I OSK 1494/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 977/21 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22 września 2021 r. nr SN-III.7515.1.54.2021.12 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i wypłaty odszkodowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 977/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22 września 2021 r. nr SN-III.7515.1.54.2021.12 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz odmowy wypłaty odszkodowania (k. 24, 38-42 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodła E.K. (dalej skarżąca lub skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez adw. T.J., zaskarżając wyrok "w części w zakresie oddalenia skargi w zakresie żądania zwrotu wywłaszczonej działki nr [...] położonej w obrębie "[...]" miasta T. i w zakresie żądania wypłaty dodatkowego odszkodowania za wywłaszczenie przedmiotowych działek", zarzucając wyrokowi I SA/Po 977/21 naruszenie: 1. art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego zastosowanie i uznanie, że w działki o numerze geodezyjnym [...] obręb "[...]" miasta T. zmaterializowały się przesłanki określone w tym przepisie, gdy tymczasem jedna z przesłanek rzeczywiście nie nastąpiła - działka ta nie została sprzedana I.L., czyli jedna z trzech przesłanek nie została spełniona, gdyż I.L. nabył tę działkę na mocy decyzji administracyjnej o jej nadaniu, co nie było nabyciem w drodze umowy sprzedaży, jak stanowi naruszony przepis; 2. art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez wypłacenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości w wysokości mniejszej niż ich rzeczywista wartość, a więc działanie na szkodę właściciela wywłaszczonej nieruchomości oraz w związku z brakiem przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wartości wywłaszczonej nieruchomości, a tym samym nieustaleniem wysokości należnego odszkodowania za wywłaszczenie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: ponowne przeliczenie odszkodowania za wywłaszczone decyzją z 14 grudnia 1987 r. działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w T. przy ul. [...]; zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na rzecz skarżącej dodatkowego odszkodowania w przypadku, gdy organ stwierdzi, że odszkodowanie zostało wypłacone w zaniżonej wartości nieodpowiadającej wartości gruntu wywłaszczonego; zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie obowiązku zwrotu nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym działki [...] obręb "[...]" miasta T. na rzecz skarżącej z uwagi na niespełnienie przesłanek; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej [zwrotu] kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 47-53 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 ppsa). Przytoczenie podstaw kasacyjnych winno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia. Ma to istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa sąd II instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (postanowienie NSA z 24. 11.2004 r. OSK 948/04; wyrok NSA z 19.1.2012 r. II GSK 1449/10). Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Art. 130 ugn składa się z dwu ustępów, o różnej treści normatywnej. Ani w petitum skargi kasacyjnej (s. 2 pkt 2), ani w jej uzasadnieniu (s. 2-7) Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, naruszenia którego ustępu się dopatrywał, ani zarzutu tego nie uzasadnił. Z tych przyczyn zarzut naruszenia "art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami" nie nadawał się do rozpoznania. Istota zagadnienia w kontrolowanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ugn, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [przed 1 stycznia 1998 r.; art. 242 ugn] nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na nieruchomości prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej (art. 229 ugn). Zarzut naruszenia art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej ugn) okazał się nieusprawiedliwiony. Do