II SA/Po 679/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. K., T. K., B. L., P. L., M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargi wniesione przez B. L., P. L. oraz M. K. UZASADNIENIE Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2024 r. zostało doręczone G. R., T. K. oraz P. K.. Datowaną na dzień 26 sierpnia 2024 r. P. K., T. K., B. L., P. L. oraz M. K., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżyli opisane powyżej postanowienie. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał pełnomocnika skarżących do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, interesu prawnego B. L., P. L., M. K. do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2024 r., nr [...], pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."). Równocześnie wskazano pełnomocnikowi, że wymienieni powyżej skarżący nie byli stroną prowadzonego postępowania, jak również nie doręczono im zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Powyższe zarządzenia zostały prawidłowo doręczone w dniu 25 listopada 2024 r. (k. [...] akt sądowych). W zakreślonym terminie pełnomocnik nie odniósł się do niego i nie wskazał podstawy istnienia po stronie wyżej wymienionych skarżących interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, która jest z innych powodów niedopuszczalna, a więc między innymi – została wniesiona przez osobę nie mająca interesu prawnego. Konsekwentnie przed merytoryczną oceną skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia, kto mógł skutecznie wnieść skargę. W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1) oraz uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r., I GSK 290/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; Baza NSA). Innymi słowy, musi istnieć bezpośrednio związek pomiędzy zaskarżonym aktem lub czynnością (tu: postanowieniem), a chronioną prawnie sferą praw i obowiązków skarżącego. W przedmiotowej sprawie zarówno decyzja organu pierwszej instancji (zgodnie z rozdzielnikiem), jak i zaskarżona decyzja została przesłana: G. R., T. K. oraz P. K.. Oznacza to, że B. L., P. L. oraz M. K. nie brali udziału w postępowaniu. Zawodowy pełnomocnik – wezwany do wykazania interesu prawnego powyższych skarżących – nie podjął próby wykazania, że interes powyższy faktycznie istnieje, a co za tym idzie, wymienione powyżej osoby mogły skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd dokonał również oceny akt administracyjnych sprawy, z których jasno wynika, że skarżący nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych bezpośrednio przy działce, na której planowana jest inwestycja. O okoliczności powyższej przesądzają odpisy z ewidencji gruntów oraz załączone mapy ewidencyjne. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że B. L., P. L. oraz M. K. nie mieli interesu prawnego w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. do wniesienia skargi, a co za tym idzie, wniesiona przez nich skarga podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.