać za uznaniem ich za strony postępowania podobnie jak możliwość wystąpienia immisji pośrednich. Dokonując oceny wydanego przez Starostę pozwolenia na budowę strony wskazały, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym na tym terenie. Stwierdziły również, że organ I instancji błędnie przyjął, że powierzchnia zabudowy projektowanej inwestycji wynosi mniej niż 0,5 ha. W odwołaniach strony zarzuciły organowi I instancji także błędne ustalenia faktyczne, ponieważ ich zdaniem w rzeczywistości inwestor zamierza zrealizować cztery budynki a nie trzy co potwierdzają uzgodnienia dołączone do projektu budowlanego. Strony podniosły także, że Starosta wadliwie uznał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, co prowadzi do naruszenia art. 35 ust. 1 lit. b) p.b. w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Zdaniem stron organ I instancji całkowicie pominął fakt, że projektowana inwestycja "niezmiernie godzi" w środowisko naturalne. Zastrzeżenia stron budzi również fakt, że inwestor przy przeprowadzeniu wycinki 138 drzew nie poniósł żadnej opłaty. Strony dołączyły do odwołania umowę rezerwacyjną, z której wynika, że inwestor zamierza zawrzeć umowę sprzedaży mieszkań. W odwołaniach pełnomocnik stron podważył również podpisy składane przez inwestora na etapie pozwolenia na budowę. W związku z powyższymi strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia 6 czerwca 2022 r. oraz decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...] orzekającej o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1 zlokalizowanej w gminie W. Na skutek rozpoznania odwołania złożonego przez strony Wojewoda Śląski decyzją z 8 listopada 2022 r., znak: IFX1V.7840.1.41.2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: "k.p.a." oraz art. 82 ust. 3 p.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania przed organem I instancji oraz przywołał przepisy postępowania administracyjnego regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 k.p.a. - art. 152 k.p.a.) i omówił jego etapy. Rozpatrując przedmiotową sprawę Wojewoda ustalił, że strony dochowały terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. Następnie organ odwoławczy zbadał możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 pkt 4 k.p.a. tj. czy wnioskodawcom postępowania powinien być przyznany status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. Wojewoda wskazał na treść art. 28 k.p.a. i jego wykładnię wynikającą m.in. z orzecznictwa sądów administracyjnych. Organ odwoławczy przywołał wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. I OSK 1559/06. Jednocześnie organ odwoławczy, zwrócił uwagę, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę interes prawny, o którym mowa wyżej ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b., który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. W ocenie Wojewody, Starosta [...] słusznie zauważył, że definicja obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, która obowiązuje od dnia 19 września 2020 r. za taki uznaje teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Organ odwoławczy wskazał równocześnie na wykładnię autentyczną tego przepisu wynikającą z uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - druk nr 121 złożony do Sejmu w dniu 23 grudnia 2019 r. W ocenie Wojewody wnioskodawcy na etapie całego postępowania wznowieniowego nie wskazali żadnego przepisu techniczno-budowlanego lub innego przepisu szczególnego, który wskazywałby, że projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości a co pozwoliłoby w konsekwencji uznać ich za stronę postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną Starosty z dnia 27 października 2021 r. Odnosząc się do podniesionej we wniosku kwestii immisji pośrednich, w tym zwiększenie natężenia ruchu drogowego, czy hałasu, Wojewody uznał, że nie stanowią one ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich i przywołał stanowisko zajęte przez autorów projektu zmiany ustawy Prawo Budowlane w tym zakresie. Wojewoda zauważył, że działka wnioskodawcy M. O. nr ewid. 3 zlokalizowana jest ok. 350 m od najbliższego projektowanego budynku objętego decyzją Starosty (190 m od granicy działki inwestycyjnej), natomiast działka wnioskodawców D. S. i S. S. nr ewid. 2 jest oddalona o ok. 1,45 km od projektowanej inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, że pomimo, iż sami wnioskodawcy nie wskazali jakie ograniczenia w zabudowie mogą wystąpić na ich działkach w związku z planowaną inwestycją, to Wojewoda sam dokonał analizy w tym zakresie uwzględniając przepisy budowlane, w tym przepisy techniczno-budowlane zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t Dz.U.2022 poz. 1225) – dalej: "rozporządzenie WT". Odnosząc się do usytuowania projektowanych budynków względem działek wnioskodawców (tj. działki nr ewid. 2 oraz działki nr ewid. 3) Wojewoda stwierdził, że ograniczenia w zabudowie tych nieruchomości nie dopatrzył z regulacji wynikających z § 12 ust. 1, § 13 czy § 271-273 rozporządzenia WT. Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia oznaczają, że wnioskodawcy postępowania nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie mogą zostać uznani za strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 27 października 2021 r. nr [...] znak [...] orzekającą o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1 zlokalizowanej w gminie W. Odnosząc się do drugiej powoływanej przez wnioskodawców przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Wojewoda wyjaśnił, że nie może jej zbadać, ponieważ takie badanie może nastąpić dopiero po uznaniu wnioskodawcy (wnioskodawców) za stronę postępowania. