II OZ 797/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 825/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2024 r. nr SKO Gd/5030/23 w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania P.K. (dalej: "skarżący") od decyzji Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni z 3 lipca 2023 r. znak: GZDiZ.PU.701.126.13.2021.JB/PG wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w kwocie 1.140,96 zł za umieszczenie tablicy reklamowej niezgodnie z prawem, decyzją z dnia 31 maja 2024 r. nr SKO Gd/5030/23 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na tę decyzję złożył skarżący, wnosząc także o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji jest w pełni zasadne zważywszy na fakt, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącego. Postanowieniem z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 825/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd skarżący nie wykazał, aby wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji był zasadny w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy, nie dołączono do niego żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze znacznymi stratami dla skarżącego. Brak tych informacji uniemożliwiał ocenę, czy nałożona na skarżącego administracyjna kara pieniężna w kwocie 1.140,96 zł stanowi wydatek, który na tyle obciąży jego zasoby finansowe, że spowoduje trudne do odwrócenia skutki w jego majątku albo rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zarzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego ma na celu ochronę przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ochrona tymczasowa służy więc temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1129/18, CBOSA). Uprawdopodobnienie istnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dla wnioskującego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznacza to obowiązek przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że jej wykonanie może spowodować powstanie zagrożeń lub niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie. Skarżący wystąpienia takich okoliczności nie uprawdopodobnił. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że w związku z innymi prowadzonymi postępowaniami w przedmiocie wymierzenia mu kary pieniężnej za nielegalne usytuowanie tablic reklamowych kara określona w zaskarżonej decyzji stanowi dla niego znaczącą kwotę w odniesieniu do jego sytuacji majątkowej. Ponadto w zażaleniu stwierdził, że w razie uwzględnienia skargi odzyskanie zapłaconej kary pieniężnej będzie czasochłonne i kosztowne oraz zakwestionowano poprawność postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ. Trafnie wskazuje Sąd pierwszej instancji, że do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony. W szczególności, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej niezbędnym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób swoich twierdzeń stwierdzając jedynie, że przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. zachodzą w jego sprawie. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą uszczerbek w majątku zobowiązanego. Nie jest to natomiast sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wbrew twierdzeniom zażalenia wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie prowadziło również do trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata kary jest ze swej istoty odwracalna, kwota pieniężna podlega zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, CBOSA). Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie jest uprawniony do weryfikacji zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji. O naruszeniu prawa i skutkach tego naruszenia sąd orzeka w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd może jedynie ocenić, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. usprawiedliwiające wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Argumentacja skarżącego dotycząca wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego nie mogła więc odnieść zamierzonego skutku. Zaakceptować należy także stanowisko Sądu pierwszej instancji, że teza zaprezentowana we wniosku nie została należycie uzasadniona i jako taka nie mogła stanowić podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący ani w chwili składania wniosku, ani wnosząc zażalenie nie nakreślił rzeczowej argumentacji, nie wyłączając dołączenia stosownych dokumentów. Do tego nie wskazał, aby tego typu informacje mogły wynikać chociażby z analizy akt niniejszej sprawy. Niedostatki w tym zakresie uniemożliwiły Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny wpływu wykonania zakwestionowanej decyzji na sytuację skarżącego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.