II SA/Lu 775/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Lu 17/23 I. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego; II. przyznaje R. R. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE Wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 17/23, tutejszy Sąd oddalił skargę Z. W. na bezczynność Wójta Gminy Niemce w przedmiocie wykonania decyzji dotyczących usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania bezczynności organu w zakresie wykonania przyznanych skarżącemu usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi opierają się na twierdzeniu, że do wykonania tych usług organ skierował osoby nieposiadające odpowiednich kwalifikacji. W ramach oceny tak sformułowanego zarzutu bezczynności, w ocenie Sądu, istotne znaczenie ma jednak nie tyle ocena kwalifikacji osób skierowanych do pomocy skarżącemu, co ocena działań organu, tj. tego, czy organ podjął wszelkie możliwe działania zmierzające do wykonania na rzecz skarżącego przyznanych mu usług przez odpowiednie osoby. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyrokach z 19 grudnia 2008 r., I OSK 147/08 oraz z 7 maja 2015 r., I OSK 2471/13, w sytuacji, gdy mimo podjętych przez ośrodek pomocy społecznej starań, nie udało się zatrudnić osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe, to okoliczność taka uzasadnia odmowę przyznania świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. W konsekwencji Sąd uznał, że obiektywny brak możliwości zatrudnienia osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje zawodowe do świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych wyłącza również możliwość skutecznego zarzucenia organowi pomocy społecznej bezczynności polegającej na niewykonaniu takich usług. Tym bardziej zaś taki zarzut jest niezasadny, jeżeli do zatrudnienia jedynej chętnej osoby do świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych doszło, jednak beneficjent nie jest usatysfakcjonowany kwalifikacjami tej osoby i z tego powodu uniemożliwia wykonanie usług. W ocenie Sądu, nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut bezczynności w zakresie wykonania takich świadczeń, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że przyczyną ich niewykonania jest postawa beneficjenta. Przedstawione Sądowi akta sprawy potwierdzają, że organ pomocy społecznej w Niemcach podjął wszelkie starania celem wykonania na rzecz skarżącego przez odpowiednie osoby specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, przyznanych decyzją z dnia 3 lutego 2022 r., których zakres został następnie zmieniony decyzją organu odwoławczego z dnia 30 czerwca 2022 r. W tym celu w pierwszej kolejności podjął próby znalezienia profesjonalnego podmiotu, który podjąłby się realizacji zamówienia na usługi społeczne w zakresie usług opiekuńczych. Wobec nieskuteczności tej próby, organ wystosował następnie ofertę zatrudnienia opiekunki do świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych, na którą to ofertę odpowiedziała tylko jedna osoba. Dążąc do realizacji przyznanych skarżącemu usług, a przy tym uznając, że zgłoszona kandydatura pochodzi od osoby, która spełnia wszelkie warunki do świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych, organ osobę tę zatrudnił. Zatrudniona opiekunka podejmowała następnie próby wykonania w miejscu zamieszkania skarżącego przyznanych mu usług, co potwierdzają zawarte w aktach jej notatki służbowe (k. 13 i 14 akt adm.). Jak wynika z tych notatek, a także z pism skarżącego złożonych do Ośrodka Pomocy Społecznej w reakcji na wizyty opiekunki, do realizacji przyznanych usług opiekuńczych nie doszło wyłącznie wskutek oporu samego skarżącego i jego subiektywnego przekonania, że zatrudniona do realizacji usług osoba nie posiada odpowiednich kwalifikacji. W takiej sytuacji nie można jednak zarzucić organowi bezczynność w realizacji przysługujących skarżącemu specjalistycznych usług opiekuńczych. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut bezczynności w zakresie wykonania przez Wójta Gminy Niemce decyzji przyznającej skarżącemu usługi opiekuńcze, ponieważ organ, będąc świadomym dotychczasowej postawy skarżącego i jego oporu podczas prób wykonania specjalistycznych usług opiekuńczych, poinformował skarżącego pismem z dnia 30 listopada 2022 r. o gotowości realizacji przyznanej pomocy, prosząc przy tym o wskazanie możliwej daty i godziny wykonania usług opiekuńczych. Jakkolwiek skarżący wielokrotnie składał do Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach pisma różnej treści, na wyżej wymienione pismo organu jednak nie odpowiedział i tym samym ponownie uniemożliwił realizację przyznanych mu świadczeń. Podsumowując Sąd stwierdził, że w świetle przywołanych okoliczności sprawy, brak jest podstaw do przypisania organowi bezczynności w zakresie wykonania decyzji