IV SA/Wa 954/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, asesor WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S., K. S., H. G., Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę UZASADNIENIE 1 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lutego 2020 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] maja 2019 r, znak: [...], orzekającą o ustaleniu jednorazowej opłaty w wysokości 8.580,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. ew. nr [...], o pow. 0,3318 ha, położonej w miejscowości [...] gm. [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2017 roku Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], obejmującego fragment miejscowości [...] - Obszar [...]. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 roku, poz. [...]). Plan miejscowy wszedł w życie dnia [...] lutego 2018 r. Na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] lutego 2019 r. umowy sprzedaży (Rep. [...] nr [...]), Pani S. S., Pan K. S., Pani H. G. i Pan Z. G. sprzedali niezabudowaną działkę gruntu o powierzchni 0,3318 ha, oznaczoną jako dz. ew. nr [...], położoną w miejscowości [...] gm. [...]. Decyzją z [...] maja 2019 r., znak: [...], Burmistrz Gminy [...] orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty w wysokości 8.580,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ("renty planistycznej"), na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. ew. nr [...], o pow. 0,3318 ha, położonej w miejscowości [...] gm. [...], objętej księgą wieczystą nr [...] oraz wskazał kto, w jakiej wysokości (stosownie do udziału we współwłasności nieruchomości) oraz w jakim terminie, ma opłatę uiścić. I tak organ ustalił, że Pani S. S. - współwłaściciel w udziale wynoszącym 1/2 części dz. nr ew. [...] kwotę 4.290,00 zł, Pan K. S. - współwłaściciel w udziale wynoszącym 4/10 części dz. nr ew. [...] kwotę 3.432,00 zł, Państwo Z. i H. małżonkowie G. - współwłaściciele w udziale wynoszącym 1/10 części dz. ew. nr [...] kwotę 858,00 zł, zobowiązani są wnieść w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia niniejszej decyzji na rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w [...]. Od powyższej decyzji odwołali się - dochowując ustawowego terminu - Pani S. S., Pan K. S., Pani H. G. i Pan Z. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy i wyjaśniło że stosownie do treści art. 36 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018.1945), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Kolegium wyjaśniło także w oparciu o jakie przepisy ustala się ową opłatę, wskazując że jej wysokość ustala organ I instancji na podstawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości, sporządzonego na potrzeby konkretnej sprawy przez rzeczoznawcę majątkowego. Kolegium przypomniało, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującym fragment miejscowości [...] - Obszar [...], przedmiotowa nieruchomość położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2 MN/U, dla którego podstawowe przeznaczenie to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinnej i usługowa. Zgodnie z § 29 (rozdział 10) tego Planu, ustala się stawkę procentową stanowiącą podstawę do określenia renty planistycznej na 20%. Bezpośrednio przed wejściem w życie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość nie podlegała ustaleniom żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wydano dla niej, ani dla części tej nieruchomości, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieruchomość położona była na terenach użytków rolnych. W planie miejscowym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 roku przedmiotowa nieruchomość była położona na terenie upraw rolnych (uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 1994 r.). Zarówno zatem w okresie obowiązywania poprzedniego planu miejscowego, jak i tzw. luki (okresu miedzy starym a nowym planem), przedmiotowa nieruchomość miała to samo przeznaczenie - rolne. Kolegium, powołując się na stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniło, że dla ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. niezbędne jest łączne wystąpienie trzech przesłanek, tj.: wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu miejscowego, określenia w planie miejscowym stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości, stanowiącej podstawę do ustalenia wysokości renty planistycznej (przy czym stawka ta nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości), zbycie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie spełnione są wszystkie ustawowe przesłanki do ustalenia renty planistycznej. Bezsporne bowiem jest, że: 1. w wyniku uchwalenia i wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego