II OSK 2296/23

SENTENCJA Dnia 20 listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 907/22 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 21 listopada 2022 r., nr WOA.7721.200.2022.MSK w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. zasądza od D. D. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 907/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uwzględniając skargę D. D., uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, zwanego dalej "WINB", z dnia 21 listopada 2022 r., nr WOA.7721.200.2022.MSK, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Krotoszynie z dnia 8 września 2022 r., nr NB.7355.21.2022, o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości co do legalności budowy i użytkowania budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. Sąd, uchylając zaskarżoną decyzją, wskazał, że przedmiotem niniejszej skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji WINB utrzymującej w mocy decyzję PINB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy tarasu w budynku należącym do inwestora. Analiza całości akt sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. A mianowicie, materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.". Inwestor zrealizował taras w oparciu o prawomocną decyzję z 2018 r. Wobec części decyzji z 2018 r. orzeczono nieważność przez Wojewodę Wielkopolskiego [decyzją z 26 września 2022 r., znak: IR-IV.7840.26.2022.10, Wojewoda Wielkopolski stwierdził nieważność decyzji Starosty Krotoszyńskiego z 8 maja 2018 r., nr 316/2018, znak: ArB.6740.1.191.2018, w części dotyczącej budowy tarasu w granicy z działką nr ewid. [...] (pkt 1), a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności (pkt 2)]. Zdaniem skarżącej, nie można polecić organom administracji architektoniczno-budowlanej kontynuowanie postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sprawą powinien zająć się, zdaniem skarżącej, organ nadzoru budowlanego. WINB natomiast uznał, że postępowanie administracyjne nie powinno się toczyć przed nim, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji z 2018 r. nie jest ostateczne, a nawet jeśli jest, to zastosowanie znajduje art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. Sąd w składzie orzekającym nie był w stanie w tym momencie przyznać racji żadnej ze zwaśnionych stron postępowania sądowoadministracyjnego. Występują bowiem niejasności, które muszą zostać wyjaśnione w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć bardzo istotne zagadnienie. Otóż nie wiadomo, czy pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego o częściowym stwierdzeniu nieważności decyzji z 2018 r. jest prawomocny. Tylko dzięki życzliwości skarżącej Sąd powziął wiadomość o fakcie wydania tej decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Co prawda, skarżąca przesłała kopię odwołania od tej decyzji, pismo przewodnie Wojewody o przekazaniu odwołania do GINB, jak i samą decyzję, jednakże nie jest wiadome, czy E. i P. małż. H. wnieśli odwołanie od tej decyzji czy nie, a to leży w ich interesie. Z nadesłanej korespondencji nie wynika, czy rzeczywiście pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego jest prawomocny. Wiadomo tylko tyle, że skarżąca wniosła odwołanie co do pkt 2, natomiast nie wiadomo, czy pkt 1 został zaskarżony przez małż. H.. Doniosłość tego zagadnienia pozostaje w ścisłym związku z następną okolicznością wymagającą ustalenia. Druga okoliczność, która musi zostać wyjaśniona przez WINB to kwestia, czy E. i P. małż. H., po sfinalizowaniu swojej inwestycji w części, tj. po wybudowaniu tarasu, złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w części, w jakiej dotyczy to rzeczonego tarasu i czy dostali prawomocne pozwolenie na użytkowanie tarasu. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2022 r. pracownicy PINB dali do zrozumienia, że taras jest skończony i już jest użytkowany. Uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w części jest dopuszczalne, a to również ma istotne znaczenie dla dalszego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 maja 2013 r., II OSK 2654/11). Skarżąca zacytowała w uzasadnieniu skargi większy fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym mowa jest o tym, że po wykonaniu robót budowlanych, a następnie po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę, nie można dalej prowadzić postępowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (zob. szerzej wyrok WSA w Warszawie z 20 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 2068/20; podobnie: wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 stycznia 2018 r., II SA/Bd 924/17; wyrok WSA w Olsztynie 29 listopada 2017 r., II SA/Ol 823/17). Zacytowany w uzasadnieniu skargi wyrok jest jak najbardziej trafny, jednakże skarżąca nie spostrzegła, że zapadł on w innym stanie faktycznym. Otóż, w sprawie, której dotyczy cytowany wyrok zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie, co determinowało rozstrzygnięcie sądu warszawskiego. W niniejszej sprawie zaś, nie wiadomo czy to nastąpiło. Wyjaśnienie tej okoliczności będzie miało fundamentalne znaczenie. Jeżeli bowiem okaże się, że E. i P. małż. H. uzyskali prawomocne pozwolenie na użytkowanie tarasu, to po ustaleniu, że pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego o częściowym stwierdzeniu nieważności decyzji z 2018 r. jest prawomocny, nie będzie możliwości mówienia, że postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy tarasu podlega umorzeniu. W tej sytuacji PINB będzie miał obowiązek przeprowadzić postępowanie legalizacyjne wg przepisów art. 48 i następnych P.b. Jeżeli okaże się z kolei, że E. i P. małż. H. nie uzyskali pozwolenia na użytkowanie, a pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego jest prawomocny, zastosowanie znajdzie przepis art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. Przepis ten dotyczy bowiem takich stanów prawnych, w których inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, a proces budowlany nadal trwa. Mówiąc o procesie budowlanym, nie trzeba mieć wcale na względzie robót budowlanych. Ustawodawca w art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. stanowi o możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo zakończenia robót budowalnych. Procedura z art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. przewiduje możliwość ponownego wydania pozwolenia na budowę według reżimu określonego w art. 28 ust. 1 P.b., jeżeli roboty budowlane były prowadzone legalnie (por. wyrok NSA z 23 marca 2023 r., II OSK 303/23). W niniejszej sprawie nie ma najmniejszych wątpliwości, że E. i P. małż. H. prowadzili roboty budowlane legalnie, do momentu stwierdzenia nieważności decyzji z 2018 r. w zakresie tarasu. Stwierdzenie nieważności, które jak wspomniał Sąd w składzie orzekającym, nie wiadomo czy doszło do skutku, wywołało stan, w którym trzeba będzie zdecydować, czy można jeszcze raz uzyskać pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), czy trzeba będzie przeprowadzić postępowanie legalizacyjne (art. 48 ust. 1 P.b.). Aby rozwiązać te wątpliwości, WINB musi wyjaśnić, czy stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę w części, w jakiej dotyczy budowy tarasu jest prawomocne. Ponadto ustalenia wymaga to, czy inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie tarasu. To bowiem zdeterminuje dalszą procedurę co do reżimu, w jakim powinna się toczyć. Gdyby okazało się, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę w zakresie tarasu, nieistotne czy administracyjne, czy sądowoadministracyjne trwa, WINB powinien zastanowić się nad sugestią skarżącej co do zawieszenia postępowania administracyjnego toczącego się przed nim. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi "zwykłej" oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - błędną wykładnię prawa materialnego, polegającą na mylnym rozumieniu treści art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. i w konsekwencji błędne uznanie, że przepis ten pozwala organom administracji architektoniczno-budowlanej na udzielenie decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie, gdy stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę i jednocześnie inwestor nie uzyskał decyzji pozwolenia na użytkowanie: "Jeżeli okaże się z kolei, że E. i P. małż. H. nie uzyskali pozwolenia na użytkowanie, a pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego jest prawomocny, zastosowanie znajdzie przepis art. 37 ust. 2 pkt 2 p.b. Przepis ten dotyczy bowiem takich stanów prawnych, w których inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, a proces budowlany nadal trwa." (str. 7 uzasadnienia wyroku), - błędne zastosowanie prawa materialnego, polegające na uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada albo przepisowi art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. albo przepisowi art. 48 ust. 1 P.b., w zależności od tego, czy stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę obiektu, który nie posiada pozwolenia na użytkowanie lub posiada pozwolenie na użytkowanie: "Stwierdzenie nieważności, które jak wspomniał