I OSK 2326/22

SENTENCJA Dnia 15 grudnia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 223/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 11 sierpnia 2022 r. IV SA/Po 223/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (Kolegium) z [...] lutego 2022 r. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Skarżący zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu: I) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (dalej: u.p.s.) w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.s. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dekodowanie zakresu pojęciowego "zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych w warunkach odpowiadających godności człowieka" odbywa się z pominięciem aktualnych standardów życia społeczno-ekonomicznego w kraju osoby ubiegającej się o udzielenie pomocy społecznej, 2) art. 3 ust. 3 u.p.s. poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że w zakresie pojęciowym kategorii normatywnej "okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy" nie mieszczą się okoliczności związane z właściwościami osobistymi osoby ubiegającej się o udzielenie pomocy społecznej, takie jak: wzrost, waga, schorzenia i przebyte urazy, stopień niepełnosprawności, nawet w sytuacji gdy niektóre z tych właściwości są ponadprzeciętne lub atypowe w społeczeństwie, w którym żyje osoba ubiegająca się o udzielenie pomocy społecznej, 3) art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. poprzez uznanie, iż zasiłek celowy w przyznanej Skarżącemu wysokości zaspokoił jego niezbędne potrzeby bytowe; 4) art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. poprzez nadużycie pozostawionego przez ten przepis uznania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy decyzja organu II instancji mieściła się w zakresie tego uznania, podczas gdy analiza całokształtu okoliczności sprawy uprawnia wniosek przeciwny, 5) art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. poprzez niezastosowanie zasady, że na organie ciąży obowiązek dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. II) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia prawa procesowego, które miału istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi z powodu błędnego przyjęcia, iż Skarżącego obciąża ciężar dowodu polegający na: - "wykazaniu, że kwota przyznanego zasiłku (335 zł) była niezgodna z celami przyznawania świadczeń z zakresu pomocy społecznej, w szczególności wykazanie, aby wysokość przyznanej pomocy uniemożliwiła zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych na warunkach odpowiadających godności człowieka", - wykazaniu, że parametry wersalki i kołdry na zimę winny być dostosowane do właściwości osobistych skarżącego (niespornych między stronami) takich jak: wzrost (190 cm), waga (ponad 100 kg), schorzenia kręgosłupa, umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz przebyte urazy ortopedyczne, - wykazaniu, że Skarżący nie mógł otrzymać przedmiotów użytku domowego, w tym także wersalki za darmo w serwisie internetowym. 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez Sąd obowiązku rozpoznania skargi w granicach sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego skutkujące uznaniem, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracyjne obu instancji przeprowadzone było w sposób prawidłowy, podczas gdy przeprowadzone było w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej w zakresie następujących ustaleń: a) przyjęcie ustalenia, że istnieją możliwości Skarżącego do dokonania dopłaty ze środków własnych do realizacji niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego polegających na: - zakupie napełnienia butli gazowej, - doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej - opłacie bieżącego rachunku za wodę i ścieki, - zakupie nowej wersalki, - zakupie ciepłej kołdry na zimę. b) przyjęcie ustalenia braku możliwości finansowych organu udzielającego pomocy umożliwiających udzielenie pomocy w wyższej wysokości niż 335 zł. 