IV SA/Wa 1739/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: "K.p.a.", stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. P. od decyzji [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami. W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. W., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, z garażem podziemnym, miejscami postojowymi naziemnymi, elementami zagospodarowania terenu na części działki nr ew. [...] (dawniej cz. dz. nr [...]) z obrębu [...], z w zakresie wjazdu i infrastruktury technicznej na działce ew. nr [...] (dawniej cz. dz. nr ew. [...]) z obrębu [...] oraz na części działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonych przy ul. L. w [...]. Pismem z 18 października 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył M. P. wskazując, że działa w imieniu mocodawcy J. W.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z 17 kwietnia 2020 r. wezwało M. P. do przesłania pełnomocnictwa do występowania w imieniu J. W.. W odpowiedzi na wezwanie, J. W. przy piśmie z 24 kwietnia 2020 r. przesłała pełnomocnictwo dla M. P. do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu. Pełnomocnictwo to zostało udzielone w dniu 1 stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. P. od decyzji [...] z [...] października 2019 r. Według Kolegium, odwołanie złożył podmiot niebędący stroną w niniejszym postępowaniu, ani też pełnomocnikiem strony, bowiem na dzień składania odwołania M. P. nie był pełnomocnikiem J. W.. Zatem pismo M. P. nie wywołało skutku w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wniosła J. W. (dalej skarżąca), w której zarzuciła organowi naruszenie: - art. 134 k.p.a. poprzez nieuzasadnione stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oraz uznanie, iż M. P. nie był uprawiony do reprezentowania skarżącej w postępowaniu odwoławczym, w szczególności do wniesienia w jej imieniu środka odwoławczego od decyzji nr [...] z [...] października 2019 r.; - art. 6, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 124 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z [...] czerwca 2020r. w sposób rażący, naruszający przepisy prawa powszechnie obowiązującego, pomijając niewątpliwie interes skarżącej, a nadto w sposób, który godzi w zaufanie do organów państwa, przy tym także nienależyte wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowało się Kolegium przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia, co czyni uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wadliwym. Skarżąca podniosła, że nie budzi bowiem wątpliwości, iż M. P. jest pełnomocnikiem umocowanym do podejmowania wszelkich czynności w przedmiotowej sprawie, w tym do wniesienia odwołania. Nawet jeśli w aktach sprawy znajduje się omyłkowo pełnomocnictwo M. P., które mogłoby budzić wątpliwości to dotychczasowe umocowanie z 1 stycznia 2020 r. jednoznacznie wskazuje na szeroki zakres uprawnień pełnomocnika w tej sprawie. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, 8 § 1, 9, 10 § 1 i 134 K.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl art. 33 § 1 i 2 K.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu. Zgodnie z treścią art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez M. P. od decyzji [...] z [...] października 2019 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, że po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z 17 kwietnia 2020 r. wezwało M. P. do złożenia pełnomocnictwa do występowania w postępowaniu odwoławczym w imieniu skarżącej. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca, w imieniu której zostało wniesione odwołanie, przy piśmie z 24 kwietnia 2020 r. nadesłała we wskazanym w wezwaniu terminie pełnomocnictwo z 1 stycznia 2020 r. dla M. P. do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że odwołanie złożył podmiot niebędący stroną w tym postępowaniu, ani też pełnomocnikiem strony, bowiem w ocenie organu odwoławczego na dzień składania odwołania M. P. nie był pełnomocnikiem J. W., ponieważ pełnomocnictwo jest datowane na dzień 1 stycznia 2020 r., a nie na 18 października 2019 r. Niekwestionowane jest, że w dacie składania odwołania przez M. P. w imieniu J. W. w aktach sprawy brak było dla niego pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania J. W.. Wobec powyższego Kolegium prawidłowo wezwało go do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania J. W.. Mimo złożenia takiego pełnomocnictwa przez J. W. we wskazanym terminie, Kolegium stwierdziło, że na dzień złożenia odwołania 18 października 2019 r. M. P. nie posiadał takiego umocowania. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego zaprezentowanym w tej sprawie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy błędnie stwierdził niedopuszczalność odwołania opierając się wyłącznie na dacie nadesłanego przez skarżącą pełnomocnictwa, która była późniejsza niż data wniesienia przedmiotowego odwołania. Udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną polegającą na złożeniu oświadczenia woli przez mocodawcę i może nastąpić w dowolnej formie, w szczególności nawet w sposób dorozumiany. Wymóg dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy jest tylko deklaratoryjnym potwierdzeniem udzielonego wcześniej pełnomocnictwa w zmaterializowanej formie, która uwzględnia, wynikającą z art. 14 § 1 K.p.a., zasadą formy pisemnej lub dokumentu elektronicznego obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Uregulowania odnoszące się do instytucji pełnomocnictwa zawarte w K.p.a. nie są kompletne i dlatego w razie wątpliwości należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. W sytuacji przekroczenia przez pełnomocnika zakresu umocowania, a więc także w sytuacji gdy osoba działająca jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, to ważność tych czynności zależy od ich potwierdzenia przez osobę udzielającą pełnomocnictwa (art. 103 § 1 i art. 104 K.c.). Potwierdzenie to winno być dokonane w terminie przewidzianym prawem. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny, obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Jeżeli zatem brak podania w postaci niezałączenia pełnomocnictwa został usunięty w terminie przewidzianym prawem (skarżąca nadesłała pełnomocnictwo, tym samym potwierdzając czynności pełnomocnika), to w tej sytuacji nie ma znaczenia data umieszczona na pełnomocnictwie, choć pełnomocnictwo mogłoby też nie wskazywać tej daty. Tym samym data udzielenia pełnomocnictwa może być późniejsza od daty wezwania strony do usunięcia braku podania. Istotne jest tylko, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla sprawy, do której akt zostało dołączone i czy swoim zakresem obejmuje tą sprawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2133/18, CBOSA i cytowane tam bogate orzecznictwo). Pogląd, iż w sytuacjach wątpliwych, nieuregulowanych w przepisach postępowania administracyjnego, należy stosować posiłkowo zasady określone w Kodeksie cywilnym, wynika także z zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Chodzi o zasadę nakazującą załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), zasadę nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art.8 § 1 K.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art.10 § 1 K.p.a.). Reasumując, udzielenie pełnomocnictwa z datą późniejszą niż data wniesienie odwołania skutkuje uznaniem, iż w chwili wniesienia odwołania pełnomocnik był należycie umocowany. Strona poprzez udzielenie pełnomocnictwa dokonuje bowiem konwalidacji wadliwej czynności prawnej, dokonanej przez pełnomocnika. Potwierdzenie czynności może nastąpić również po dokonaniu czynności, np. konwalidować odwołanie dopiero w postępowaniu odwoławczym. Tym samym następuje konwalidacja wadliwości umocowania pełnomocnika ze skutkiem ex tunc, czyli na dzień dokonania jego pierwszej czynności w sprawie. W niniejszej sprawie skarżąca, nadsyłając pełnomocnictwo z 1 stycznia 2020 r. udzielone do reprezentowania jej przez M. P., potwierdziła tym samym wszystkie czynności, których dokonał w jej imieniu M. P., w tym przede wszystkim wniesienie odwołania. Zatem nie budzi wątpliwości fakt, że stroną w niniejszej sprawie była J. W., a M. P. skutecznie działał w jej imieniu. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organ odwoławczy, nie uznając prawidłowego potwierdzenia umocowania M. P. i stwierdzając niedopuszczalność odwołania, naruszył tym przepisy art. 7, 8 § 1, 9, 10 § 1 i 134 K.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i dokonaną w nim ocenę prawną.