przyjęcia, że roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje zgodnie z art. 229 ugn, niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: 1. nieruchomość została sprzedana lub ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego; 2. sprzedaż nieruchomości lub ustanowienie użytkowania wieczystego nastąpiło przed dniem 1 stycznia 1998 r.; 3. prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało wpisane do księgi wieczystej (wyrok WSA w Warszawie z 6.3.2008 r. I SA/Wa 32/08, akceptowany przez A. Prusaczyka w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 1330, nb 4). Wskazane przesłanki muszą zostać spełnione przed dniem 1 stycznia 1998 r. Decydujące znaczenie dla określenia daty ujawnienia prawa należy przydać dacie skutecznego złożenia wniosku w tej sprawie. Nieistotne z tego punktu widzenia jest to, że wpis prawa własności ma znaczenie deklaratoryjne (z wyjątkiem ustanowienia odrębnej własności lokalu), a wpis użytkowania wieczystego ma wpis konstytutywny. Kluczowe znaczenie ma fakt ujawnienia prawa w księdze wieczystej (przez wpis), a nie tylko jego nabycie. W obu przypadkach dla oceny, kiedy wpis ujawniono w księdze wieczystej, decydujące znaczenie ma chwila złożenia wniosku w tej sprawie, gdyż stosownie do art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm., dalej kwh), wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu (wyrok NSA z: 29.5.2002 r. I SA 2683/00; 20.3.2001 r. I SA 2341/99, akceptowane przez A. Prusaczyka - op. cit. s. 1326, nb 1). Rozwiązanie przyjęte w art. 29 kwh pozwala na uniezależnienie powstania skutków wpisu w księdze wieczystej od chwili rozpoznania wniosku o wpis przez sąd wieczystoksięgowy, a więc od okoliczności, na które uczestnicy postępowania nie mają wpływu (B. Swaczyna w: red. J. Pisuliński, Księgi wieczyste i hipoteka. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 449-450, uw. 1). Art. 229 ugn zawiera negatywną przesłankę zwrotową, przeszkodę w zwrocie nieruchomości, której ustalenie powinno prowadzić do odmowy zwrotu nieruchomości, a nie do umorzenia postępowania (wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30.6.2005 r. I SA/Wa 765/04, Lex 179226; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14.11.2007 r. II SA/Gd 500/07 i z 7.12.2011 r. II SA/Gd 334/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25.9.2009 r. II SA/Kr 1265/09; NSA z: 28.7.2009 r. I OSK 648/08; 20.4.2011 r. I OSK 904/10, cbosa) a także Tadeusz Woś - Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot, s. 284, aprobowane przez A. Prusaczyka - op. cit. s. 1330-1331, nb 5), oraz wyroki NSA z: 17.3.2011 r. I OSK 1740/10; 20.9.2011 r. I OSK 697/11; 11.9.2012 r. II OSK 224/11; glosa Ludwika Żukowskiego do wyroku NSA z 25.1.2000 r. I SA 276/99 - OSP 2001/5/80). Autor skargi kasacyjnej przywołał także wyroki opowiadające się w takiej sytuacji za umorzeniem postępowania (s. 3 skargi kasacyjnej), jednakże nie postawił zarzutu naruszenia art. 105 § 1 kpa. Art. 229 ugn ma na celu ochronę praw podmiotów, które w dobrej wierze uzyskały prawo użytkowania wieczystego lub prawo własności nieruchomości. Stanowi on równocześnie przeszkodę do skutecznego domagania się zwrotu nieruchomości (teza 1 i 2 wyroku NSA z 30.3.2010 r. I OSK 679/09, Lex 595463). Jeśli przed dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 ugn i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi - następcy prawnemu - choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 w zw. z art. 137 ugn (wyrok NSA z 30.1.2007 r. I OSK 386/06, cbosa). Spełnienie w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki ustalonej w art. 229 ugn stanowi o negatywnym rezultacie postępowania zwrotowego, co wyklucza dalsze merytoryczne badanie wniosku, zwłaszcza w zakresie, w jakim art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ugn wiąże możliwość zwrotu nieruchomości z ustaleniem jej zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (wyroki NSA z: 28.7.2009 r. I OSK 648/08, Lex 552324; 7.10. 