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że organy administracyjne wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej, dokonując w konsekwencji dowolnych ustaleń faktycznych poprzez: a) przyjęcie, że istnieją możliwości finansowe Skarżącego umożliwiające dopłatę ze środków własnych skarżącego do realizacji niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego polegających na : - zakupie napełnienia butli gazowej, - doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej - opłacie bieżącego rachunku za wódę i ścieki, - zakupie nowej wersalki, - zakupie ciepłej kołdry na zimę. b) poczynienie wadliwych ustaleń dotyczących rzeczywistych możliwości finansowych organu udzielającego pomocy w tej konkretnej sprawie, c) przyjęcie ustaleń, że wysokość przyznanego zasiłku celowego jest odpowiednia i zaspokaja niezbędne potrzeby skarżącego w warunkach odpowiadających godności człowieka; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku analizy historycznej sytuacji materialno-bytowej skarżącego (z lat 2011-2015), zamiast analizy sytuacji skarżącego z dnia zgłoszenia wniosku o udzielenie pomocy społecznej, co powoduje, że nie wiadomo jakie dokładnie przesłanki doprowadziły Sąd do wydania wyroku oddalającego skargę w przedmiotowej sprawie. Skarżący wniósł o : 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych powiększone o 23% podatku VAT, na które składa się opłata stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego, przy czym pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały opłacone przez nikogo ani w całości, ani w części. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej obecnie pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący pismem z [...] listopada 2021 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o przyznanie zasiłku celowego w kwocie: 170 zł na energię elektryczną (grudzień 2021 i styczeń 2022), 70 zł na napełnienie butli gazowej, 30 zł na opłacenie rachunku za wodę i ścieki, a ponadto na zakupu nowej wersalki z uwagi na uszkodzenie starej 6-letniej (dziurawa, rozlatuje się) oraz zakup ciepłej kołdry do spania. Organ pierwszej instancji decyzją z [...] grudnia 2021 r. utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium przyznał Skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 335 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu wersalki, doładowanie energii elektrycznej (licznik przedpłatowy), opłacenie faktury za wodę i ścieki oraz zakup butli gazowej i kołdry. Wyjaśnił również, że z przyznanego zasiłku: - kwota 85 zł stanowi dofinansowanie (50%) do doładowania licznika energii elektrycznej na miesiące grudzień 2021 roku i styczeń 2022 roku, - kwota 35 zł stanowi dofinansowanie (50%) do napełnienia butli gazem, - kwota 35 zł stanowi dofinansowanie (50%) do opłacenia bieżącego rachunku za wodę i ścieki, - kwota 150 zł stanowi dofinansowanie (50%) do zakupu wersalki (wycena olx.pl, średnia cena 300 zł) - kwota 30 zł stanowi dofinansowanie do zakupu kołdry (wycena www.jysk.pl). Sąd pierwszej instancji oddalił skargę uznając, że zaskarżona do Sądu decyzja Kolegium odpowiada prawu. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, co do zasady obliguje to Sąd kasacyjny do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie ustosunkowanie się do nich wymaga jednak uprzedniego rozważenia zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przywołany przez Skarżącego jako wzorzec kontroli art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (brzmienie obowiązujące na dzień wydania zaskarżonej decyzji objęte tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 z późn. zm., dalej "u.p.s.") stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W ustępie drugim przywołanego przez Skarżącego przepisu ustawodawca wyjaśnił, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W art. 3 ust. 3 u.p.s. wskazano, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś w ustępie 4 cytowanego artykułu wyjaśniono, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W ocenie Skarżącego, prawidłowa wykładnia pojęcia niezbędnej potrzeby bytowej wymaga odwołania do aktualnych standardów życia społeczno-ekonomicznego w kraju osoby ubiegającej się o udzielenie pomocy. Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela powyższy pogląd. Zwrócić należy jednak uwagę, że w niniejszej sprawie ani organy, ani Sąd pierwszej instancji nie kwestionowały, że podstawową potrzebą bytową człowieka jest zaspokojenie potrzeb w zakresie dostępu do mediów takich jak elektryczne oświetlenie mieszkania, woda i kanalizacja czy też korzystanie z butli gazowej. Ani organy ani Sąd nie kwestionowały również, że podstawową potrzebą bytową jest zapewnienie odpowiedniego łóżka czy też przykrycia w okresie zimowym. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że owe podstawowe potrzeby bytowe, o których mowa w art. 39 ust. 2 u.p.s. powinny być zaspokojone w całości, to jest do wysokości kwot żądanych przez osobę korzystającą z pomocy społecznej. Pogląd ten jest oczywiście niezasadny, pomija bowiem wytyczne wynikające z art. 3 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak przypomniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 sierpnia 2023 r. I OSK 1437/21, a Sąd kasacyjny obecnie rozpoznający sprawę pogląd ten w pełni podziela, celem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie osób i rodzin, lecz jedynie wspieranie ich w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych przy uwzględnieniu sytuacji wnioskodawcy oraz zasobów finansowych organów pomocy społecznej, które są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego. Dlatego też rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ winien brać pod uwagę zarówno cele tej pomocy określone w ustawie jak i możliwości finansowe organu. Winien on uwzględniać sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenie, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres pomocy udzielonej mu ze środków publicznych. Treść art. 39 ust. 1 u.p.s., mówiąca, iż w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy wyraźnie wskazuje, iż decyzja w powyższym zakresie zapada w ramach uznania administracyjnego. Wskazuje na to wyraźnie zwrot "może" odnoszący się do uprawnienia organu administracji. Powyższe nie oznacza oczywiście dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Na organie spoczywa bowiem obowiązek wyważenia interesu społecznego (publicznego) oraz słusznego interesu strony, o których mowa w art. 7 k.p.a. Przy czym zasada państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) nie przewiduje automatycznej wyższości interesu społecznego nad słusznym interesem jednostki. Organ winien zatem każdorazowo zidentyfikować zarówno interes publiczny, jak i słuszny interes strony, i w okolicznościach konkretnej sprawy rozważyć owe interesy, przyznając jednemu z nich prymat. Wobec tego, rozważając kwestię możliwości finansowych organu pomocowego należy dostrzec, iż organ działa w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach organ winien realizować cele pomocy społecznej. Doświadczenie życiowe, mające swe źródło w wieloletniej obserwacji dysproporcji pomiędzy potrzebami społeczeństwa zgłaszanymi w ramach pomocy społecznej, a środkami, którymi dysponują organy administracji, nakazuje akceptację praktyki organów, która prowadzi do limitowania - w granicach obowiązującego prawa - przyznawanych świadczeń, z uwagi na ograniczone środki finansowe i rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe dysponując ograniczoną pulą środków finansowych mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, iż nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń. Niezasadne są zatem podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty w świetle których to ceny rzeczy nowych, bez amortyzacji, jak to określa Skarżący, winny być podstawą nie tylko dla ustalenia wysokości odszkodowań w ramach prawa cywilnego ale również dla ustalenia wysokości środków przyznawanych w ramach pomocy społecznej. Inne bowiem zasady rządzą reżimem odszkodowawczym przewidzianym przez przepisy prawa cywilnego, a inne przyznawaniem pomocy społecznej ze środków publicznych. Niezasadnie również Skarżący zarzuca sądowi pierwszej instancji przyjęcie, że w zakresie pojęciowym okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy nie mieszczą się okoliczności związane z właściwościami osobistymi osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy społecznej. Taka wykładnia nie została przedstawiona w zaskarżonym wyroku, sąd zwrócił jedynie uwagę, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności związane z jego wzrostem, wagą schorzeniami kręgosłupa, stopniem niepełnosprawności oraz urazami ortopedycznymi nie stanowią o braku dostosowania pomocy do potrzeb Skarżącego. Sąd kasacyjny podziela w pełni to stanowisko, zwrócić należy bowiem uwagę. że Skarżący nie wskazywał, by z uwagi na jego schorzenia konieczne było sfinansowanie zakupu specjalnego łóżka ortopedycznego czy też specjalnej kołdry Podsumowując, uznać należy, że wbrew stanowisku wrażonemu w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 39 ust. 1 i ust. 2 raz art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. poprzez błędną wykładnię przyjmując, że organ rozpoznający sprawę zasiłku celowego nie jest związany żądaniem wniosku, a w konsekwencji zobowiązany do wydania decyzji o treści przewidującej 100% sfinansowanie zgłoszonych w podaniu oczekiwań tylko dlatego, że dotyczą one zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania objęte punktem II. 