VIII SA/Wa 317/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 13 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Syg. akt VIII SA/Wa 317/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 13 marca 2023 roku Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa), w związku z art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowalne(Dz.U z 2021 roku, poz. 2351 ze zm. dalej jako pb), po rozpatrzeniu odwołania S. D. i M. G., od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 12 grudnia 2022 roku, znak: [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P4 nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną tj. wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacje kablową na nieruchomości położonej przy ul. M. w R. na działce nr ew. [...], obręb: [...] – K., art. 178 – uchylił wyżej powołaną decyzję Prezydenta Miasta R. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją z dnia 12 grudnia 2022 roku Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą tj. wewnętrzną linię zasilającą oraz kanalizacją kablową na nieruchomości położonej przy ul. M. w R. na działce nr ew. [...]. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosły S. D. i M. G.. Organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 32 ust.4 pb, według którego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: -1) złożył wniosek w sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ono wymagane zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ; -2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Przepis art. 33 ust.2 pb określa jakie załączniki inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z kolei przepis art. 35 pb wskazuje jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust.1 właściwy organ sprawdza: - 1) zgodność projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; -2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowalnymi; -3) kompletność projektu budowalnego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust.2 pkt 6; -4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust.2 i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust.7 . W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 35 ust.2 prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia 12 grudnia 2022 roku zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości położonej przy ul. M. w R. na działce nr [...] polegała uchyleniu ponieważ organ pierwszej instancji nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzeń projektu budowalnego z przepisami, co mogło mieć istotne znaczenie na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy przypomniał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia 8 kwietnia 2022 roku ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym pod nazwą – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P4 nr ,, [...]’’ wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] przy ul. M. w R.. Organ odwoławczy wskazywał, że w przywołanej decyzji o lokalizacji inwestycji ustalił, że w osi głównej promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W formie graficznej wyznaczone obszary oddziaływania wskazują, że wykracza on poza granice działki inwestycyjnej. Organ pierwszej instancji w obszar oddziaływania włączył również działki nr nr [...], wskazując, iż obszar oddziaływania obiektu w związku z jego wzniesieniem na wysokość 62,55 m.n.p.t. wykracza poza granice działki objętej inwestycją, co nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie wskazał jaka była podstawa wyznaczania obszaru oddziaływania inwestycji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że na przepisy art. 28 ust.2 w związku z art. 3 pkt 20 pb gdzie zawarta jest definicja obszaru oddziaływania. Obszar oddziaływania musi być wyznaczony zgodnie z przepisami prawa i wymaga uwzględnienia regulacji prawnych w takim zakresie w jakim obiekt budowalny może oddziaływać negatywnie na otoczenie. W odniesieniu do inwestycji związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej proces ustalania kręgu stron postępowania jest skomplikowany, gdyż wiąże się koniecznością wyznaczenia takiego obszaru oddziaływania przy uwzględnieniu przepisów odrębnych. W tym zakresie przepisami właściwymi do ustalania granic oddziaływania obszaru oddziaływania są rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U z 2019 roku, poz. 1065 dalej rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 roku), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 16 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych obiektów telekomunikacyjnych i ich usytuowania ( DZ.U z 2005 roku, nr 219, poz. 1864) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku( DZ.U z 2019 roku, poz. 2448) , rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 roku w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymywania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ( DZ.U z 2020 roku, poz. 258). Z przepisów tych wynika, że istotnymi parametrami, mającymi znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc EIRP tj. równoważna moc promieniowania izotropowego oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w głównej osi wiązki promieniowania danej anteny( przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia). Obszar nad którym jest zlokalizowane pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające wskaźnik 10W/m², należy uznać za obszar oddziaływania obiektu i jest to ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, z którego można wywodzić interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jego oddziaływania uznaje się też natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji rozszerzając krąg stron niniejszego postępowania, nie wykazał jednoznacznie w decyzji, iż powyższy obszar został ustalony z poszanowaniem wyżej powołanych przepisów prawnych. Organ zauważył, że w przedłożonej dokumentacji określono wyłącznie, że obszary pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne zawierają się w granicach działki, jednakże nie przedstawiono w formie graficznej osi głównych wiązek promieniowania sektorowego. Powyższe powinno być wyjaśnione i dlatego nie sposób jednoznacznie ustalić strony postępowania, zgodnie z art. 28 ust.2 w związku z art. 3 pkt 20 pb. Zdaniem organu odwoławczego dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy wymagane byłoby przeprowadzenie postępowania w znacznym zakresie. Wykracza to zdaniem organu poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym i prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstcyjności. Organ wskazywał, że organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę winien wezwać inwestora o uzupełnienie występujących braków ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej, a następnie w sposób wyczerpujący dokonać sprawdzenia zgodnie z art. 35 pb i sporządzić uzasadnienie decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wniosła M. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucała: - naruszenie art. 7 Konstytucji RP i art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa, - art. 7 kpa poprzez niestanie na straży praworządności i jej naruszenie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - art. 8 § 1 i 2 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania albowiem organ przy rozpatrywaniu sprawy w żaden sposób nie odniósł się do treści odwołania i sprawę rozpatrzył na podstawie własnych mniemań niemających oparcia w przepisach prawa, a ponadto dokonał błędnej subsumpcji przepisów prawa i orzecznictwa, - art. 12 § 1 w związku z art. 7 kpa poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie i nie rozpatrzył sprawy w sposób wnikliwy oraz nie stał na straży praworządności, - art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i na podstawie całokształtu materiału dowodowego albowiem zlekceważył odwołanie skarżącej i nie odniósł się do podnoszonej kwestii sfałszowania dokumentacji w zakresie oddziaływania inwestycji uznając bezkrytycznie za prawdziwą przedłożoną dokumentację, - art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3,4,5, art. 7, art. 8 §2, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, ignorując zaprezentowane przez skarżącą stanowisko w odwołaniu i nie wyjaśnił przyczyn dlaczego tak postąpił, a tym samym nie stał na straży praworządności i prawa, nie podjął wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, - art. 138 § 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż organ odwoławczy z jednej strony uznał, że to inwestor wyznacza obszar odziaływania inwestycji( co nie jest prawdą ) oraz że oddziaływanie ma występować na jednej działce, a z drugiej strony uznał, że ustalony obszar oddziaływania inwestycji nie znajduje oparcia w przepisach prawa, - art. 28 kpa w związku z art. 28 ust.2 pb poprzez uznanie, że skarżąca de facto nie powinna być stroną postępowania albowiem organ pierwszej instancji bezpodstawnie rozszerzył krąg stron postępowania, - art. 35 pb poprzez niedostrzeżenie, że w sprawie organ pierwszej instancji nie sprawdził zgodności przedłożonego projektu budowalnego z wymaganiami ochrony środowiska, nie sprawdził czy powinna być wydana decyzja środowiskowa, nie sprawdził dokumentacji inwestora dokładnie i przyjął ją bezkrytycznie, pomimo, że jest sfałszowana i przedstawia nieprawdziwe dane co do wymogów ochrony środowiska, a inwestor winien uzyskać decyzję środowiskową, Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji w całości lub uchylenie tej decyzji oraz uchylenie decyzji organu drugiej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca w sposób obszerny, z powołaniem się na stanowisko orzecznictwa, doktryny uzasadnił i rozwinął zarzuty zaprezentowane w petitum sprzeciwu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na sprzeciw wnosił o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądzał o istocie sprawy. Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w art. 138 § 2 kpa, a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 kpa jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się przesłanki do odstąpienia przez organ odwoławczy od wynikającego z treści art. 15 oraz art. 138 i art. 136 kpa obowiązku w pierwszej kolejności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1 i 5 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 kpa. Dopuszczalność wydania tego rodzaju decyzji, ze względu na treść art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa wiąże się ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak stwierdzone braki postępowania nie są możliwe do usunięcia w trybie art. 136 kpa, który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 kpa, nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 kpa (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż faktycznie organ pierwszej instancji wydając decyzje o pozwoleniu na budowę w toku postępowania ustalił wykaz stron – 113 akt administracyjnych, na podstawie danych z ewidencji gruntów. Organ pierwszej instancji nie podzielił zapatrywania wnioskodawcy, który w projekcie zagospodarowania działki – załączniku do wniosku o pozwolenie na budowę zawarł rozważania w zakresie określenia obszaru oddziaływania obiektu. Faktycznie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie znajdujemy uzasadnienia co obszaru oddziaływania obiektu i tym samym stron postępowania o pozwolenie na budowę. Zdaniem Sądu organ odwoławczy rozpoznając odwołania od decyzji Prezydenta Miasta R. z 12 grudnia 2022 roku rozpoznaje sprawę w jej całokształcie, również w zakresie stron postępowania. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy de facto wydając rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 2 kpa uznał za strony postępowania odwołujące S. D. i M. G.. Gdyby uznał, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną postepowania, to powinien umorzyć postępowanie odwoławcze. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy nie wzywał inwestora o uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę o wymagane dokumenty określone w art. 35 pb, co należy, że zostały przedłożone w komplecie. W ocenie Sądu ustalenie stron postępowania, jeśli organ odwoławczy miał wątpliwości w tej kwestii, to mogły być przesądzone w trybie art. 136 kpa. Należy też zauważyć, iż kwestie wiązek pola magnetycznego, ich oddziaływania zostały rozstrzygnięte w decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 8 kwietnia 2022 roku, nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa decyzja znajduje się obrocie prawnym i jest wiążąca dla innych podmiotów, w tym organów administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutów sprzeciwu z uwagi na zakres rozpoznawania sprawy związany z wniesieniem sprzeciwu, należy uznać go za zasadny w zakresie naruszenia art. 138 § 2 kpa, że organ odwoławczy w żadnym stopniu nie wykazał, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdy cały materiał został zgromadzony w sprawie, to należało ocenić podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprzeciw M. G. jest obszerny, wieloaspektowy, odnoszący się w przeważającej części do merytorycznych podstaw wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprzeciw jako środek zaskarżenia, który pozwala odnieść się do naruszenia art. 138 § 2 kpa, ale nie pozwalał Sądowi do merytorycznych rozważań w sprawie, w kontekście podniesionych zarzutów. Z tych względów w ocenie Sądu ewentualne wątpliwości co do stron tego postępowania może być uzupełniony w trybie art. 136 kpa, zwłaszcza że istnieje dokumentacja w sprawie o pozwoleniu na budowę, dokumentacja w sprawie o ustalenie lokalizacji, ewentualne jej uzupełnienie, które kwestie stron postępowania potrafi rozstrzygnąć. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151a § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.