II SA/Po 1095/19

SENTENCJA II SA/Po 1095/19 Dnia 12 listopada 2020 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego – A. S. o uzupełnienie wyroku w zakresie wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną sprawy ze sprzeciwu L. K. od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku /-/ J. Szuma UZASADNIENIE II SA/Po 1095/19 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. L. K. złożył sprzeciw od decyzji Wojewody w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość (k. 3 akt sądowych). W toku postępowania ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika w ramach prawa pomocy. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem adwokata A. S. (k. 58 akt sądowych). W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2020 r. pełnomocnik L. K. przedstawił stanowisko w sprawie oraz zwrócił się o przyznanie na jego rzecz wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej (k. 73-75 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lipca 2020 r. oddalił sprzeciw (k. 78 akt sądowych). Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego adwokat A. S., występując sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, wystąpił także o jego uzupełnienie poprzez przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 95 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 P.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd powinien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. P.p.s.a. nie zobowiązuje bowiem Sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowania nie znajduje również art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami. Regulacje P.p.s.a. nie dają podstawy do obciążenia kosztami pomocy prawnej udzielonej z urzędu strony przeciwnej zamiast Skarbu Państwa (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. el., Warszawa 2019). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu w wyroku z dnia [...] lipca 2020 r. rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Niezależnie od powyższego w tym miejscu wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia. W świetle postanowień art. 258 § 1 P.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Na mocy art. 258 § 4 P.p.s.a., czynności, o których mowa w § 2, może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wykonywać sąd. Na postanowienie sądu w tym zakresie przysługuje zażalenie. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy jest zasadniczo rozpoznawany przez referendarza sądowego odrębnym orzeczeniem. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy – a takowy został złożony w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. (k. 73-75 akt sądowych) – został w sprawie rozpatrzony przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., II SA/Po [...] (k. 90-92 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poleciła dokonać zapłaty kwoty przyznanego wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika adwokata A. S.. Mając to wszystko na uwadze, wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r. o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Szuma