II GZ 538/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 560/24 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr DP.4010.212.2023.KK w sprawie skreślenia z listy firm audytorskich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 560/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. Z. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia 7 grudnia 2023 r., nr DP.4010.212.2023.KK w przedmiocie skreślenia z listy firm audytorskich. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 20 stycznia 2024 r. C. Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr DP.4010.212.2023.KK w przedmiocie skreślenia z listy firm audytorskich. Skargę opłaciła uiszczając wpis sądowy w wysokości 100 złotych. Zarządzeniem z dnia 5 marca 2024 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 100 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został uznany za doręczony Skarżącej dnia 25 marca 2024 r. (k. 32 akt sądowych) w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy notatką służbową, wpis w tej sprawie nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Sąd I instancji w świetle tego uznał, że skargę należało odrzucić, na podstawie art. 220 § 1-3 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi, wobec jego prawidłowego zaadresowania i niedoręczenia z uwagi na niepodjęcie z placówki pocztowej w terminie zostało uznane za doręczone Skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. dnia 25 marca 2024 r. W związku z tym, termin uzupełnienia braków skargi wskazanych w zarządzeniu z dnia 5 marca 2024 r. upływał dnia 2 kwietnia 2024 r., jako że dzień 1 kwietnia 2024 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy. Brak ten nie został uzupełniony. Skarżąca pismem z dnia 6 maja 2024 r. cofnęła skargę na decyzję nr DP.4010.212.2023.KK z dnia 7 grudnia 2023 r. Następnie pismem z dnia 16 maja 2024 r. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca zarzuciła nieustalenie stanu faktycznego w zakresie doręczenia wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego o 100 zł. Podniosła, że w uzasadnieniu postanowienia Sąd uznał korespondencję za nieodebraną, natomiast brak jest uzasadnienia, że stronie urząd pocztowy doręczył zawiadomienie pierwotne i powtórne, gdyż na kopercie jest brak adnotacji doręczyciela o niepodjęciu korespondencji. Dodała, że samo stwierdzenie, że korespondencja jest nieodebrana nie zostało poparte dowodem o doręczeniu zawiadomienia, np. "odmowa korespondencji", "drzwi zamknięte". Odpowiadając na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku informacji o przesyłce oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 267/24). Zgodnie z art. 73 ust. § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: "p.p.s.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, natomiast zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Podniesione w zażaleniu zarzuty zmierzają do zakwestionowania skuteczności doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej odpis zarządzenia z dnia 5 marca 2024r., w trybie art. 73 p.p.s.a. Wskazany przepis ustanawia instytucję tzw. fikcji doręczenia, która sprowadza się do przyjęcia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy faktycznie do tego odbioru nie doszło. W zażaleniu podniesiono, że nie zostały zachowane warunki pozwalające uznać, że przesyłka sądowa została doręczona w ramach fikcji doręczenia, ponieważ na kopercie nie odnotowano stosownych informacji. Naczelny Sąd Administracyjny zarzut ten podziela. Ustawodawca ustanowił domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostały spełnione warunki określone w przepisach. Z zapisów umieszczonych na zwróconej do Sądu I instancji przesyłki wynika, że pracownik pocztowy podjął dwie próby doręczenia przesyłki Skarżącej. Nie odnotował natomiast tego, gdzie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odebrania korespondencji z placówki pocztowej. Nie można było zatem uznać, że przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i zaktualizowały się przesłanki do uznania jej za doręczoną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że doręczyciel musi zawrzeć na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotację, gdzie umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres siedmiu dni w placówce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt I OZ, 334/08; postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 1037/10). Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zatem wskazanie informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia o złożeniu korespondencji w placówce pocztowej. W świetle powyższego uznać należy, że skoro wysłane za pośrednictwem operatora pocztowego wezwanie (odpis zarządzenia) Sądu nie wywołuje skutków procesowych, to brak było podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o uzasadnienie wyroku rozpoczął swój bieg (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. I OZ 616/22 oraz z dnia 28 marca 2023 r., sygn. I OZ 67/23). W opozycji do stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na zażalenie, z którego wynika, że uzasadnione byłoby przeprowadzenie dowodu z wydruku informacji o przesyłce zamieszczonej na stronie internetowej Poczty Polskiej, należy podnieść, że informacje z portalu internetowego operatora pocztowego nie mają mocy dowodowej porównywalnej dokumentowi urzędowemu i nie mogą go zastępować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt. II GZ 150/24). Ponadto informacje zamieszczone na ww. portalu internetowym nie obejmują wzmianki o tym, gdzie pracownik poczty pozostawił zawiadomienie o złożeniu korespondencji w placówce pocztowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę treść przepisów regulujących instytucję doręczenia zastępczego i ocenić, czy wobec takiego sposobu wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru przez listonosza zaktualizowały się przesłanki przyjęcia, że doszło do skutecznego doręczenia – w znaczeniu przepisów obowiązującego prawa - wezwania (odpisu zarządzenia) do uzupełnienia wpisu od skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.