2010 r. I OSK 1673/09, Lex 745124; 21.6.2012 r. I OSK 979/11, Lex 1218906; 17.9. 2014 r. I OSK 330/13; 4.10.2013 r. I OSK 840/12; 11.7.2018 r. I OSK 2044/16; 25.7.2018 r. I OSK 2283/16, cbosa). Sądy administracyjne kontrolując decyzje wydawane po stwierdzeniu, że wystąpiły negatywne przesłanki z art. 229 ugn, często uznają, że zarówno wydanie decyzji umarzającej postępowanie zamiast odmownej, jak i wydanie decyzji odmownej zamiast umarzającej postępowanie nie stanowi uchybienia powodującego konieczność uchylenia takich decyzji, akcentując skutki podjętego w takiej sytuacji rozstrzygnięcia. Z reguły bowiem, zarówno umorzenie postępowania, jak i decyzja odmowna prowadzą do tego samego skutku (braku możliwości uwzględnienia wniosku o zwrot nieruchomości) - wyroki: NSA z 7.10.2010 r. I OSK 1673/09, Lex 745124; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7.12.2011 r. II SA/Gd 334/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z: 29.12.2009 r. IV SA/Po 760/09, aprobowane przez A. Prusaczyka - op. cit. s. 1331, nb 5 in fine), a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9.11.2010 r. IV SA/Po 710/10, Lex 758595). Pogląd ten w pełni aprobuje Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie. Trafnie Sąd I instancji aprobował stanowisko organów obu instancji, że roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ugn skarżącej nie przysługuje, skoro przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami ostateczną decyzją z 1 września 1987 r. Naczelnik Miasta T., na podstawie art. 17 ust. 1, 5 i [art.] 29 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 22 poz. 99) [dalej ugg - uw. NSA] nadał na własność I.L. (dalej nabywca) nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z obowiązkiem zwrotu kwoty 125.664 zł odpowiadającej wysokości odszkodowania przypadającej za otrzymaną własność działki, o której mowa w punkcie 1 tej decyzji (k. 21-20 akt administracyjnych), a prawo własności ujawniono w księdze wieczystej [...]. Zawarte w art. 229 ugn wyłączenie możliwości dochodzenia roszczenia z art. 136 ust. 3 ugn stanowi samodzielną, negatywną przesłankę zwrotu nieruchomości. Organy administracji publicznej są zwolnione w takim wypadku od obowiązku zbadania, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, skoro uwzględnienie roszczenia jest niemożliwe z uwagi na realizację przesłanek z art. 229 ugn (wyrok WSA w Krakowie z 28.4.2008 r. II SA/Kr 50/08, aprobowany przez A. Prusaczyka - op. cit., s. 1330-1331, nb 4-6; M. Wolanin - op. cit., s. 932, nb 41). Wykładnia art. 229 ugn, prócz wykładni gramatycznej, wymaga również wykładni funkcjonalnej, gdyż przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie było wyrazem dążenia do stabilizacji stosunków własnościowych, powstałych przed wejściem w życie ugn i systemowej zgodności obowiązującego prawa - niedopuszczalności powstania prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości "prywatnej". Powyższe rozważania doprowadziły NSA do wniosku, że dokonana przez Sąd I instancji [w wyroku I SA/Wa 1829/09] wykładnia art. 229 ugn była błędna (uzasadnienie wyroku I OSK 904/10, cbosa). Stanowisko prezentowane w wyroku I OSK 904/10 odzwierciedla szerszy nurt orzecznictwa NSA (przykładowo wyrok NSA z: 28.7.2009 r. I OSK 648/08 - aprobowany przez A. Prusaczyka - tamże, s. 1326-1327, nb 2 i G. Bieńka, aktualizacja G. Matusik, M. Gdesz w: red. S. Kalus; G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 1064, uw. 3; E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wolters Kluwer 2023, s. 1563-1567 i aprobowane przez Komentatorkę orzecznictwo, uw. 1 do art. 229); wyrok NSA z: 17.6.2011 r. I OSK 1251/10; 12.3.2013 r. I OSK 1880/11, aprobowane przez A. Błaszczak w: red. P. Czechowski, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, s. 1029, uw. 4 i wyroki NSA z: 12.4.2019 r. I OSK 1599/17; 3.7.2019 r. I OSK 2643/18). Koniecznym warunkiem bezprzedmiotowości roszczenia o zwrot nieruchomości jest