fragment miejscowości [...] - Obszar [...] nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości; 2. w planie tym określono stawkę procentową wzrostu wartości nieruchomości (stawka ta wynosi 20 % wzrostu wartości nieruchomości); 3. nastąpiło zbycie przedmiotowej nieruchomości przez dotychczasowych współwłaścicieli - Panią S. S., Pana K. S., Panią H. G. i Pana Z. G. - przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego. Zasadnie zatem organ I instancji prowadził z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości renty planistycznej i miał prawne podstawy do wydania decyzji o ustaleniu skarżącym renty planistycznej. Szczególnie, że wydanie decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej nie zależy od uznania organu, lecz jest obligatoryjne i uzależnione jedynie od spełnienia przesłanek określonych w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., art. 37 ust. 4 u.p.z.p. przy uwzględnieniu przepisów u.g.n. dotyczących wyceny nieruchomości i określenia wartości nieruchomości. W dniu [...] kwietnia 2019 r. na zlecenie Burmistrza [...] rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy określenia wartości nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości [...], gm. [...], dz. ew. nr [...]. Kolegium oceniając przedmiotowy operat, wskazało, że rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości przy zastosowaniu podejścia porównawczego - metody korygowania ceny średniej. W operacie określono wartości rynkowe: 1. przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego przed obowiązującym aktualnie planem miejscowym na 39.900,00 zł; 2. przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu aktualnie obowiązującego planu miejscowego na 82.800,00 zł. Data, na którą przyjęto stan przedmiotu wyceny to dzień [...] lutego 2018 r. (w którym wszedł w życie obowiązujący plan miejscowy), a data, na którą określono wartości rynkowe przedmiotu wyceny, to dzień [...] lutego 2019 r. (w którym doszło do sprzedaży nieruchomości). Zdaniem Kolegium, rzeczoznawca bardzo wnikliwie, wyczerpująco i rzeczowo przedstawił analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny i określenia wartości przedmiotowej nieruchomości. Obszernie opisał poszczególne etapy wyceny, charakterystykę rynku i badanych transakcji, a także cechy rynkowe nieruchomości wycenianej i przyjętych do porównań oraz ich wagi. Wycena jest logiczna, spójna, kompletna i należycie uzasadniona (zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym). Z operatu jednoznacznie wynika, że wskutek wejścia w życie obowiązującego planu miejscowego wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła. Operat został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę - rzeczoznawcę majątkowego Panią D. J. Operat nie zawiera on niejasności, pomyłek, ani braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione. W konsekwencji, nie ma podstaw do kwestionowania wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego Panią D. J. i do twierdzenia, że wartość przedmiotowej nieruchomości jest inna niż przyjął to rzeczoznawca majątkowy. Skoro w operacie ustalono, że różnica pomiędzy wartością wycenianej nieruchomości przed uchwaleniem planu i po uchwaleniu planu wyniosła 42.900,00 zł, a, w obowiązującym planie miejscowym określono 20% stawkę stanowiącą podstawę do określenia renty planistycznej, to wysokość renty planistycznej została ustalona prawidłowo w kwocie 8.580,00 zł. Powyższą opłatą prawidłowo organ I instancji obciążył skarżących z uwzględnieniem przysługujących im przed zbyciem udziałów w przedmiotowej nieruchomości. Skargę na decyzję Kolegium z [...] lutego 2020 r., Nr [...] wnieśli S. S., K. S., H. G. i Z. G. (dalej "skarżący"), zarzucając jej naruszenie: prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie, iż wartość nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gm. [...], nr ew. [...] o pow. 0,3318 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], wzrosła w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z [...] grudnia 2017r. (nr [...]), naruszenie prawa formalnego, tj. art. 10, 79 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie o zgromadzonych i przeprowadzonych dowodach w sprawie, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów, a w konsekwencji czego strony zostały pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z twierdzeniem, iż wartość nieruchomości wraz z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o ponad 100%. Wskazali, że [...] czerwca 2010 r. sprzedali niezabudowaną działkę, również położoną w miejscowości [...], gm. [...] nr ew. [...] o pow. 0,3 ha za kwotę 82.000 zł (osiemdziesiąt dwa tysiące złotych). Powyższe dowodzi, że już 9 lat temu