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda przywołał stanowisko zwarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2019 r. sygn. IV SA/Po 134/19 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. II SA/Sz 86/14. uznając, że "wykluczenie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powoduje niemożność rozpatrywania pozostałych przesłanek wznowienia zawartych we wniosku skarżących o wznowienie postępowania". Wojewoda stwierdził również, że uznanie przez organ, iż nie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania, uniemożliwia badanie merytoryczne kwestionowanej decyzji, czyli nie jest możliwe sprawdzenie czy zawiera ona inne wady. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że nie może wypowiedzieć się co do podnoszonej przez wnioskodawców możliwej niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy przepisami środowiskowymi. Skargę od ww. decyzji wniósł M. O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzucił jej: a) naruszenie prawa materialnego, a to: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu, iż stroną jest jedynie podmiot wskazujący na jeden z przepisów rozporządzenia WT, w zakresie ograniczenia zabudowy ich nieruchomości przez planowaną inwestycję, skutkującą uznaniem, iż skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co po pierwsze jest sprzeczne z literalnym brzmieniem przytoczonych przepisów, gdyż nie odwołują one w zakresie oceny, czy podmiot posiada status strony, wprost i wyłączenie do wskazanego rozporządzenia, a także jest to interpretacja sprzeczna z wykładnią funkcjonalną (sprzeczność z ratio legis przepisu) oraz systemową (sprzeczność z konwencją z Aarhus); - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b. p.b. w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 u.i.o.ś w zw. z § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), poprzez jego niezastosowanie; - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. poprzez jego niezastosowanie - niezbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony przyrody, niezależnymi od wydania decyzji środowiskowej; - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo rzeczywistego przeznaczenia inwestycji, możliwego do wykazania, sprzecznego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 59 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie przez organ czy inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000; - art. 6 ust. 1 lit. a-b i ust. 2 oraz 8 Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. - o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706), poprzez ich niezastosowanie, skutkujące niezapewnieniem udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących konkretnych przedsięwzięć; - art. 9 Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. - o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003 r, Nr 78, poz. 706) poprzez jego niezastosowanie; b) naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji mimo zaistnienia ku temu szeregu przesłanek, a to: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a także istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub nawet decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, a także poprzez uznanie, iż do zbadania podstaw uchylenia może dojść jedynie poprzez ich zarzucenie przez stronę uprawnioną, a nie przez organ z urzędu; - art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie niezbędnych działań wobec nieprawidłowej decyzji z urzędu, mimo obowiązku wynikającego z ww. przepisu, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego o czyn z art. 270 i 233 Kodeksu karnego, od którego mogło zależeć wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., determinującej rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie; - art. 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważnie całości materiału dowodowego, w szczególności umów rezerwacyjnych, wskazujących m.in. na rzeczywisty charakter i funkcję lokali w planowanej inwestycji i na wprowadzenie w tym zakresie Organu w błąd, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, nieuwzględnienie wniosków dowodowych mających znaczenie dla sprawy, pominięciu nowych faktów i dowodów ujawnionych w postępowaniu wznowieniowym, - art. 394 § 2 Kodeksu postępowania karnego poprzez niezawiadomienie organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 270 i 233 Kodeksu postepowania karnego, mimo ciążącego na organie obowiązku. W konsekwencji wniesionych zarzutów skarżący wniósł o: 1. uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego i organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję Starosty [...] z 27.10.2021 r. nr [...], [...] o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr 1 Gmina W., w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a., 3. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skargę na decyzję Wojewody wywiedli również skarżący D. S. i S. S. reprezentowani przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika. Zarówno zarzuty skargi jak i wnioski oraz treść jej uzasadnienia są powtórzeniem treści skargi wniesionej przez skarżącego M. O. W uzasadnieniu skarg skarżący wskazali argumenty potwierdzające ich zarzuty i wnioski. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 60/23 tut. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej: "p.p.s.a." połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Gl 60/23 ze skargi D. S. i S. S. ze sprawą o sygn. akt II SA/Gl 57/23 ze skargi M. O. W dniu 14 marca do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżących z dnia 9 marca 2023 r. dotyczące postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową B. [...] w B. w sprawach o sygn. akt [...] oraz [...] w przedmiocie podrobienia podpisów pod dokumentami użytymi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przez Starostę [...]. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Śląski wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 8 listopada 2022 r., znak: IFX1V.7840.1.41.2022 utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 6 czerwca 2022 r. Oba te orzeczenia wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym wnioskiem skarżących, którzy powołując się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 6 czerwca 2022 r. orzekającej o pozwoleniu na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1 zlokalizowanej w Gminie W. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja ostateczna Starosty wydana została w przedmiocie pozwolenia na budowę, a w tego rodzaju sprawach (zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym) o przymiocie strony stanowi ww. norma prawna, będąca uregulowaniem szczególnym do art. 28 k.p.a. Po wznowieniu postępowania, prawidłowo prowadzono postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia, czy wystąpiła w sprawie podstawa wznowienia. W tym celu organ badał, czy skarżący mają interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle nie zaś rozszerzająco. W związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony takiego postępowania. Ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane otrzymał nowe brzmienie. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2535/21, LEX nr 3503610). Obszaru oddziaływania nie można utożsamiać z każdym obszarem, na którym odczuwalne będą niekorzystne skutki realizacji określonej inwestycji. Dlatego nawet bezsporne ustalenie, że planowana inwestycja będzie powodować takie uciążliwości, jak kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, samo w sobie nie decyduje o statusie strony właścicieli nieruchomości na nie narażonych. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 p.b. nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie słusznie przyjęły, że skarżący jako współwłaściciele działek nr ewid. 3 i nr ewid. 2 nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę kompleksu hoteli. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie w tym zakresie doprowadziło organy obu instancji do prawidłowego wniosku, że okoliczności, na które skarżący powoływali się we wniosku nie uzasadniają posiadania interesu prawnego przez skarżących. Zgodnie z ustaleniami organów obu instancji i jest to kwestia bezsporna, nieruchomości skarżących znajdują się w takiej odległości od terenu projektowanej inwestycji (190 m od granicy działki inwestycyjnej i 1450 m), że brak jest możliwości bezpośredniego jej odziaływania na te nieruchomości w zakresie ograniczenia ich zabudowy. Wskazana przez skarżących możliwość pośredniego oddziaływania projektowanej inwestycji na ich nieruchomości poprzez zwiększony ruch drogowy czy hałas nie może zostać uznana za wystarczającą do uznania, że skarżący posiadają interes prawny i przysługuje im przymiot strony w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę kompleksu trzech hoteli apartamentowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. nr 1 Gmina W. Argumenty podnoszone przez skarżących w tym przedmiocie należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami, a nie interesu prawnego. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał również, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia przepisów środowiskowych w szczególności ustawy, ponieważ objęta pozwoleniem inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Na aprobatę zasługuje również stanowisko organu odwoławczego dotyczące ewentualnego naruszenia przepisów Konwencji poparte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 615/11. Takie ustalenia powodują, że przedmiotem oceny sądu nie mogą być zarzuty dotyczące merytorycznej oceny ostatecznej decyzji Starosty z dnia 6 czerwca 2022 r. podobnie jak i zarzuty dotyczące sfałszowania dokumentów, które wykorzystywane były w sprawie zakończonej wydaniem decyzji przez Starostę. Słusznie organ odwoławczy uznał, że badanie zaistnienia drugiej powoływanej przez wnioskodawców przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie może mieć miejsca, ponieważ takie badanie może nastąpić dopiero po uznaniu wnioskodawcy (wnioskodawców) za stronę postępowania. Podobnie jak organ odwoławczy również Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd zwarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. II SA/Sz 86/14 uznając, że "wykluczenie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. powoduje niemożność rozpatrywania pozostałych przesłanek wznowienia zawartych we wniosku skarżących o wznowienie postępowania". Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.