ujawnienie praw osób trzecich w księdze wieczystej przed 1 stycznia 1998 r.; ujawnienie po tej dacie wyłącza możliwość zastosowania art. 229 ugn (G. Bieniek - op. cit. s. 1066, uw. 5). Treść dyspozycji art. 229 ugn wskazuje, że ustawodawca w ten sam sposób postanowił potraktować sytuacje, w których przed dniem 1 stycznia 1998 r. doszło do sprzedaży nieruchomości lub do powstania użytkowania wieczystego z mocy samego prawa, mimo że w obu tych przypadkach wpis do księgi wieczystej nie ma charakteru konstytutywnego. W orzecznictwie NSA wskazuje się: "Próba analizy hipotez przytoczonej normy: sprzedaż nieruchomości na rzecz osoby trzeciej i ujawnienie prawa nabywcy w księdze wieczystej albo ustanowienie na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej, przy czym wymienione czynności prawne powinny zostać dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie może pomijać celu tej regulacji intertemporalnej. Jest nim niewątpliwie ochrona praw podmiotów, które w dobrej wierze nabyły jedno z wymienionych praw rzeczowych (wyrok NSA z 7.2.2006 r. I OSK 409/05, cbosa). W tym zakresie istotny jest i charakterystyczny jest wymóg ujawnienia uzyskanych praw w księdze wieczystej (wyrok NSA z 23.6.2008 r. I OSK 1010/07 (A. Błaszczak - op. cit. s. 1030, uw. 5, s. 1032, uw. 7). Wykładnia systemowa wskazanych przepisów wskazuje, że skoro użytkowanie wieczyste zostało ukształtowane jako instytucja pośrednia między prawną kategorią własności a kategorią praw rzeczowych ograniczonych, w związku z czym w wypadkach nieuregulowanych w art. 232-243 kc i w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste należy posługiwać się analogią przede wszystkim do art. 142-154 kc, dotyczących treści i wykonywania własności – w tym art. 145 i 231 kc (G. Rudnicki, J. Rudnicka, S. Rudnicki, Kodeks cywilny. Komentarz. Własność i inne prawa rzeczowe Wolters Kluwer 2016 s. 614-615, uw. 2), to uzyskanie przez osobę trzecią prawa własności działki nr 600 w dobrej wierze nie na podstawie umowy sprzedaży tej nieruchomości ale na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej z 1 września 1987 r. (w ówczesnych realiach szereg instytucji cywilnoprawnych w obrocie nieruchomościami Skarbu Państwa zastępowały instytucje administracyjnoprawne), który nadał na własność I.L. nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a prawo własności nabywcy ujawniono w księdze wieczystej [...]. Skoro nabycie prawa własności działki nr [...] w dobrej wierze przez osobę trzecią było powiązane z obowiązkiem zwrotu przez nabywcę kwoty 125.664 zł, to trafnie Sąd I instancji uznał jako przemawiające za ochroną nabywcy w dobrej wierze na podstawie art. 229 ugn w nie mniejszym zakresie, niż osoby która kupiła nieruchomość w drodze umowy cywilnoprawnej, jak i użytkownika wieczystego, który nabył to prawo w drodze umowy, decyzji administracyjnej lub ex lege. Odpłatność z tytułu nabycia prawa własności owej nieruchomości, mimo że nabycie nie nastąpiło w trybie umowy sprzedaży w rozumieniu art. 535 kc, to mieściło się w granicach chronionych w art. 229 ugn. Nabycie prawa własności bądź użytkowania wieczystego nieruchomości wywłaszczonych do 31 grudnia 1997 r. przez osoby trzecie w warunkach opisanych w art. 229 ugn, chronione jest na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP). Zasada równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) nakazuje dokonać takiej wykładni art. 229 kc, która w pełnym zakresie chroni nabywcę prawa własności (prawa szerszego i silniej chronionego niż prawo użytkowania wieczystego), który nabył to prawo odpłatnie. Skoro nabycie prawa użytkowania wieczystego w drodze decyzji chronione jest przez normę z art. 229 ugn, to także odpłatne nabycie prawa własności nieruchomości na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 17 ust. 1, 5 i art. 29 w zw. z art. 34 ugg, także ujawnione w księdze wieczystej, chronione jest normą wywiedzioną z art. 229 ugn. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.