dotyczących usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. W dniu 6 lipca 2023 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Od dnia 22 sierpnia 2023 r. wyrok jest prawomocny. W dniu 24 sierpnia 2023 r. Z. W. (dalej jako skarżący) wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 17/23. W obszernej skardze jako podstawę wznowienia wskazał "przerabiane kopie notatek służbowych osób od opieki z GOPS Niemce z 14.02.2022 r. oraz z 15.02.2022 r." Skarżący wyjaśnił: "o przerabianiu w/w notatek stanowiących dla składu WSA dowód mojej winy dowiedziałem się dnia 12.06.2023 r. z fotokopii przesłanych do akt sprawy". Skarżący wskazał dalej: "przerobione notatki służbowe nie mają danych osoby produkującej; podpisu pod fałszem z treścią sprodukowaną z GOPS, znającym np. podział pieniędzy z [...] (legalny)". Skarżący wyjaśnił: "WSA zmienił przedmiot bezprawnie – na podstawie znanych tylko stronie notatek uznanych w WSA jako dowód mojej winy niewykonywania usług". Według skarżącego "WSA nie ma uprawnień i pojęcia fachowego do oceny usług opiekuńczych". W piśmie uzupełniającym skargę z 4 września 2023 r. skarżący wskazał na nienależyte reprezentowanie go w sprawie II SAB/Lu 17/23 przez "pomoc prawną". Do pisma dołączył również dowody, z których z uwagi na ciężki stan zdrowia uniemożliwiający mu udział w sprawie nie mógł skorzystać w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., tj. korespondencję pomiędzy nim a organem pierwszej instancji (pismo z 6 kwietnia 2022 r., pismo z 12 kwietnia 2022 r., pismo z 26 kwietnia 2022 r. , pismo z 29 kwietnia 2022 r., pismo z 13 maja 2022 r.) oraz decyzję Kolegium z 29 maja 2023 r. W piśmie uzupełniającym skargę, wniesionym do Sądu 18 października 2023 r., skarżący wskazał: "wyrok WSA II SAB/Lu 17/23 toleruje fałsz w piśmidłach z 14,15.02.2022 r., bzdury, bałagan GOPS Niemce i zakusy na coraz wyższe prowizje za opiekę i pomoc w tym prymityw jak poniżanie mocodawcy zleceń i patologicznie narusza prawo, tworzy system zagrażający życiu emerytów, by nie wykonywać decyzji na usługi opiekuńcze dla oszczędności". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. Jako pierwszą podstawę wznowienia skarżący wskazał na przesłankę określoną w art. 273 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą można zadąć wznowienia, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym. Skarżący wskazał na "przerabiane kopie notatek służbowych osób od opieki z GOPS Niemce z 14.02.2022 r. oraz z 15.02.2022 r." i "fałsz w piśmidłach z 14,15.02.2022 r., które toleruje sąd w wyroku II SAB/Lu 17/23". Według skarżącego, "przerobione notatki służbowe nie mają danych osoby produkującej; podpisu pod fałszem z treścią sprodukowaną z GOPS". Powołana przez skarżącego okoliczność nie uzasadnia uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 17/23. W kontekście wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia postepowania sądowoadministracyjnego istotne jest, że sąd administracyjny zasadniczo opiera swoje orzeczenie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji publicznej. Art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje wyjątek od tej zasady, dopuszczając przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentu. Oznacza to, że dokument jest jedynym środkiem dowodowym, który może być przeprowadzony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji powyższego podrobienie lub przerobienie dokumentu może stanowić przyczynę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego tylko wówczas, gdy prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego zostało oparte na sfałszowanym dokumencie, z którego dowód przeprowadzono w postępowaniu sądowym. Podrobienie lub przerobienie dokumentu stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie wówczas, gdy dowód z powyższego dokumentu został przeprowadzony w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem, który wydał prawomocne orzeczenie będące przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, a nie w postępowaniu przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z 28 marca 2007 r., I OSK 16/07; postanowienie NSA z 17 lipca 2012 r., II GSK 995/12; postanowienie WSA w Szczecinie z 8 marca 2010 r., II SA/Sz 125/10; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 552; H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, 2016, art. 273, LEX/el. 2016). W postępowaniu w sprawie zakończonej wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., II SAB/Lu 17/23 Sąd nie przeprowadził dowodu z dokumentów. Zatem wprawdzie strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., II SAB/Lu 17/23 wskazała na jedną z podstaw wznowienia, wynikającą z treści art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co czyni skargę dopuszczalną, jednak w okolicznościach sprawy nie wystąpiła podstawa do