wartość nieruchomość o zbliżonej powierzchni i powstałej w wyniku podziału tej samej działki, wynosiła 82.000 zł. Wobec tego zastanawiające jest, w jaki sposób została określona wartość nieruchomości nr dz. [...] objętej decyzją, przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 39.900 zł, skoro już w 2010 r. analogiczna nieruchomość osiągała wartość ponad 80.000 zł. Dlatego, w ocenie skarżących nie można się zgodzić z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji SKO, iż w wyniku uchwalenia i wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. Nie można mówić o wzroście wartości nieruchomości, jeżeli działka sprzedana 9 lat wcześniej bez zatwierdzonego planu miała niemal identyczną wartość. W ocenie skarżących organ bezkrytycznie przyjął wartości nieruchomości z operatu szacunkowego, wynikające z porównania do działek nie równoważnych w odniesieniu do sprzedanej działki, nieuwzględniające specyfiki nieruchomości będącej własnością skarżących oraz rzeczywistych kwot uzyskiwanych na przestrzeni lat 2010 - 2019 ze sprzedaży analogicznych działek. Sam fakt sprzedaży 9 lat wcześniej działki za kwotę 2 razy większą od wyceny biegłego, powinien spowodować wnikliwe przeanalizowanie sporządzonego operatu. Zdaniem skarżących, uchwalenie w 2017 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zmiana kwalifikacji działki z rolnej na mieszkaniowo usługową nie spowodowała zmiany jej wartości. Od dziesięciu lat na tym terenie wartość metra kwadratowego działki się nie zmienia i naliczanie opłaty z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości jest bezzasadne. Skarżący zaznaczyli także, że brak poinformowania ich o zgromadzeniu materiału dowodowego spowodował, że przedstawili kontroperatu, wykonanego dla tej nieruchomości z marca 2018 r., z którego jednoznacznie wynika, że wartość przedmiotowej działki nie uległa zmianie po zatwierdzeniu planu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie potwierdził bowiem trafności zarzutów sformułowanych skardze. Operat szacunkowy stanowiący podstawę określenia wysokości należnej tzw. renty planistycznej w związku ze zbyciem przedmiotowej nieruchomości ew.nr [...] przed upływem 5 lat od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], obejmującego fragment miejscowości [...] – Obszar [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] – jest rzetelny, spójny i nie zawiera niejasności oraz braków wymagających uzupełnienia czy sprostowania. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że zarówno organy administracji publicznej jak i sąd nie posiadają stosownej wiedzy specjalistycznej, by wnikać w te aspekty oceny operatu, które takiej wiedzy wymagają. Stosowną wiedzą specjalistyczną w tym zakresie dysponuje natomiast rzeczoznawca majątkowy. Z tego względu organy oraz sąd uprawnione są jedynie do przeprowadzenia kontroli formalnej operatu. Takiej też kontroli dokonały organy orzekające w sprawie, a skarżący również tak dokonaną ocenę operatu wytknęli w skardze. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że stanowiący podstawę wyceny wartości nieruchomości operat ten spełnia wszystkie wymogi formalne. Został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę i zawiera wymagane przepisami elementy. Jak wynika ze wspomnianego operatu, wartość przedmiotowej nieruchomości gruntowej ustalona została przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Podkreślić trzeba, że metodę szacowania wybiera rzeczoznawca majątkowy. Podejście porównawcze, które biegły zastosował w myśl art. 153 ust. 1 u.g.n., polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli znane są ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy operatu, spełnione zostały warunki do zastosowania tej metody szacowania. Dla prawidłowości wyceny wystarczy, aby nieruchomości porównawcze były podobne do wycenianej. Co przy tym istotne - podobieństwo nie oznacza identyczności. Przez nieruchomości podobne, porównywalne rozumie się takie, których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest najbardziej do siebie zbliżony. Te właśnie warunki zostały spełnione w rozpatrywanej sprawie. Wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do uznania, że nieruchomości porównawcze nie są nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wycenianej. Jakkolwiek nie są z wycenianą działką nr [...] identyczne, to nie pozbawia je statusu nieruchomości podobnych. Występujące różnice zostały przez biegłego zauważone, skorygowane i uwzględnione przy dokonywanym szacowaniu. Biegły przyjął dla nich cechy rynkowe stanowiące atrybuty cenowe, przyporządkowując im oceny wraz z ich opisem i określając procentowy wpływ danej cechy na cenę. Przy tym biegły wskazał, że