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. jak również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. zmierzają do wykazania, że przyznanie zasiłku celowego w niższej kwocie niż żądana przez osobę korzystającą z pomocy społecznej wymaga ustalenia w toku postępowania dowodowego, że beneficjent pomocy społecznej dysponuje środkami pozwalającymi mu na sfinansowanie owej brakującej kwoty. Tak uzasadnione zarzuty uznać należy za oczywiście niezasadne w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zwrócił uwagę na braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zasady przekonywania, tj. wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o treści wskazanej w sentencji decyzji. Słusznie jednak uznał że nie stanowią one jeszcze o naruszeniu prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Jak zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, od maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sześćdziesiąt dziewięć razy wyrokował w sprawach ze skarg Skarżącego na decyzje dotyczące świadczeń pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. Sąd Wojewódzki podniósł, że już w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 25 maja 2011 roku o sygn. akt IV SA/Po 390/11 wskazano, że Skarżący "(...) nie pracuje zawodowo. Od dnia 28 października 2008 r. jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, od 8 czerwca 2010 r. do 7 września 2010r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka sam i nie posiada osób na swoim utrzymaniu. Nie podejmuje prac dorywczych. M. S. od 1993r. jest obejmowany systematycznie pomocą tut. Ośrodka w formie zasiłków celowych i okresowych. Zgodnie z orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010r. znak [...] M. S. został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim. Ustalono również że strona złożyła odwołanie (od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół DS. Orzekania o Niepełnosprawności w K., orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie W. w P.) Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia [...] października 2010 r. a uprawomocnionym [...] listopada 2010 r. zaliczył M. S. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności". Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał że sytuacja zdrowotna, bytowa i ekonomiczna Skarżącego jest znana z urzędu zarówno organom, jaki i Sądowi. Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wyliczył, jaka była średnia wysokość zasiłku celowego w okresie od stycznia do października 2021 r. (184,52 złote). Wyjaśnił również, że w listopadzie średnia wysokość zasiłku wyniosła 312,15 złotych, co wynikało z konieczności zapewnienia dofinansowania do zakupu opału na sezon grzewczy 2021/2022. Organ podkreślił że średnia kwota zasiłku w związku z koniecznością zapewnienia opału wynosiła 498,86 złotych, co wpłynęło na podwyższenie średniej kwoty zasiłku celowego. Skarżącemu przyznany został zasiłek w kwocie 335 złotych, w więc w kwocie relatywnie wyższej niż średnia kwota zasiłku. Oznacza to, że organ pierwszej instancji przyznając zasiłek uwzględniał z jednej strony sytuację Skarżącego a z drugiej – wysokość środków, którymi dysponował jak również wytyczne wynikające z art. 3 ust. 1 u.p.s. Rację ma natomiast Skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. przyjmując, że to Skarżący ma wykazać, iż przyznana mu kwota jest niezgodna z celami przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie wskazywał, że Skarżącego obciąża ciężar wykazania, że parametry wersalki i kołdry powinny być dostosowane do jego osobistych właściwości. Sąd zwrócił jedynie uwagę, że Skarżący nigdy nie zgłaszał, że wersalka lub kołdra muszą spełniać jakieś szczególne wymagania. Sąd kasacyjny powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji w pełni podziela. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniany zawarciem w uzasadnieniu wyroku analizy historycznej sytuacji materialno-bytowej Skarżącego z lat 2011-2015 zamiast analizy jego sytuacji z dnia zgłoszenia wniosku jest oczywiście niezasadny. Sąd pierwszej instancji przywołując wyrok WSA z 25 maja 2011 roku o sygn. akt IV SA/Po 390/11 wyjaśniał, że Skarżący w sposób stały korzysta z pomocy społecznej, co oznacza, że jego sytuacja jest organom pomocowym znana. Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zarzutu objętego punktem II. 4 petitum skargi kasacyjnej przesłanki oddalenia skargi są zrozumiałe. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, jaki charakter ma decyzja o przyznaniu zasiłku celowego oraz że przyznając zasiłek organ winien mieć na względzie cele pomocy społecznej wynikające z art. 3 ust. 1 u.p.s. Podkreślił, że organ nie jest związany żądaniem wniosku, a w konsekwencji zobowiązany do wydania decyzji o treści przewidującej 100% sfinansowanie zgłoszonych w podaniu oczekiwań tylko dlatego, że dotyczą one zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zwrócił również uwagę, że Skarżący korzysta ze świadczeń pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego, zaś orzeczenie o zaliczeniu Skarżącego do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie stanowi o braku możliwości zarobkowania. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.