Sąd w składzie orzekającym, nie wiadomo, czy doszło do skutku, wywołało stan, w którym trzeba będzie zdecydować, czy można jeszcze raz uzyskać pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.), czy trzeba będzie przeprowadzić postępowanie legalizacyjne (art. 48 ust. 1 p.b.). Aby rozwiązać te wątpliwości, WWINB musi wyjaśnić, czy stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę w części, w jakiej dotyczy budowy tarasu jest prawomocne." (str. 7 uzasadnienia wyroku), - błędne zastosowanie prawa materialnego, polegające na uznaniu, że po stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i jeśli obiekt budowlany posiada prawomocne pozwolenie na użytkowanie, to w stosunku do tego obiektu należy zastosować przepis art. 48 i następne P.b. (wnoszący skargę kasacyjną nie precyzuje podstawy prawnej, gdyż na taką podstawę wskazał Sąd): "Jeżeli bowiem okaże się, że E. i P. małż. H. uzyskali prawomocne pozwolenie na użytkowanie tarasu, to po ustaleniu, że pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego o częściowym stwierdzeniu nieważności decyzji z 2018 r. jest prawomocny, nie będzie możliwości mówienia, że postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy tarasu podlega umorzeniu. W tej sytuacji PINB będzie miał obowiązek przeprowadzić postępowanie legalizacyjne wg przepisów art. 48 i następnych p.b." (str. 7/8 uzasadnienia wyroku). Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm.). zwanej dalej "K.p.a.", przez bezpodstawny zarzut, że organy nadzoru budowlanego nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego, niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej: "W pierwszej kolejności należy zaznaczyć bardzo istotne zagadnienie. Otóż nie wiadomo, czy pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego o częściowym stwierdzeniu nieważności decyzji z 2018 r. jest prawomocny. Tylko dzięki życzliwości skarżącej Sąd powziął wiadomość o fakcie wydania tej decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Co prawda skarżąca przesłała kopię odwołania od tej decyzji, pismo przewodnie Wojewody o przekazaniu odwołania do GINB, jak i samą decyzję, jednakże nie jest wiadome, czy E. i P. małż. H. wnieśli odwołanie od tej decyzji czy nie, a to leży w ich interesie. (...) Druga okoliczność, która musi zostać wyjaśniona przez WINB to kwestia czy E. i P. małż. H., po sfinalizowaniu swojej inwestycji w części, tj. po wybudowaniu tarasu, złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w części, w jakiej dotyczy to rzeczonego tarasu i czy dostali prawomocne pozwolenie na użytkowanie tarasu. (...) Jeżeli bowiem okaże się, że E. i P. małż. H. uzyskali prawomocne pozwolenie na użytkowanie tarasu, to po ustaleniu, że pkt 1 osnowy decyzji Wojewody Wielkopolskiego o częściowym stwierdzeniu nieważności decyzji z 2018 r. jest prawomocny, nie będzie możliwości mówienia, że postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy tarasu podlega umorzeniu." (str. 5-7 uzasadnienia wyroku); - art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 97 § 4 K.p.a. przez bezpodstawne nakazywanie nadzorowi budowlanemu rozważenia sugestii skarżącej D. D. w sprawie zawieszenia postępowania przed nadzorem budowlanym, polegającej na przyjęciu, że jest dopuszczalne zawieszenie postępowania przed nadzorem budowlanym w przedmiocie legalności budowy i użytkowania z tej przyczyny, że przed Wojewodą Wielkopolskim i Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z 2018 r. oraz że w następstwie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności zostało uruchomione postępowanie sądowoadministracyjne przez D. D.: "Gdyby okazało się, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę w zakresie tarasu, nieistotne czy administracyjne, czy sądowoadministracyjne trwa, WINB powinien zastanowić się nad sugestią skarżącej co do zawieszenia postępowania administracyjnego toczącego się przednim." (str. 7 uzasadnienia wyroku). Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej. Już chociażby z obowiązującego stanu prawnego wynika, że w sytuacji gdy została stwierdzona nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę zostały wykonane, to i tak w pierwszej kolejności wymagane jest zastosowanie przez organ architektoniczno-budowlany art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. Aktualnie ustawa – Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości co powinno nastąpić po stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Otóż w zakresie w jakim nastąpiło stwierdzenie nieważności wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 P.b.; a nadto decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych. To zatem oznacza, że na aktualnym etapie procesu inwestycyjnego, w związku ze stwierdzeniem nieważności w części ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z 2018 r., organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie oceny legalności budowy tarasu, ponieważ to dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę będzie mógł podjąć, ale z urzędu (patrz: art. 53a ust. 1 P.b.), działania zmierzające do ustalenia, czy istniejący stan budowy co do tarasu jest zgodny z pozwoleniem na budowę. Należy wskazać, że aktualne brzmienie art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. stwarza inwestorowi możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, w przypadkach, o jakich mowa w art. 37 ust. 2 pkt 1 i 2 P.b., bez konieczności angażowania organów nadzoru budowlanego, oczywiście o ile taką wolę wykaże inwestor i zastosuje się do rygorów Prawa budowlanego, które w przypadku zastosowania się do normy prawnej wynikającej z art. 37 ust. 2 P.b., nie niosą ze sobą zagrożenia zaistnienia takich negatywnych skutków, jakie wynikają z innych trybów postępowania, jak legalizacyjny (z art. 48 P.b.), czy naprawczy (z art. 50-51 P.b.). W tych warunkach, wbrew ocenie Sądu I instancji, WINB trafnie ocenił, że okoliczność stwierdzenia nieważności w części decyzji o pozwoleniu na budowę z 2018 r. nie stanowi okoliczności dającej podstawę organom nadzoru budowlanego by na tym etapie postępowania kwestionować legalność zrealizowanego obiektu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka ocena WINB była zasadna niezależnie od tego czy decyzja o stwierdzeniu nieważności była prawomocna. Tym bardziej jeżeli nie była prawomocna, to organ nadzoru budowlanego nie mógł tej okoliczności uwzględnić jako tej, która warunkowałaby prowadzenie przez ten organ postępowania administracyjnego. Zasadniczo nawet jeżeli postępowanie nieważnościowe było w toku to i tak w świetle art. 37 ust. 2 P.b. posiada usprawiedliwione podstawy ocena WINB, że skoro inwestor zrealizował budowę legitymując się wówczas stosowym pozwoleniem i zgodnie z jego warunkami, to organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw by kwestionować taką budowę. Dlatego WINB zasadnie powołał sią na treść art. 105 § 1 K.p.a. i stwierdził, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W istocie wówczas jakkolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne, co też w niniejszej sprawie ma miejsce, tym bardziej w świetle art. 37 ust. 2 P.b., co także współgra z oceną organów nadzoru budowlanego o zrealizowaniu przedmiotowego budynku zgodnie z uzyskanymi pozwoleniami na budowę. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b. zawiera usprawiedliwione podstawy. Ponadto w żadnym razie stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi podstawy do wdrożenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Nie jest to bowiem przypadek "klasycznej" samowoli budowlanej, na co wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w licznych swoich orzeczeniach. Co najwyżej, w zależności od okoliczności związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zastosowaniem art. 37 ust. 2 P.b. ewentualnie możliwe będzie wszczęcie, ale z urzędu postępowania naprawczego z art. 50-51 P.b. w związku z art. 53a ust. 1 P.b. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 37 ust. 2 pkt 2 i art. 48 P.b. zawierają usprawiedliwione podstawy. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny zawierają usprawiedliwione podstawy także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia prawa procesowego. Wbrew ocenie Sądu I instancji, materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia; zaś kwestia toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie warunkowała zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenia postępowania, ponieważ to dopiero ewentualny wynik postępowania, o jakim mowa w art. 37 ust. 2 P.b., będzie warunkował w zależności od okoliczności konieczność podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań, o czym już wyżej była mowa. Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "zwykłej", w sytuacji gdy Sąd I instancji nie zakwestionował legalności oceny organów nadzoru budowlanego, co do tego, że przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z warunkami uzyskanego pozwolenia na budowę, a swój wywód – jak się okazało niezasadnie – oparł na okoliczności związanej ze stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.