wagi cech wynikają z informacji o nieruchomościach będących wcześniej przedmiotem obrotu, ich cechach, wiedzy o zjawiskach zachodzących na rynku, wiedzy o preferencjach nabywców, wynikających z doświadczenia zawodowego. Poza tym biegły zastosował współczynniki korygujące (wartości poprawek), by zniwelować dostrzeżone różnice. Skarżący nie dowiedli natomiast, aby nieruchomości przyjęte do porównań nie były podobne, a więc posiadały cechy, które wykluczały przyjęcie ich do porównań, mimo użytych współczynników korygujących. Argumentacja skarżących dążąca do wykazania, że nie można mówić o wzroście wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem mpzp, sprowadza się w zasadzie do twierdzenia, że błędnie wyliczono wartość nieruchomości na okres poprzedzający uchwalenie planu, bowiem w 2009 r. skarżący podobną sprzedali działkę za kwotę odpowiadającą wartości wycenianej nieruchomości na okres po uchwaleniu planu. Należy zatem wyjaśnić, że rzeczoznawca majątkowy, ustala wartość nieruchomości przy zastosowaniu metod przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ww. rozporządzeniu. Przy czym przy metodzie korygowania ceny średniej bierze do porównań kilkanaście nieruchomości. Zgodnie zaś ze standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych, podejście porównawcze stosuje się do określenia wartości rynkowej nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy nieruchomości podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny były w obrocie na określonym rynku w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających wycenę. Stąd dokonując wyceny nieruchomości w 2018 r., rzeczoznawca nie mógł uwzględnić nieruchomości, która była przedmiotem obrotu w 2009 r. Nie negując faktu uzyskania przez skarżących w 2009 r. za nieruchomość podobną tak intratnej ceny, jaką wskazują, organ nie mógł jednak uznać że ceny nieruchomości przyjętych przez rzeczoznawcę do porównań, nie odpowiadają możliwym do uzyskania cenom na danym rynku. Do porównań bowiem można przyjąć wyłącznie nieruchomości, które były przedmiotem obrotu a ich cena jest znana. Tak też było w rozpoznanej sprawie. Przypomnieć trzeba, że zakwestionowanie wartości nieruchomości ustalonej przez biegłego wymaga wykazania takich błędów operatu, które czynią że nie może on stanowić podstawy ustalenia opłaty. W niniejszej sprawie skarżący takiej argumentacji nie podnieśli, a Sąd z urzędu takich błędów nie dostrzegł. Skoro zaś z operatu wynika, że doszło do wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to niezasadnymi okazały się zarzuty skarżących wskazujące na naruszenie prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zarzuconych przepisów postępowania, mających wpływ na wynika sprawy. Organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy oraz należycie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Co prawda, istotnie Kolegium nie wystosowało zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a., jednak naruszenie tego przepisu oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżący nie wskazali jednak jaki wpływ na wynika sprawy to uchybienie mogłoby mieć. Skarżący co prawda dowodzą, że gdyby takie zawiadomienie zostało wystosowane, mogliby przedstawić kontroperat, jednak – jak wynika ze skargi oraz załączonej do niej kopii operatu szacunkowego, wynika, że operat ten nie dotyczy wycenianej działki, ale działki o nr [...], której wartość została oszacowana co prawda na dużo większą, ale też powierzchnia tejże działki kilkakrotnie przewyższa powierzchnię działki, której dotyczy zaskarżona decyzja i niniejszej postępowanie. Kontroperat, aby mógł zostać uwzględniony, musi bowiem dotyczyć nieruchomości będącej przedmiotem wyceny w danej sprawie. Skarżący natomiast do skargi załączyli operat dotyczący zupełnie innej nieruchomości. Zatem brak informacji o zgromadzeniu materiału dowodowego, nawet jeżeli miał miejsce, to nie zostało wykazane że mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Konkludując, renta planistyczna została prawidłowo obliczona, przy uwzględnieniu ustalonej w planie 20 % stawki wzrostu wartości nieruchomości przy obliczaniu tej opłaty. Skarżący natomiast nie przedstawili własnego kontroperatu sporządzonego przez specjalistę, który podważałby ustalenia przyjęte w kwestionowanym operacie. W konsekwencji Sąd uznał, że organy obu instancji, właściwie zastosowały art. 37 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Doszło bowiem do wzrostu wartości działki ew. nr [...] na skutek uchwalenia planu miejscowego z 2017 r. Prawidłowo zastosowano zatem także art. 154 u.g.n. oraz art. 155 u.g.n. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. - Sąd skargę oddalił ----------------------- 8