II GW 101/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 sierpnia 2024 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Bydgoszczy a Prezydentem Miasta Koszalina w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE I Wnioskiem z 27 sierpnia 2024 r., który wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego 2 września 2024 r., Prezydent Miasta Bydgoszczy zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Koszalina przez wskazanie tego ostatniego jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla M. P. W odpowiedzi na wniosek, Prezydent Miasta Koszalina uznał się za organ właściwy w sprawie. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: ppsa), w związku z art. 4 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). W niniejszej sprawie, po złożeniu wniosku przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy, Prezydent Miasta Koszalina uznał swoją właściwość w sprawie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla M. P., o czym poinformował Naczelny Sąd Administracyjny w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Wobec tego spór o właściwość przestał istnieć. Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe i do umorzenia postępowania, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, który przewiduje, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.