uwzględnienia tej skargi, ponieważ prawomocny wyrok Sądu nie został oparty na dokumencie przerobionym lub podrobionym. Sąd nie przeprowadził w sprawie uzupełniającego dowodu z dokumentów, w tym z notatek z 14.02.2022 r. oraz z 15.02.2022 r., których przerobienie zarzucił skarżący. Subiektywne przekonanie strony o przerobieniu dokumentu nie stanowi podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jedynie informacyjnie należy podnieść, że skarżący, powołując się na przerobienie kopii notatek służbowych z 14.02.2022 r. oraz z 15.02.2022 r. i fałsz w tych notatkach, w istocie zarzuca tzw. fałsz intelektualny dokumentu, który jest czymś innym niż przerobienie albo podrobienie dokumentu w rozumieniu art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podrobienie dokumentu polega na sporządzeniu dokumentu przy zachowaniu pozorów, jak gdyby dokument i zawarte w nim oświadczenie pochodziło od innej osoby niż ta, w której imieniu został sporządzony. Natomiast przerobienie dokumentu polega na nadaniu mu innej niż pierwotna treści, tj. wpisaniu w jej miejsce innej treści lub poprawieniu istniejącej (postanowienie SN z 6 czerwca 1997 r., III CKN 85/97, OSNC 1997/11, poz. 182). Z kolei fałsz intelektualny polega na poświadczeniu nieprawdy przez osobę, która dokument wystawiła we własnym imieniu i z własnym podpisem. Fałsz intelektualny nie polega na podrobieniu czy przerobieniu dokumentu i z tej przyczyny nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania wskazanej w art. 273 § 1 pkt 1 (por. postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., I FSK 1010/13). Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, obie kwestionowane notatki zostały opatrzone imieniem i nazwiskiem osoby, która je sporządziła i zostały przez tę osobę podpisane. Jako drugą podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał brak należytego reprezentowania go w postępowaniu sądowym w sprawie II SAB/Lu 17/23. Jest to podstawa wznowieniowa wymieniona w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. W tym postępowaniu skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika – R. R., ustanowionego w ramach prawa pomocy. Z treści pisma z 4 września 2023 r. wynika, że skarżący upatruje podstawy wznowienia postępowania związanej z brakiem należytej reprezentacji w sposobie działania pełnomocnika ustanowionego dla niego z urzędu. Tymczasem w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że ewentualne niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika, nawet prowadzące do negatywnych dla strony konsekwencji, nie mieści się w zakresie przesłanki braku należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Ten pogląd Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela (por. postanowienie NSA z 11 lutego 2005 r., OSK 1160/04; postanowienie NSA z 15 lutego 2012 r., I GSK 155/12; wyrok WSA w Lublinie z 22 lipca 2020 r. II SA/Lu 14/20). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że prezentowany przez skarżącego punkt widzenia może nawiązywać do potocznego rozumienia "nienależytej reprezentacji", jednak w języku prawnym ugruntowane jest stanowisko, że chodzi o przypadki braku lub wadliwego umocowania osoby, która miała być pełnomocnikiem, nie zaś o brak skutecznego działania w procesie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. W niniejszej sprawie bezsporne natomiast pozostaje, że R. R. została prawidłowo ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego (prawomocne postanowienie referendarza sądowego tutejszego Sądu z 16 lutego 2023 r., II SPP/Lu 6/23; pismo OIRP z 7 marca 2023 r. – k. 12 akt sądowych sprawy II SAB/Lu 17/23). O fakcie wyznaczenia pełnomocnika w osobie R. R., jak również o tym, że ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.) skarżący został przez OIRP poinformowany pismem z 7 marca 2019 r. Powyższe oznacza, że skarżący posiadał wiedzę o osobie wyznaczonej do jego reprezentowania, a tym samym miał możliwość podjęcia działań w celu ewentualnego zgłoszenia zastrzeżeń co do sposobu działania ustanowionego dla niego pełnomocnika. Korzystający z prawa pomocy może bowiem wystąpić do okręgowej izby radców prawnych z uzasadnioną prośbą o wyznaczenie innego pełnomocnika w sprawie, jednak taka decyzja rady jest autonomiczna i sąd nie ma jakichkolwiek uprawnień do podejmowania działań w tym zakresie (zob. postanowienie NSA z 12 maja 2009 r., II OZ 409/09). Podsumowując, zastrzeżenia mocodawcy do sposobu wypełniania obowiązków przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Relacje te podlegają przede wszystkim aktom określającym zasady deontologii zawodów prawniczych (kodeksy etyki), a niewłaściwe wypełnianie obowiązków przez pełnomocnika może stać się przyczyną wystąpienia mocodawcy do właściwych organów samorządu zawodowego (w tym przypadku - Okręgowej Izby Radców Prawnych w Lublinie). Jako kolejną, trzecią podstawę wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r. skarżący wskazał środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a których nie mógł powołać w poprzednim postępowaniu. Jest to podstawa wznowieniowa wymieniona w art. 273 § 2 p.p.s.a., zaś dokumenty, na które powołuje się skarżący, to korespondencja pomiędzy nim a organem pierwszej instancji (pismo z 6 kwietnia 2022 r., pismo z 12 kwietnia 2022 r., pismo z 26 kwietnia 2022 r., pismo z 29 kwietnia 2022 r., pismo z 13 maja 2022 r.) oraz decyzja Kolegium z 29 maja 2023 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przez okoliczności faktyczne lub środki dowodowe (które zostały później wykryte) należy rozumieć tylko takie okoliczności i dowody, które istniały przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego, którego wznowienia skarżący żąda (zamiast wielu: wyrok NSA z 21 września 2022 r., II FSK 13/22). Tymczasem decyzja Kolegium z 29 maja 2023 r. została wydana już po zakończeniu postępowania sądowego, którego wznowienia skarżący się domaga, a więc nie może stanowić "nowego" dowodu, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Jeżeli zaś chodzi o pozostałe pisma, na które powołał się skarżący jako te, z których nie mógł skorzystać w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., to należy wyjaśnić, że ze sformułowania art. 273 § 2 wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Przepis ten obejmuje zatem środki dowodowe i fakty stronie nieznane i dla niej niedostępne. Natomiast fakty i środki dowodowe ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, gdyż miała możliwość do nich dostępu, nie są objęte hipotezą tego przepisu. Analiza art. 273 § 2 p.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że podstawa do wznowienia postępowania sądowego określona w tym przepisie nie zachodzi wówczas, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na okoliczności faktyczne lub środki dowodowe w poprzednim postępowaniu (por. postanowienie NSA z 21 maja 2009 r., I OSK 84/09). Stąd niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek zaniedbania, zapomnienia, błędnej oceny potrzeby ich powołania albo niedostrzeżenia tych środków w materiale zebranym przez organ, strona tego nie uczyniła. Oczywiste jest, że korespondencja pomiędzy skarżącym a organem pomocy społecznej pierwszej instancji była znana skarżącemu jako jej autorowi oraz adresatowi przed wydaniem prawomocnego wyroku z 25 kwietnia 2023 r., a zatem nie może być uznana za materiał dowodowy z którego skarżący nie mógł skorzystać w postępowaniu zakończonym tym wyrokiem. Na marginesie należy podnieść, że skarżący wyjaśnił, iż na powyższe pisma nie powołał się w toku postępowania zakończonego wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r. z uwagi na ciężki stan zdrowia, który uniemożliwiał mu udział tym postępowaniu (k. 18 akt sąd.). Tymczasem w aktach sprawy sądowej II SAB/Lu 17/23 widnieje nadesłana do Sądu korespondencja skarżącego wraz z załączoną do niej kopią dokumentu (k. 19-20 akt sąd. sprawy II SAB/Lu 17/23). Z tych wszystkich względów skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., II SAB/Lu 17/23 podlega oddaleniu w oparciu o art. 282 § 2 p.p.s.a. z uwagi na brak ustawowych podstaw do wznowienia postępowania sądowego. Odnośnie do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, to należy wskazać, że w punkcie II sentencji wyroku Sąd, stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a., przyznał ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd ustalił wysokość wynagrodzenia na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) i określoną w tym przepisie kwotę 480 zł podwyższył o podatek od towarów i usług na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r. Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 ze zm.). Sąd nie zastosował stawki z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, ponieważ odsyłający między innymi do tego rozdziału § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt SK 53/22 (Dz. U. z 4 maja 2023 r. poz. 842) został częściowo uznany za niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis traci moc w zakresie, w jakim przewiduje wysokość opłaty stanowiącej koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w wysokości niższej niż stawka minimalna opłat za czynności radców prawnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, wydanym na podstawie art. 225 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1166), dotyczącym stawek minimalnych w sprawach prowadzonych z wyboru. Dlatego też, mając na uwadze sentencję omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przyznano ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie z uwzględnieniem stawki przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.